Verdriet om iets dat nooit meer kan ontstaan

Rouw en verdriet vormen een golvenpatroon. Ze bewegen met me mee in een ander ritme dan dat van de lineaire tijd. Op de achtergrond is er een op en neer bewegende lijn die zichtbaar blijft. Groter, kleiner, groeiend en dan krimpt het weer. Ergens is er altijd een stukje aanwezig; een herinnering die door iets of iemand wordt aangezet. Een specifiek moment dat allerlei laatjes in mijn hoofd opent. De laatste tijd is dat verdriet om gemis van wat er niet langer is en nooit meer kan ontstaan. 

Opruimen, schoonmaken en herstellen
De zomer is in volle gang. Het is een vrolijke tijd met een leven dat zich meer buiten afspeelt. Ik zet nieuwe dingen in gang, ben aan het klussen. Er wordt opgeruimd, schoongemaakt, hersteld en geregeld. Met hier en daar een handige Harry die een klus komt klaren. Naast de schilder die de buitenkant van ons huis van een nieuw likje verf komt voorzien, ben ik zelf ook aan het schuren en verven. Sommige houten meubeltjes krijgen een nieuwe aanblik. Onder dit alles golft verdriet met me mee.

Zoonlief doet wat hij moet doen
Hij pubert, hangt, beetje chillen, viert vakantie en kijkt uit naar uitstapjes en reisjes die hij nog gaat maken deze zomer. Verder een beetje chillen en gamen…

Ik zie hem groter worden, opgroeien naar volwassenheid, op zoek naar zijn eigen richting. Er zijn genoeg plannen in de maak. Visies en ideeën vormen langzaamaan, stap voor stap een nieuw pad richting studie. Eerst een tussenjaar voor meer ruimte, rouw en verdriet waar dan volop ruimte voor is. Je vader verliezen gaat je niet in de koude kleren zitten. Hij wil zijn tussenjaar vullen met werken in de ouderenzorg en een vrijwilligersbaan, naast tijd en ruimte om leuke dingen te doen met vrienden en bekenden.

Er komt niets meer bij
Ik herken zijn vader in hem; het sociale aspect is dik aanwezig. Hierdoor komt bij mij het gevoel van de laatste weken weer omhoog: verdriet om wat er niet meer is loopt alweer een paar maanden met me mee. Vanaf de examenperiode van mijn zoon voel ik een subtiele verschuiving. Van herinneringen tot en met eind november 2024 (toen mijn lief overleed) naar dat er niets meer bij komt. Mijn lief mist zoveel mijlpalen en mooie ontwikkelingen van onze zoon: de examens, het wachten op de uitslag, geslaagd, de diplomauitreiking. Maar misschien zijn het wel vooral de kleine dingen waar hij bij ontbreekt. 

Hij is er geregeld
De energie die mijn lief mijn lief maakt, is er geregeld. Ik praat met hem, hardop en soms in mijn hoofd en lijf. Maar hij is geen deelgenoot en zichtbaar aanwezige bij momenten om te delen. Mijn maatje, vriend, mede-ouder van onze zoon, minnaar, man en geliefde neemt geen deel meer aan ons leven. Nieuwe herinneringen ontstaan en worden gevormd zonder dat hij daaraan deelneemt. We gaan nergens meer samen naartoe.

Ik wil hem al heel lang bellen. Het was onze jarenlange methode om verbonden te blijven als onze onregelmatige werktijden ander contact onmogelijk maakte. Ik denk dan dat hij me zo wel zal bellen. Ik verlang ernaar om zijn stem te horen. Dan zeg ik dat ik hem mis, dat ik hem snel weer zie als onze werkweek erop zit.

Alleen… nu werkt dat niet zo. Het gemis is de ene dag sterker dan de andere. Het golft door mijn dagen heen.

Delen en bouwen
Ik gun iedereen geluk en zie anderen met plezier genieten van elkaar op weg om samen oud te worden. De blikken over en weer, de onderlinge taal, het samen delen en bouwen naast elkaar. Dat is precies wat een relatie tot een relatie maakt en dat je er allebei goed voor blijft zorgen zodat de relatie floreert. Soms is dat hard werken, soms het ultieme genieten.

Ruim dertig jaar samen
Bij ons was het wederzijds respect en de ruimte voor elkaar met de jaren gegroeid. In combinatie met elkaar de wereld gunnen en altijd voor ‘samen’ kiezen, er zijn voor elkaar in goede en slechte tijden. Elkaar aanmoedigen om vooral de gewenste keuze, baan, opleiding te doen. Ondersteunen als dat nodig is. Zoeken om samen tot een balans te komen die werkt.

Het wordt gemist. Dat kan ook niet anders als je ruim dertig jaar samen bent geweest.

Welkom verdriet en rouw
Ik heb lang getwijfeld om dit blog te schrijven, maar het toch gedaan omdat mijn drive is om bespreekbaar te blijven maken dat verdriet, gemis en rouw met je meebeweegt door de tijd heen. Dat het er in alle vormen mag zijn en, dat klinkt misschien vreemd, dat het welkom is. Net als dat mijn geliefde welkom is in mijn hart en de liefde er ook na zijn overlijden nog steeds is.

Geleerd om moed op te brengen
Het afgelopen jaar heb ik geleerd om moed op te brengen om mijn kwetsbaarheid te blijven tonen. Door me open op te stellen en dit te laten zien, ben ik in staat om mij te verbinden met jou en een ieder om me heen die belangrijk voor me is. Delen, uitreiken en laten zien dat kwetsbaarheid geen zwakte hoeft te zijn sterkt me in mijn vertrouwen, veerkracht en passie. Om verder te bouwen en er zoveel mogelijk uit te halen wat erin zit voor mij.

Herken je mijn verhaal?
Heb je er iets aan? Laat jij jezelf zien met kwetsbaarheid? Wil je meer weten over mijn passie en wat dit voor jou brengt? Mail me: kailosSimera@proton.me en blijf me volgen.