Mijn man, die naast mij staat, spreekt deze retorische vraag uit. Het is de voorlaatste dag van een reis die ons door het Zuider- en Noordereiland van Nieuw-Zeeland heeft gevoerd. Een absoluut magisch land, met een ongelooflijk diverse en schitterende natuur, cultuur en vriendelijke ontvangst, waar we niet genoeg van krijgen. Een land dat ons, met zijn enorme sterke aantrekkingskracht, heeft betoverd en vervuld met liefde. Ik heb geen antwoord op de vraag van mijn reismaat, maar zijn vraag raakt mij in al mijn cellen en mijn hart, dat barst van dankbaarheid en vreugde. Tranen van geluk prikken in mijn ogen, terwijl ik me één voel met het landschap; de bergen met witte toppen, Lake Tekapo met zijn diep turquoise tinten en de ontelbare lupines aan de oevers.
Een Merino schaap, zo een met een eigen mutsje aan, maakt me wakker. Maar het was geen droom. Mijn 25 jaar oude verlangen naar dit verre land was onze onvergetelijke reis geworden. Uit geen enkel ander land wilde ik niet naar huis. Tijdens het opstijgen in Christchurch, twee dagen later, huilde ik; van dankbaarheid omdat ik er was geweest, en vanwege pijn in mijn hart om te moeten vertrekken.
Tijdloze liefde
Dezelfde man, die zover met mij wilde reizen, stuurde mij in 2001 wel tien valentijnskaarten toen ik in Finland verbleef om mijn studie af te ronden. 14 februari heeft voor mij daardoor zeker romantische, warme herinneringen. En toch wil ik je liever vertellen over mijn diepe liefde voor de natuur. Liefde die ouder is dan ik, onvoorwaardelijk, tijdloos en puur.
Alsof ik verliefd ben
Als ik wel eens selfie tussen mijn foto’s tegenkom, neem ik in mijn ogen een ander licht waar, wanneer de foto’s buiten zijn genomen. Ik kijk alsof ik verliefd ben, volledig op mijn gemak, met ook een soort nieuwsgierige speelsheid in mijn ogen. Hoe komt dat? Misschien omdat ik mij buiten in een veilige habitat bevind, waar ik me zo vertrouwd en geliefd voel, mijn eigen bron.
Mijn systeem herkent natuur als thuis – waar dan ook
Of ik nou door de Finse bossen struin, een ver oord verken of in mijn eigen tuin zit, mijn systeem – cellen en DNA, zenuwstelsel, ziel en hart – herkent de bomen, struiken, bloemen, rotsen en de blauwe lucht als thuis. Natuur accepteert mij en mijn emoties of zorgen altijd, zonder vragen te stellen en zonder oordeel. Het verwacht niets van mij, en is altijd klaar om mij te kalmeren, voeden, troosten en geïnspireerd of verwonderd te laten raken. In alle seizoenen, landschappen, elementen – te midden van het meest ingenieuze van deze planeet: het leven.
Natuurgetrouw
Vorig jaar was ik te gast bij Natuurgetrouw; podcast van Karin van Maurik, buitenpsycholoog en organisator van Medicine Walks. We hadden het over mijn oorsprong en hoe ik hier in Nederland ben geworteld. Ook daar dook de natuur weer op.
Verbinding die ouder is dan mijn leven
Mijn verbinding met de natuur heeft mij in de kinderjaren en jeugd enorm gevormd, maar de relatie ermee voert veel verder dan mijn geboorte. Het zit heel diep in mijn cellen en DNA. In de eerste jaren hier hielpen de bossen mij om regelmatig helemaal mezelf te zijn, en om mijn plek te vinden. Later heb ik een deel van mijn werk ook naar buiten verplaatst en realiseer ik me hoe bevoorrecht ik ben. Ik voel me een rijk en gelukkig mens bij het besef hoe zeer ik bof; dat ik in mijn leven zoveel tijd in de natuur heb mogen doorbrengen, spelen, sporten, avonturieren, erin werken, ervan leren en genieten.
Vrijheid
Karin vroeg mij tijdens de podcast-wandeling wat voor liefde ik uit Finland heb meegenomen. Na enig nadenken benoemde ik de vrijheid; om overal vrij in de natuur te mogen bewegen en verblijven en haar oogst – in de vorm van bessen, bloemen en paddenstoelen – te plukken. Van jongs af aan heb ik het besef gekregen hoe voedend de natuur is. Van en voor iedereen, en tegelijk van niemand. De natuur is zo veel meer dan mooie landschappen, wilde en ongerepte bestemmingen en haar ingenieuze details in alles wat leeft. Met dezelfde liefde zit ik in het midden van een wilde tundra, op een hoge berg, eiland of op een trap van een boshuisje het kleine leven op één vierkante meter te bewonderen.
Die schoonheid is pure liefde
Ik krijg inmiddels geen valentijnskaarten meer, maar als ik in de ogen van mijn liefdespartner en reisgenoot kijk, weet ik dat zijn vraag aan de oever van Lake Tekapo, over het kunnen verdragen van zoveel schoonheid, niet beantwoord kan worden. Die schoonheid is immers pure liefde en die is oneindig. We kunnen enkel betoverd, verwonderd en met een warm gevoel in ons hart getuige zijn van deze universele liefde, ons ermee verbinden en deze vanuit onze ziel door onze ogen en daden weerkaatsen en verspreiden.
Wil jij ook ontdekken hoeveel liefde de natuur jou te bieden heeft? Laat de voorjaarskriebels toe en neem contact met mij op.
