Het gevaar van blinde vlekken in je eigen gedrag

Alle mensen hebben blinde vlekken waar het om hun eigen gedrag gaat. Vaak weten ze het gedrag van anderen feilloos te beoordelen of zelfs te veroordelen. Dit geldt ook voor mij. Jarenlang stelde ik mijn gezin op de allereerste plaats, zeker onze kinderen. Maar op een gegeven moment kwam ik erachter dat ik ze boven mezelf plaatste. De hulp die ik eigenlijk zelf nodig had waar het gaat om ontspanning en begeleiding, bood ik hen aan. Ik sloeg mezelf over want liever mijn kids op de eerste plaats dan ikzelf. Tijdens een vliegtuigcrash zou ik dus stikken, omdat ik hen eerst het mondkapje op zou zetten.

Soms vraag ik me wel af hoe het kan dat het zoveel tijd nodig heeft voordat het ‘kwartje’ valt. Ik weet het nog goed, ik wist niet waar ik het zoeken moest toen ik moeder werd. Waar bleef ik? Hoe kon ik nog onder de douche gaan zonder dat de baby ging huilen en ik er als een haas weer naar toe moest om haar te troosten? Ik hield (en houd) onnoemelijk veel van haar en ook van onze tweede dochter, maar waarom kon ik me niet meer op mijn eigen dingen richten? Het lukte simpelweg niet. 

Hoe hard ik het ook probeerde, mijn werk ging van degradatie tot ontslag tot een bewuste keus om voor mezelf te starten omdat ik geen baas meer boven me wilde. En als zzp’er draaide ik erg weinig uren. Ik zei altijd dat ik er was voor het gezin en mijn inkomen was er voor de vakantie. Zo was het en zo kon ik overleven. Ik had mezelf eigenlijk opzij of on hold gezet. De kinderen, daar moest het goed mee gaan. Dan ging het met mij ook goed. Dacht ik. 

Oververmoeid
Langzaam maar zeker werd ik steeds vermoeider, moest ik iedere dag minstens twee uur slapen overdag, was ik alleen maar bezig met het organiseren van alles rondom mijn gezin. Boodschappen, koken, schoonmaken, wassen, kinderopvang, school, hobbies…. En als er wat tijd over was, kon ik misschien wat werken. Ik heb dat jarenlang volgehouden. 

Ik was mijn hele leven al gewend om te leven vanuit het moeten, dus dat ging me prima af. Mezelf vooral niet centraal stellen en mezelf niet zien, laat staan mijn innerlijk kind. Maar dat laatste ging steeds harder op de deur bonzen, was woedend omdat ze al zo vreselijk lang genegeerd werd. 

Niet lief voor jezelf
Wat een illusie, om te denken dat je goed bezig bent als je niet of nauwelijks voor jezelf zorgt. Lange tijd wilde ik niet zien dat dit helemaal niet goed was voor mezelf, maar ook zeker niet voor mijn kinderen. Want wat voor voorbeeld geef je als je jezelf altijd wegcijfert? Ik ging steeds duidelijker zien dat ik eigenlijk hetzelfde deed als mijn moeder. En waar ik als kind vol afkeuring naar keek. Want waarom was ze niet lief voor zichzelf en kocht ze nooit iets leuks? Zag ze er als 40-jarige uit als een grijze muis die zichzelf niet belangrijk vond? Ik was niet trots op haar. Terwijl ik nu zie hoe enorm ze haar best altijd heeft gedaan en hoeveel ze deed om het huis schoon te houden en ons te verzorgen binnen de mogelijkheden die er waren.

Zicht op de blinde vlek
Waar ik een paar jaar geleden nog kon flippen als iemand zei dat mijn kinderen best hun eigen brood konden smeren voor school, zodat ik meer tijd zou hebben om mijn eigen dingen te doen, begin ik de afgelopen tijd pas te snappen waar het over gaat. Wat ik deed, is mijn eigen pijn en leegte opvullen door altijd alleen maar op de kinderen gericht te zijn. Want ik had me als kind vaak eenzaam gevoeld en mijn ouders waren altijd druk met andere dingen. Dat wilde ik absoluut niet. Maar wat ik deed, is overcompenseren, waardoor ik mijn kinderen te weinig ruimte gaf. Dat is geen onvoorwaardelijke liefde. Dat is je kinderen nodig hebben voor je eigen incompleetheid. Gelukkig zie ik het nu en laten de kinderen het – nu ze pubers zijn – ook heel duidelijk merken. Eerst deed dat pijn en voelde ik me afgewezen. Nu zie ik wat voor enorm waardevol inzicht ze me geven. Eindelijk kan ik mezelf de aandacht geven die nodig is, zonder me schuldig te voelen een ander tekort te doen. Echt mijn eigen plek innemen en zijn wie ik ben.

Bevrijdend Schrijven
Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Bevrijdend Schrijven is gebaseerd op de methode Mindful Analysis waarbij je in vier stappen inzicht krijgt in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent, waar je naar toe wilt en hoe je dat wilt gaan bereiken. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen naar aanleiding van wat jij schrijft, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. 

Meer weten?
Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of als je hier meer informatie over wilt.

0 thoughts on “Het gevaar van blinde vlekken in je eigen gedrag”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: