In het kindertehuis aan de Biltstraat in Utrecht, Ons Tehuis, zijn kijkdagen. Iedere keer weer hoop ik dat ik word uitgekozen. Ik doe zo ontzettend mijn best om lief te lachen, maar keer op keer gaat er iemand anders mee, en blijf ik achter. Het laat diepe, onuitwisbare sporen in mij na.
Een geheim dat niet mag bestaan
Mijn naam is Anna. Ik ben vernoemd naar de moeder van mijn vader. Weet je waarom dit destijds vaak gebeurde? Het was een wanhopige poging om aanspraak te maken op het gevoel. Want als een kind naar je vernoemd wordt, voel je misschien toch een verbinding… Helaas had het bij mij geen effect: mijn oma heeft zich in haar hart niet laten raken door mijn komst. Ik moest vooral een geheim blijven.
Mijn geboorte was een schande
Mijn geboorte was een schande die verdoezeld moest worden. De familie van mijn vader mocht van niets weten en de familie van mijn moeder liet haar in de kou staan. Zo belandde ik in het kindertehuis, ver weg van alle familie. Omdat ik daar zolang heb gezeten, werd ik een meester in mij aanpassen.
Veiligheid heb ik als kind nooit gekend.
Een zeer onveilige plek – de Kinderbescherming keek weg
Uiteindelijk plaatste de Kinderbescherming mij vanuit het kindertehuis in een opvanggezin. Dat bleek een zéér onveilige plek te zijn. De vader des huizes gebruikte zijn machtspositie en misbruikte mij seksueel. ‘Wij hebben een geheimpje, niemand mag het weten. Anders word jij teruggestuurd naar het kindertehuis en moet ik naar de gevangenis.‘
Ze zagen de blinde paniek van een kind niet
Als kind durfde ik uit angst nooit te vertellen wat er achter die gesloten deuren gebeurde. En de controleurs van de Kinderbescherming? Die kwamen wel langs, maar keken extreem oppervlakkig. Ze gingen letterlijk met hun vinger over de kasten om te kijken of er stof lag, maar zagen de blinde paniek van een kind niet. Waarom ik daar ooit geplaatst ben? Ik heb het nooit kunnen achterhalen; dossiers zijn er niet, wordt er gezegd. Het falen van het systeem heeft grote gevolgen gehad die ik, ondanks al mijn veerkracht, mijn leven lang meedraag.
‘Je hebt een te grote fantasie’
Jarenlang bracht ik de verhalen die in mijn hoofd zaten maar heel voorzichtig naar buiten. En als mensen het dan weerlegden of zeiden dat ik het verzonnen had, kromp ik ineen. Als kind kreeg ik immers al zo vaak te horen dat ik ‘een te ruime fantasie’ had. Ik begrijp inmiddels dat het ontkennen en ontkrachten van mijn geschiedenis een overlevingsstrategie is voor de betrokkenen van toen. Maar ik ga er niet langer in mee.
Verleden in Zicht
Via de stichting Verleden in Zicht en het FIOM (specialist in vragen rond onbedoelde of ongewenste zwangerschap en afstammingsvragen) kwam ik in contact met lotgenoten, zoals Georgia, die in de jaren ’60 in hetzelfde kindertehuis zat.
Tussen 1956 en 1984 zijn er in Nederland
tussen de 15.000 en 20.000 kinderen afgestaan.
Het horen van Georgia’s verhaal (onder andere in de podcast van Georgia en Carine) gaf mij eindelijk de bevestiging die ik zo hard nodig had: mijn herinneringen kloppen. Het is zo helend om die erkenning te voelen, ook al raakt het de pijnlijke geschiedenis weer vol aan.
Mijn verhaal mag eindelijk naar buiten
De ruwe kanten van mijn bestaan hebben mij gebracht waar ik nu ben. Waar ik het in het verleden soms mooier of zachter maakte om het überhaupt behapbaar te houden, is dat nu niet meer nodig. Ik heb mijn levensverhaal opgeschreven. Mijn schrijfcoach Marije van de Bovenkamp begeleidde mij hierin met zoveel empathie en respect dat er een veilige basis van vertrouwen ontstond; precies wat ik nodig had om dit aan het papier toevertrouwen.
Een liefdevolle start die ik ieder kind toe zou wensen
Mijn zoon Frank gaat de redactie doen. Dat ik zo’n fijne, diepe verbinding heb met mijn beide zoons en hun geliefden, vervult mij met dankbaarheid. De kinderen die uit hen zijn geboren, hebben een liefdevolle start die ik ieder kind toe zou wensen. Als oma kijk ik vol trots en ontroering naar hoe de cirkel nu rond is.
Wat is jouw geschiedenis?
Ik reik je met mijn verhaal graag de hand toe. In mijn praktijk voor psychotherapie vraag ik altijd naar de ontstaansgeschiedenis van de familie waar je uit voortkomt. Vaak zie je dat er bepaalde thema’s of onverwerkte trauma’s ongemerkt worden doorgegeven aan de volgende generatie. Wat de start van je leven ook is geweest: het is bepalend voor hoe je nu in het leven staat.
Je kunt je geschiedenis niet herschrijven.
Maar het is wél aan jou wat je er vandaag mee doet.
14 reacties
Zo dapper dat je nu je herinneringen toevertrouwd hebt aan het papier.Ik ben natuurlijk heel erg benieuwd! Het is zo belangrijk om te weten dat wat je je herinnert écht is gebeurd, dat je het niet verzonnen hebt. Dat geeft erkenning aan je herinnering én aan het kind dat je toen was.
Het verleden kunnen we helaas niet ongedaan maken, maar ik ben blij dat we elkaar terug gevonden hebben en dat we weten dat we niet alleen staan in wat we hebben meegemaakt. Liefs, Georgia
Lieve Georgia, onze ontmoeting maakt me intens dankbaar. Een gedeelde geschiedenis die we, ieder op onze eigen manier, onder de aandacht brengen. Fijn dat je er bent.
Lieve Anna,
Het is mateloos moedig dat jij jouw verhaal hebt opgeschreven en nú, wat toen juist verborgen moest blijven, in het licht zet en de openbaarheid in brengt. Het licht dat jij van binnenuit met onvoorstelbare kracht brandend hield om zo het donker en onrecht te overstralen. Met innerlijke wijsheid creëerde jij een wonderlijk leven als stralend voorbeeld van zachtmoedigheid. Geweldig dat jij nu jouw verhaal met de weteld deelt.
Liefs,
Sabine
Lieve Sabine, dank je wel voor je lieve reactie. Samen delen is wat we doen. Ik ben dankbaar voor onze fijne vriendschap.
Lieve Anna, jouw veerkracht en levenswijsheid is ongekend zo groot. Dat je nu die zware start aan het papier vertrouwd, bewijst hoe inspirerend je bent voor velen. Je bent een warme lichtbron vol liefde, blijf stralen en je wijsheid delen. Dankbaar voor onze vriendschap. Dikke knuffel xx
Dank je wel lieve Monique, de dankbaarheid is wederzijds.
Lieve Anna, opnieuw ontroerd door alles wat je hebt doorstaan. Het is inderdaad onvoorstelbaar wat er is gebeurd. Onvoorstelbaar dat er is weggekeken in alle opzichten. En hoe onvoorstelbaar en bewonderenswaardig dat jij bent geworden wie je nu bent. Je helpt anderen met moeilijke stukken en staat iedereen bij die dat zo nodig hebben met zoveel kracht en zachtheid. Ik ben heel dankbaar met jou in mijn leven en vol bewondering zie ik jou. ❤️
Lieve Anna, Ik wens dat jouw woorden helpen bij anderen die nog in die stilte zitten. Daar is zoveel moed voor nodig💕
Lieve Joke,
Dank voor je lieve reactie. Ik voel me ook dankbaar dat ik mijn ervaringen kan omarmen.
De nabijheid van mensen die van je houden is van levensbelang. Dank voor onze vriendschap.
Lieve Annelies,
Dank je wel voor je lieve reactie.
Deze moed heb ik omdat ik omringd en gesteund wordt door liefdevolle mensen om me heen. Fijn dat je er bent.
Lieve Anna,
Goed dat je het neerzet in de wereld. Dat voelt vast heel kwetsbaar. Het is helaas nodig. Misschien wel meer dan ooit.
Dank dat je het zichtbaar durft neer te zetten zodat er wel gezien moet worden.
Knuffel
Dank je wel lieve Natsia voor je reactie.
Wij weten beide dat er in kwetsbaarheid een grote kracht schuilt.
Ook jij maakt hierin het verschil. Fijn dat we verbonden zijn. Liefs
Ik slaak een diepe zucht na het lezen van je blog. Het eerste wat ik dacht: jij bent er voor die 15000/20.000 kinderen die uit jouw generatie zijn afgestaan. Die eindelijk een herkenning vinden in hun pijn en wonden. Zoveel respect hoe jij je helende reis bent begonnen en daarmee anderen kan helpen. Zelfs ik heb een prachtige sessie met je mogen ervaren en dan raak ik niet eens 99% van jouw verhaal. Wie ben je en waar kom je vandaan… Een dikke knuffel van mij, Mirjam
Lieve Mirjam, dank voor je fijne reactie.
Ik ben ook dankbaar voor onze ontmoetingen.
De helende reis, waar jij ook samen met de lieve paarden aan bijgedragen hebt.
Dikke knuffel terug.