Weer zo’n boek dat ik in één ruk uitlas: Vers water voor de bloemen (Changer l’eau des fleurs), geschreven door Valérie Perrin. Een rauw, nuchter boek dat doordrenkt is van donkere humor. Daarmee doet haar
Ik kan er bijna niet mee ophouden. Ik spit oude handgeschreven aktes door van aankopen van grond en het afsluiten van leningen. Het handschrift is zo schuin dat ik het bijna niet kan ontcijferen. Documenten
In aanloop naar mijn schrijfweek in Granada spreken mijn lief en ik over mijn werk. “Waarom doe jij eigenlijk wat je doet?” Ik staar hem aan, ongeloof maakt plaats voor verbazing. En dan voel ik mijn vuurtje
“Doe dan, doe dan…” hoor ik een jonge vrouw streng zeggen. Ze ziet er schichtig uit, bijna verwilderd. Ik passeer haar in de parkeergarage van het ziekenhuis. In een rolstoel voor haar zit een oudere
De levendige bordercollie Nova springt op bij elke beweging die er door een persoon wordt gemaakt. Bij het opendoen van de poort rent ze keihard langs het hek en komt weer in een noodgang terug
Soms irriteert het me mateloos: zo’n hippe quote die voorbijkomt op je tijdlijn. Zo’n uitspraak die enerzijds wel iets raakt, maar tegelijkertijd zo vaak gebruikt wordt dat het een leeg containerbegrip is geworden. Toch vind
Wat er in het jaar na het overlijden van mijn lief gebeurde, geeft nog steeds kleur en richting aan mijn leven. Het is het jaar waarin ik in staat ben gebleken op te staan, te
Dat is wat ik momenteel aan het leren voelen ben. Het hangt nauw samen met uitvinden wat je leuk vindt om te doen: daarin zit ook je vrijheid. En tegelijkertijd maakt de houding van wááruit
Op een doodgewone dag, met de dagelijkse missie om boodschappen te doen, veranderde ons plan abrupt. We sloegen onverwachts de route naar de supermarkt over en reden naar een gezellig restaurant in Emst. John, mijn
Schrijf je hier in om wekelijks de nieuwste blogs te ontvangen.
