Er is geen ontkomen meer aan. Het jaar is op z’n retour en de sprint naar het einde van het jaar is ingezet. Je agenda is sinds de vakantie alweer gevuld met afspraken, terwijl het
Het is donderdagochtend. De hele week leef ik al naar dit moment toe. Het is mijn wekelijkse schrijfmoment. In de dagen hiervoor voel ik dat de spanning in mijn buik langzaam oploopt. En dat is
Ik kom het dagelijks tegen: blogs en LinkedIn-berichten die volledig door AI zijn geschreven. Zelfs manuscripten! De tekst is grammaticaal volkomen correct, de opbouw is logisch, maar het voelt… doods. Sterker nog: ik herken de
Ik schiet in de stress bij het zien van ons kleine donkere appartement in Realejo, een rustige wijk in Granada. Het is bepaald niet het plaatje in mijn hoofd van de foto’s waarop ik het
In het kindertehuis aan de Biltstraat in Utrecht, Ons Tehuis, zijn kijkdagen. Iedere keer weer hoop ik dat ik word uitgekozen. Ik doe zo ontzettend mijn best om lief te lachen, maar keer op keer gaat
In onze korte broeken en zonder jas lopen we met onze koffer en rugzakken naar de auto. We zijn even daarvoor vanuit Málaga geland op de luchthaven van Weeze, net over de grens in Duitsland. De
Een levensverhaal schrijven klinkt misschien eenvoudig. Je haalt herinneringen op, zet ze op papier en maakt er hoofdstukken van. Tot je daadwerkelijk begint. Dan blijken herinneringen zich soms op onverwachte momenten aan te dienen. Een
De laatste openingsdag van mijn lingeriezaak is al een maand geleden. De deur is dicht, de sleutel ligt bij de nieuwe huurder op tafel en toch ben ik er nog niet helemaal vanaf. Terwijl ik
Nog een paar dagen, ik tel ze af. Een gek gevoel: veertien jaar lang was mijn lingeriewinkel er gewoon. Vijf dagen per week de deur open, de lampen aan, de rekken gevuld, de paskamers klaar
Mijn vriend druppelt als laatste onze hut binnen, met de bagage. Mijn ouders, zus en zwager kijken me al verwachtingsvol aan. Heel even schiet er een vreemde gedachte door mijn hoofd: waar zijn onze kinderen?
Soms kom je iets tegen wat je even terugbrengt naar een andere tijd. Zo vond ik onlangs mijn eerste loonstrookje terug. Juli 1986. Mijn eerste salaris van een echte baan. Veertig jaar geleden begon ik op
In het afgelopen half jaar heb ik niet geschreven of gepost. Doordat ik lichamelijk ziek was, had ik een flinke stap terug te zetten in activiteiten. Waar ik aanvankelijk dacht dat ik er met een
“Je moet wat vaker je gezicht laten zien bij lokale evenementen en activiteiten, dan komen de opdrachten vanzelf” Ze kijkt wat misprijzend naar me. Na een half leven in loondienst ben ik een paar jaar geleden
“Lieve Ingrid, daar ga je… Op het pad dat zich al eerder aandiende en waar je nu voluit voor kiest. Fantastisch, ik wens je alle geluk.” Ik word warm vanbinnen als ik de reactie lees
Onze marktkraam is zonder meer kleurrijk te noemen. Een grote bos veldbloemen staat in een stevige vaas in het midden. Gelukkig maar, want het is windkracht 4. Onze flyers en visitekaartjes zijn door een windvlaag
Schrijf je hier in om wekelijks de nieuwste blogs te ontvangen.
