Toen verdriet woorden zocht, schreef ik het nummer Love Will Hold On

Mijn emoties brulden vanbinnen. Ze moesten eruit. Ik schreef geen lied. Ik schreef een gedicht. Niet omdat ik iets moois wilde maken, maar omdat mijn pijn zich een weg naar buiten vocht. De woorden stroomden samen met mijn tranen. Woord voor woord. Regel voor regel. Traan voor traan. Zo ontstond Love Will Hold On.

Sisters in heart and soul
Bryndís, my sister in heart and soul, liet los. Of eerlijker: het leven liet haar steeds meer los. Zo jong, zo veel te jong en zo in mijn hart. Nog zoveel meer te zeggen en toch is alles gezegd. Intens dankbaar voor onze tijd. 

Dichtbij en zo ver weg
Er lag een hele zee tussen ons. IJsland daar. Nederland hier. En toch altijd zo verbonden. Bijna dagelijks deelden we ons leven: de pieken, de dalen, de zorgen, de koesteringen én eten. Een aantal keren per jaar zagen we elkaar op IJsland. 

Rouw begint vaak veel eerder
Vaak denken we dat rouw pas begint wanneer iemand overlijdt. Maar rouw begint vaak veel eerder; op het moment dat je beseft dat niets meer vanzelfsprekend is. Dat een gesprek misschien het laatste wordt. Dat een chocoladeshake, waar zij ons op trakteerde, opeens geen chocoladeshake meer is, maar een herinnering die ik voor altijd met mij meedraag. Dat de lachsalvo’s en de grappen ooit alleen nog gekoesterde echo’s van mijn hart zullen zijn. Nog heel even. De hoop op nog één keer. Nog heel even een leven lang.

Daartussen schreef ik
Niet weten of ons nog een moment gegund was. Zij daar, ik hier. Terwijl mijn hart allang bij morgen was. Bij nog één keer samen. Bij een volgende reis naar IJsland of een nieuwe dag met nog een bezoek aan haar in de hospice. Daartussen schreef ik. In die lege momenten. De tussenmomenten. De wachtmomenten. De ver-weg-momenten die ik eerst angstvallig probeerde op te vullen. Vooral niet voelen. Het onvermijdelijke voor mij uit duwen. Angst voor de pijn. Mijzelf groot houden. Voor haar. Voor haar gezin. Voor de buitenwereld. Vooral voor mijzelf.

Sterk zijn.
Doorgaan.
Dat kan ik.

En toch.

Is dat sterk?
Is dat de bedoeling?
Is dat wat er echt wil?

Wanneer oud verdriet mee golft
Het woord emoties zegt het al, het komt uit het Latijn van Emovere, wat zoiets betekent als: naar buiten bewegen of iets in beweging brengen. 

“Wanneer ik iemand verlies, sterven al mijn loved ones die ik eerder verloor nog een keertje mee.” Zo verklaarde ik aan mijzelf mijn allesoverheersende pijn bij het verlies van loved ones. Niet genomen rouw noemen ze dat ook wel; emoties die binnengehouden worden, zetten zich vast in het lijf en worden telkens geraakt, getriggerd. Ze golven door het kiertje mee.

Ermee zijn
Ik liet mijn denken los en liet de emoties in woorden eruit vloeien. Zonder angst om te voelen. Zonder het mooier te maken of toe te dekken. Dit keer niet. Ik gaf mij over aan de golven van de zee aan verdriet, zonder te weten waarheen het mij bracht. Niet sturen, maar laten gebeuren wat er wil. Ermee zijn.

Woorden reisden over zee
De woorden stonden op papier. Er wilde meer, zoveel meer in de tussenmomenten. Ik hunkerde naar klanken, naar muziek. Met behulp van AI vormde ik muziek om mijn woorden heen. Net zolang tot ritme, melodie en stem mijn woorden van pijn en verdriet vonden en samen speelden op de golven.

Vlak voor mijn vertrek was het nummer af. Ons aller allerlaatste vaarwel in de hospice. We wisten dat dit het was voor ons. We gaven er geen woorden aan. Te moeilijk.

De laatste kus. Nee, toch nog één extra.
De laatste omhelzing.
De laatste glimlach.
De laatste belofte.
De laatste blik. 
De laatste keer dat onze handen elkaar niet wilden laten gaan.
Nog even achterom zwaaien vanuit de gang. 
De ingehouden snik. 

Alleen onze woorden van liefde en geruststelling reisden nog dagen heen en weer over de zee. Tot het leven haar echt liet gaan.

Beluister hier🎵 Love Will Hold On