Wie was mijn vader?

Toen ik 8 jaar oud was, overleed mijn vader aan de ziekte van Hodgkin. Wij hadden een gezin met zes kinderen waarvan ik de oudste was. Onder mij kwamen vier broertjes en een zusje. Zij was geestelijk gehandicapt. Het overlijden van mijn vader veranderde mijn leven en dat van ons gezin voorgoed.

Het hele gezin draaide om haar
Mijn moeder stond in de overlevingsstand. Want hoe ga je dat doen met zes kleine kinderen en zo goed als geen inkomen? Het was een hard bestaan, zowel voor haar als voor ons. De meeste aandacht ging uit naar mijn zusje. Het hele gezin draaide om haar. Begrijpelijk maar voor ons niet makkelijk.

We kwamen niet verder
Van mijn vader weet ik eigenlijk nauwelijks iets omdat mijn moeder nooit over hem sprak. Dat deed ze ook niet toen wij als volwassenen ernaar vroegen. Ze ging dan altijd over op een ander onderwerp, net alsof hij er nooit geweest was. Volgens haar had ze niets van hem bewaard. Dat vonden wij wel vreemd, maar we kwamen niet verder. Ze bleef hardnekkig zwijgen.

Die is op miraculeuze wijze verdwenen
Als oudste heb ik slechts een paar herinneringen aan hem. Zoals het feit dat hij goed kon tekenen en schilderen. Dat weet ik omdat er in ons huis een aantal schilderijen van hem hingen. Ik weet ook nog dat hij een keer een bus voor mij tekende. Die is op miraculeuze wijze verdwenen. Maar verder is zijn leven voor mij een grijs gebied.

Hij wilde kunstschilder worden
Ik heb me vaak afgevraagd wat voor man en vader hij was. Op foto’s ziet hij er serieus maar zachtaardig uit. Ik weet ook dat hij loodgieter was en graag kunstschilder had willen worden. Maar dat was geen optie in die tijd. Hij moest werken om zijn gezin te kunnen onderhouden. Ondanks zijn ziekte werd er elk jaar een kind geboren. Als het te lang duurde kwam de pastoor langs. Ze durfden waarschijnlijk geen nee te zeggen.

Er wordt nooit over hem gesproken
Als kind idealiseerde ik een vader. Ik was jaloers op andere kinderen. Zij hadden wel een vader en waarom ik niet? Bij belangrijke momenten in mijn leven dacht ik vaak: Hoe zou hij dat gevonden hebben? Zou hij trots geweest zijn op mij en op de anderen uit het gezin? We zijn allemaal goed terecht gekomen zoals ze wel eens zeggen. Mijn broers weten nog minder over hem, eigenlijk niets. Soms vragen ze iets aan mij, maar ik kan niets meer vertellen. Eigenlijk wordt er nu ook nooit over hem gesproken. Wat valt er te zeggen als je weinig weet?

Tekeningen
Na het overlijden van mijn moeder gingen we met de vier overgebleven kinderen het huis leeghalen. En wat schetste onze verbazing? We vonden tekeningen van hem. Ieder van ons kon drie tekeningen meenemen. Ook het schildersplankje en een tubetje verf was er nog. Die heb ik gekregen. Verder was er niets te vinden.

Zou hij het horen?
In gedachten is hij altijd bij mij. Dan vertel ik hem dingen over mijn leven. Zou hij het horen? Misschien wel, misschien niet. Die zekerheid zal ik nooit hebben. Maar dat maakt niet uit. Die gesprekjes zijn voldoende en waardevol voor mij. Meer zal er niet zijn.

Het schilderij van de foto maakte hij toen ik twee jaar oud was.

3 thoughts on “Wie was mijn vader?”
  1. Ademloos nam je mee in je verhaal Willy.
    Zo herkenbaar voor mij als jongste meisje van een gezin van 7, waarbij mijn vader zweeg over mijn jong overleden moeder.

    Schrijven over hem is zo verbindend en helend.
    Zo heb ik mijn moeder stukje bij beetje dichterbij gebracht.

    Dit wens ik jou ook toe.
    Een hartelijke groet,
    Els Pronk
    Genietend pensionado, jarenlang opgelopen (en geschreven) met volwassenen die vroeg hun ouder(s) verloren door de dood.
    Mijn praktijknaam was ‘De Samenloop’.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: