Soms kom je iets tegen wat je even terugbrengt naar een andere tijd. Zo vond ik onlangs mijn eerste loonstrookje terug. Juli 1986. Mijn eerste salaris van een echte baan. Veertig jaar geleden begon ik op 14 juli aan mijn werkende leven. Als ik daar in dienst zou zijn gebleven, had ik er vandaag mijn veertig jarig jubileum gevierd. Een bijna onvoorstelbare gedachte. Wie werkt er nu nog zo lang bij dezelfde werkgever? Mijn gedachten maken een sprong naar de zomer van toen.
Bonnen inboeken en koffie rondbrengen
Ik had gedacht nog een hele zomer vrij te zijn. Lekker vakantie houden, nadat ik mijn diploma aan de MEAO had behaald, de huidige MBO4 administratie opleiding. De vraag of ik op 14 juli al kon beginnen, overviel me een beetje. Een fulltimebaan met de titel ‘3e assistent accountant’. Wat zoiets betekende als bonnen inboeken en koffie rondbrengen. Ik vond het heel spannend, maar zei toch ja. Ik had toen geen idee dat ik ruim tien jaar bij dit kantoor zou werken en dat ik collega’s zou ontmoeten met wie ik nu nog steeds bevriend ben.
Niet nodig om verder te studeren
Een hbo-studie zou voor mij niet haalbaar zijn. Dat vond de decaan van de school. Ondanks mijn goede cijfers op de eindlijst. Mijn ouders vonden het ook niet nodig dat ik verder zou studeren. Niemand in onze omgeving studeerde immers verder. Ik durfde de mening van mijn decaan en mijn ouders niet in twijfel te trekken, al had ik wel heel graag willen studeren. Met een studentenleven enzo. In plaats daarvan zou ik gaan werken. De decaan van de MEAO had goede contacten in het bedrijfsleven. Twee daarvan zochten personeel bij ons in het dorp. Kwam dat even mooi uit.
Een rok aan? Dat bepaal ik zelf wel
Ik kon bij beide bedrijven aan de slag, zo werd me verteld. Een verzekeringskantoor en een klein accountantskantoor. Beiden met goede vooruitzichten en lekker dichtbij. Ik had inmiddels in de wandelgangen gehoord over het verzekeringskantoor. De baas van het kantoor, een man, vond dat alle vrouwen een rok aan moesten op kantoor. Dat ging ik echt niet doen. Een klein beetje rebellie stak terplekke de kop op. Het was voor mij een hele goede reden om bij het andere bedrijf, het accountantskantoor, te solliciteren. Als ik dan toch aan het werk moest, dan bepaalde ik wel zelf mijn outfit.
Toch met mijn neus in de studieboeken
Dat was een goede keuze. Mijn werkgever zag mijn nieuwsgierigheid en leergierigheid. Hij stimuleerde me om verder te leren. Naast mijn fulltimebaan volgde ik eerst een mbo-opleiding en daarna een hbo-opleiding. Jarenlang zat ik ’s avonds met mijn neus in de studieboeken. Uiteindelijk groeide ik door naar de functie van 1e assistent accountant. Een functie met grote verantwoordelijkheden. Het kantoor draaide goed en ik was daar een onderdeel van. Daar was ik trots op.
Einde van een tijdperk
Alles veranderde toen het kantoor onderdeel werd van een grotere organisatie. Er moest meer omzet komen en meer specialisatie. Het kleine kantoor in het dorp voldeed daar niet aan en werd gesloten. Klanten vertrokken, collega’s zochten een andere baan. Het kantoor viel in korte tijd uit elkaar. Het tijdperk van mijn eerste baan, waar ik zoveel had geleerd, vertrouwdheid had gevoeld en vriendschappen had gesloten, was voorbij.
Het waren gewoon cijfers
Ik heb het nog geprobeerd. Bij een ander accountantskantoor, maar het lukte me niet meer. De cijfers die ik bekeek, vertelden me geen verhaal meer. Het waren gewoon cijfers. Ik miste de verhalen van klanten met wie ik een band had opgebouwd. Ondernemers, die me niet alleen hun administratie toevertrouwden, maar ook hun problemen vertelden en me in vertrouwen namen. Het opheffen van het kantoor was daarom meer dan het verlies van een baan. Ineens was alles weg. Het was een schok en bracht rouw met zich mee.
Een heel ander pad
Ik besloot daarna een heel ander pad in te slaan. Ik volgende een opleiding tot massage- en bewegingstherapeut, waarvoor ik wekelijks naar Amsterdam reisde. Ik deed een cursus docent babymassage in Utrecht, volgde een Reiki-training en verdiepte me in voeding. Daarna volgden meerdere coachopleidingen. Maar toch, de gevoelskant alleen was te eenzijdig voor mij. Hoe veelzijdig het ook is. Ik houd nu eenmaal ook van cijfers en dingen op een rijtje zetten.
Alles komt nu samen
Nu help ik ondernemers die meer grip willen krijgen op hun financiën. Daarbij kijk ik niet alleen naar cijfers, maar juist ook naar wat erachter schuilgaat. Achter iedere administratie zitten gewoontes, overtuigingen, dromen en onzekerheden van de ondernemer. Alles wat ik onderweg heb geleerd, van accountancy tot coaching, NLP en kleurpsychologie, komt daarin samen. Ik hoef niet meer te kiezen tussen hoofd en gevoel; ze mogen allebei meedoen en dat vind ik zo leuk. Het is die combinatie die vandaag de basis vormt van mijn bedrijf Zij & Cijfers.
Mejuffrouw op de loonstrook… zó ouderwets
Het contact met een aantal vroegere collega’s is gebleven. Twee keer per jaar gaan we uit eten. Dan zitten we met z’n vieren te praten over nu, maar ook over toen. In de groepsapp stuur ik een foto van mijn allereerste loonstrook. Een bedrag van 1044 gulden bruto prijkt op het papier. Gericht aan mejuffrouw A.W. Udink. Een van hen schrijft: “Jeetje, 40 jaar voorbij. Waar blijft de tijd. Ik weet nog als de dag van gisteren dat je binnenkwam. Wat hebben wij een leuke tijd gehad.”
Een ander reageert: “Ik weet nog dat je een hele discussie had met HRM over dat ‘mejuffrouw’ op je loonstrook.” Ja, dat weet ik ook. Zó ouderwets vond ik dat. Nu vind ik het vooral ‘schattig’, het heeft iets nostalgisch.
De verhalen en de keuzes die erachter zitten
Veertig jaar geleden begon ik met cijfers. Maar cijfers gaan nooit alleen over cijfers. Het gaat om de mensen, de verhalen en de keuzes die erachter zitten. Spreek jou dat aan? Stuur me dan een berichtje om jouw verhaal te vertellen.
Happy geldmindset
Ik ben Anita Udink, financieel coach & NLP master practitioner voor ondernemers die bewust kiezen voor zakelijke én persoonlijke groei. Ik help jou van een happy geldmindset tot een stevig financieel fundament. Daarbij gebruik ik kleurpsychologie als tool voor verdieping.
