Van overleven naar leven: mijn weg naar psychosociaal beeldend therapeut

Na vier intense jaren aan de Vrije Academie ‘t Pad mag ik me officieel psychosociaal beeldend therapeut noemen. Een prachtige verdieping van mijn werk als coach. Deze opleiding was veel meer dan kennis opdoen; het was een reis die samenviel met de zwaarste, maar ook meest leerzame periode van mijn leven.

Het eerste jaar: afscheid van mijn moeder 
In dit jaar leerde ik opnieuw spelen met verf en materialen. Tegelijkertijd overleed mijn moeder. Op het moment dat zij het leven verliet, heb ik mijn rouwe verdriet de vrije loop gelaten. Voor het eerst in mijn leven moest ik afscheid nemen van iemand van wie ik zo intens hou. Ik ben dankbaar dat ik erbij mocht zijn. Dat ik de enorme liefde tussen mijn ouders heb mogen voelen terwijl mijn vader de hand van mijn moeder vasthield en ze elkaar aankeken tot en met haar laatste adem. Ook ben ik opgelucht dat mijn moeder zo vredig is gestorven, dat was namelijk haar grootste angst.

Het ontruimen van hun huis was een emotioneel proces; daarmee kwam niet alleen hun leven, maar ook mijn eigen leven opnieuw voorbij. Ik ontdekte verrassende dingen over mijn ouders die ik nog niet wist. Mooie herinneringen, als ook verdrietige momenten kwamen weer naar boven. Het gaf me de kans om daar opnieuw afscheid van te nemen. Met een traan en een lach hebben we het huis ontruimd en losgelaten.

Het tweede jaar: mijn vader loslaten 
Aan het begin van het tweede jaar overleed mijn vader onverwacht snel. Ik mocht hem begeleiden bij zijn laatste reis naar mijn moeder. In dit jaar kon ik voor het eerst echt rouwen om het verlies van mijn beide ouders. We waren altijd heel close. We zagen elkaar meerdere keren per week en stonden altijd voor elkaar klaar. Na jaren van dementie en Parkinson, waardoor ik hen stap voor stap al een beetje was kwijtgeraakt, was het gemis van hun fysieke nabijheid enorm wennen. De knuffels op de bank in het verpleeghuis zijn nu kostbare herinneringen.

Het derde jaar: herstellen 
Dit jaar stond in het teken van rouw en rust. Na zeven jaar intensieve mantelzorg was ik fysiek en mentaal volledig uitgeput; ik kampte met veel pijn en kon nauwelijks lopen. Gelukkig hield mijn vaders rollator me in beweging. Samen met mijn zus schonk ik een bankje en bomen aan het Bomenmuseum in Doorn, als blijvende herinnering aan hen. Een plek van rust voor ons, en voor anderen.

Het vierde jaar: weer durven leven 
In het vierde jaar kantelde alles. De overlevingsstand maakte plaats voor nieuw leven. Ik viel 35 kilo af, heb de rollator niet meer nodig en kan weer volop wandelen en fietsen. Ik kocht een huis in Frankrijk, waar ik met veel plezier aan klus. De zon is letterlijk en figuurlijk weer doorgebroken; ik voel me vrijer, speelser en durf weer uit mijn comfortzone te stappen.

Mijn proces in beeld 
In het laatste jaar maakte ik een procesdoek, waarin mijn groei naar therapeut zichtbaar werd. Waar ik begon met krachtige primaire kleuren, kleurde mijn werk gaandeweg in zachtere tinten. Precies zo voelt het ook vanbinnen: ik ben milder, wijzer en speelser geworden.

De boom als rode draad
Als eindwerkstuk maakte ik een boom van keramiek, getiteld: ‘Van overleven naar leven’. De boom was tijdens mijn hele opleiding de rode draad. Hij staat voor bescherming en gegronde kracht. Mijn werkstuk toont een meisje in de boom dat nog aan het overleven is en het zwaar heeft. Op de schommel zit het meisje dat weer durft te leven en te spelen. Het staat symbool voor de weg die ik heb afgelegd.

Voor mantelzorgers 
Ik ben ontzettend trots op deze groei. Ik heb mezelf teruggevonden en het avontuur, het plezier en de zon weer toegelaten. Uit eigen ervaring weet ik hoe zwaar het is om als mantelzorger jezelf niet te verliezen in alle emoties en verantwoordelijkheden. Juist daarom begeleid ik nu anderen in dit proces.

Loop je vast of zoek je steun? Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Ik loop graag een stukje met je mee.