Ik heb heel wat traantjes weggepinkt tijdens het lezen en redigeren van het aangrijpende verhaal van Shirin Dilmaghani. Regelmatig moest ik haar manuscript even wegleggen. Om op adem te komen, de verbijstering te laten bezinken
Afscheid nemen van een geliefd dier went nooit. Maar het omgaan met verlies geeft ons wel de kans om door onze diepste innerlijke lagen heen te bewegen. Emoties zoals boosheid, verdriet, angst en machteloosheid zijn
Sommige gewoontes zijn zo vanzelfsprekend dat je ze pas opmerkt wanneer ze veranderen of verdwijnen. Ze geven structuur aan je dag en bieden houvast. Vaak hebben ze een betekenis waarvan je je helemaal niet bewust
In het kindertehuis aan de Biltstraat in Utrecht, Ons Tehuis, zijn kijkdagen. Iedere keer weer hoop ik dat ik word uitgekozen. Ik doe zo ontzettend mijn best om lief te lachen, maar keer op keer gaat
Ik koester me aan de warmte van de zon en neem nog een slokje water uit mijn flesje. Heerlijk, zo in het zonnetje. Geen tijd die in de gaten gehouden hoeft te worden, nergens naartoe
Ik verwonder me af en toe over mezelf. Juist hetgeen waar ik best goed in ben, kost me soms heel veel energie: eraan beginnen, het elke dag weer doen, keuzes maken en er ook nog
In aanloop naar mijn schrijfweek in Granada spreken mijn lief en ik over mijn werk. “Waarom doe jij eigenlijk wat je doet?” Ik staar hem aan, ongeloof maakt plaats voor verbazing. En dan voel ik mijn vuurtje
Wat er in het jaar na het overlijden van mijn lief gebeurde, geeft nog steeds kleur en richting aan mijn leven. Het is het jaar waarin ik in staat ben gebleken op te staan, te
Ik ben verliefd! Ik wil het liefst dag en nacht bij hem zijn en hem beter leren kennen. Het aftasten gebeurt letterlijk en figuurlijk. Hij is lief, zorgzaam en moeiteloos in staat om mijn snelle
Wanneer ik dit schrijf, rollen er vele emoties door mij heen: blijdschap, angst en verdriet. Het lijken uitersten – de blijdschap van prille levensvreugde tot het gemis van een zo dierbaar mens. Over de vreugde
“Wanneer is dit verdriet nu eindelijk voorbij?” Deze vraag wordt mij vaak gesteld. Alsof rouw op een lijstje staat dat je op een dag kunt afvinken. Laat ik duidelijk zijn dat ik deze vraag begrijp.
Rouw en verdriet vormen een golvenpatroon. Ze bewegen met me mee in een ander ritme dan dat van de lineaire tijd. Op de achtergrond is er een op en neer bewegende lijn die zichtbaar blijft.
Na vier intense jaren aan de Vrije Academie ‘t Pad mag ik me officieel psychosociaal beeldend therapeut noemen. Een prachtige verdieping van mijn werk als coach. Deze opleiding was veel meer dan kennis opdoen; het was een reis die
Mijn emoties brulden vanbinnen. Ze moesten eruit. Ik schreef geen lied. Ik schreef een gedicht. Niet omdat ik iets moois wilde maken, maar omdat mijn pijn zich een weg naar buiten vocht. De woorden stroomden
‘Gevoel mag je niet laten zien, dat maakt kwetsbaar en dan kan iemand je zeer doen.’ Het is me nooit zo letterlijk verteld. Wel is het de boodschap die ik onuitgesproken heb meegekregen, opgepikt en
Schrijf je hier in om wekelijks de nieuwste blogs te ontvangen.
