Ik koester me aan de warmte van de zon en neem nog een slokje water uit mijn flesje. Heerlijk, zo in het zonnetje. Geen tijd die in de gaten gehouden hoeft te worden, nergens naartoe waar ik op tijd moet zijn. Ik geniet van het moment.
Wanneer ik overeind kom, zie ik de zee. Met iedere golf klotst ze een stukje verder het strand op. Dat geluid heeft iets fijns. De zee brengt rust in mijn hoofd. Altijd al gedaan.
Vakantie zonder gezelschap
Het is bijzonder om alleen op vakantie te zijn. Eerder ben ik wel een paar dagen of een week alleen weggeweest, voor werk, een cursus of opleiding. Maar dit keer voelt het anders. Definitiever misschien.
Vorig jaar ging ik nog met mijn zoon Milo op vakantie. Dit jaar ga ik alleen. Al bij het uitzoeken en bedenken waar ik naartoe wilde, merkte ik dat het anders voelde. Milo bleef thuis. Hij wilde niet mee en vond een week alleen thuis zijn prima. Ook voor hem was dat nieuw. ‘Dat komt goed,’ zei hij, ‘kan ik mooi voor mezelf leren zorgen.’
De voor- en nadelen van alleen reizen
Alles kunnen doen wat je wilt, zonder overleg en zonder rekening te hoeven houden met een ander, is voor mij een nieuwe gewaarwording. Nooit heb ik het als een probleem of als een moetje gezien om rekening met iemand anders te houden. Het hoorde gewoon bij mijn leven. Nu ontdek ik zowel de voor- als nadelen.
Dagen aan zee doorbrengen is heerlijk. Zelf bedenken wat ik doe, waar ik eet en wanneer ik ergens naartoe ga, voelt soms ook wat onwennig. Ik kan eten zodra ik trek krijg. Tegelijkertijd zit ik alleen aan tafel en ontbreekt de gesprekspartner. Ik merk dat ik dan bewust geen boek of telefoon pak. Soms is het fijn om mensen te bekijken, te observeren wat er om me heen gebeurt. Op andere momenten mis ik het gezelschap. Het blijft zoeken, aftasten en ontdekken. Wat voelt goed? Waar heb ik behoefte aan? Waar krijg ik energie van? Soms voelt het alsof ik opnieuw leer op eigen benen te staan.
Aan zee lijkt de wereld even stil te staan
De zee heeft al zolang ik me kan herinneren die uitwerking op mij. Zodra ik er ben, lijkt de wereld even stil te staan. Alles wat daarbuiten speelt, verdwijnt naar de achtergrond. Zelfs mijn verdriet en gemis krijgen tijdelijk minder ruimte.
De zee is altijd ‘mijn plek’ gebleven. Mijn lief gaf niets om de zee, maar ging mee om mij een plezier te doen. Meestal maakten we een wandeling. Liefst daar waar het zand hard genoeg was om niet in weg te zakken. Zo konden mijn voeten door het zeewater en hield mijn lief zijn schoenen aan; hij had de pest aan zand tussen zijn tenen.
We gunden elkaar de ruimte
Ook mijn zoon kent de liefde voor het strand en de zee niet. Als gezin was wandelen aan zee dan ook eerder uitzondering dan regel. Vaak vertrokken de heren naar een strandpaviljoen. Met een lekker hapje en drankje vanaf het terras hielden ze in de gaten of ik al terugkwam van mijn blootvoetse wandeling of zwempartij. Zodra ze me zagen aankomen, werd er voor mij besteld. Zo deden we ieder wat we leuk vonden. Daar zat nooit gedoe op. We gunden elkaar de ruimte om te genieten van wat voor ieder van ons belangrijk was.
De onrust eruit en de energie er weer in
Op vakantie zoek ik vaak de zee op. Of een plek vlak bij zee, of in ieder geval in de buurt van water. Daar trek ik me een paar dagen terug om te zwemmen, zitten, kijken, schrijven, lezen en wandelen. De onrust eruit en de energie er weer in. De zee helpt me daarbij. Door te luisteren, te kijken en te voelen. Met iedere golf die het strand bereikt, geef ik mijn gedachten mee aan de open zee. Zoals het zand dat met iedere golf wordt meegenomen en verderop weer wordt losgelaten.
Het strand van de locals
Mijn verblijf hier in Griekenland is iets meer dan tien minuten lopen naar zee. De route gaat dwars door de stad en onderweg kom ik één flinke heuvel tegen. Daarachter ligt het strand. Een kiezelstrand kun je het nauwelijks noemen. Daarvoor zijn de stenen veel te groot. Het leuke is, dat hier vooral de plaatselijke bevolking komt. Locals die gedurende de dag even de tijd nemen om te ontspannen met een duik in zee. Het is een sociale ontmoetingsplek voor jong en oud. En voor katten. Straks wandel ik verder, naar het zandstrand. Eens kijken hoe dat me bevalt.
Precies op het juiste moment
Alleen op vakantie zijn is wennen. Toch heb ik het gevoel dat ik precies op het juiste moment hier ben. Ik ben opnieuw aan het uitvinden hoe ik richting geef aan mijn leven. Hoe ik keuzes maak zonder de steun en raad van mijn lief, omdat ik hem niet meer naast me heb. Dus onderzoek ik verder. Wat past bij mij? Wat wil ik? Waar wil ik naartoe? Het voelt soms alsof ik opnieuw moet uitvinden wat er allemaal in mij zit. Dat de zee daarbij hoort, weet ik gelukkig allang. Daar hoef ik geen seconde over na te denken.
Opnieuw richting geven aan mijn leven
Sinds het overlijden van mijn lief zit ik in een transformatieproces. Ik leer opnieuw richting te geven aan mijn leven en eruit te halen wat erin zit. Mijn eigen rugzak open te maken en te kijken wat ik daarin allemaal bij me draag. Wat kan ik gebruiken? Wat mag ik achterlaten? En wat wil ik meenemen op mijn verdere reis? Steeds zet ik een volgende stap. Misschien herken jij dat wel. Dat je voelt dat er iets mag veranderen, maar nog niet precies weet hoe. Dat je zoekt naar wat bij je past en ondertussen gewoon verder moet.
Beweging is leven. Voor mij, voor jou, voor de ander. Ik kijk graag met je mee en begeleid je bij het zetten van jouw volgende stap. Om te ontdekken wat er in jou zit en hoe je dat kunt inzetten om verder te komen. Meer weten? Mail me: kailosSimera@proton.me
