Twee keer trouwen met dezelfde man, zou jij dat doen?

Vijfentwintig jaar geleden gingen mijn man en ik uit elkaar. Ik bleef achter met onze zoon (toen 9 jaar oud) en een hoofd vol vragen. Het was een roerige tijd. Toch bleef ik, ondanks alles, van hem houden. Iedere keer als ik hem zag of sprak, maakte mijn hart een sprongetje. Mijn liefde voor hem bleef overeind als een krachtige waterval, terwijl er bij hem niet meer dan een miezerig stroompje over was.

We maakten goede afspraken over de zorg voor onze zoon. We zetten ons huis te koop, regelden de financiële zaken en eigenlijk verliep dit allemaal vlotjes. Geen ruzie, geen drama, geen servies dat door de kamer vloog, maar gewoon volwassen gedrag – al zeg ik het zelf. 

Zijn verjaardagswens
Onze zoon ging om het weekend naar zijn vader toe, maar op een gegeven moment verwaterde dat, en uiteindelijk zagen zij elkaar nauwelijks meer. Tot Yannick 21 werd. “Mam” zei hij, “ik heb weer contact met papa. Hij is echt veranderd.” Ik dacht: ja hoor, dat zeggen ze allemaal, maar ik was blij voor hem.

Een paar dagen later kwam hij met een plan. “Ik wil mijn 21^e verjaardag graag met jou en papa vieren.”
“Oké” zei ik voorzichtig, “wat heb je in gedachten?”
“Een etentje hier thuis met jou en pap.”

Geen neutraal terrein, geen nooduitgang
Mijn keel trok samen. Hier thuis? Dat is toch iets anders dan neutraal terrein met bediening en een nooduitgang. Maar goed, voor je kind doe je alles. We stelden het menu op: carpaccio, varkenshaasje met champignonroomsaus, gebakken aardappels, sla en sperziebonen en als toetjes ijs met aardbeien en slagroom. Al met al een lekker culinair dinertje met een vleugje stress.

Mijn hart sloeg op hol
De bel ging. Mijn hart sloeg op hol. Ik had me voorgenomen koel en zakelijk te blijven. Ik trok mijn muurtje om mij heen en zette mijn pokerface op. Ik deed de deur open en daar stond hij: John. Met een prachtige bos bloemen en een glimlach die ik nooit vergeten was. Hij gaf me een vluchtige zoen op mijn wang. We waren allebei zenuwachtig. We leken wel twee pubers in de lichamen van volwassenen.

Ik rook een complot
Aan tafel was het verrassend gezellig. We lachten, praatten, en het leek alsof de tijd even had stilgestaan. Yannick en zijn vriendin verdwenen na het eten ‘even naar het gamehonk om te roken’. Ja hoor, die kwamen natuurlijk niet meer terug. Ik rook een complot.

John en ik bleven samen achter. Eerst wat ongemakkelijk, maar al snel kwamen de gesprekken los. Over vroeger, over wat er was misgegaan en over onderwerpen die nooit besproken waren. Hij vertelde over zijn openhartoperatie en zijn bijna-doodervaring. “Petrus stuurde me terug” zei hij, “omdat ik nog een missie had: jij en Yannick.” De tranen sprongen in mijn ogen.

Mijn verstand schreeuwde nee! Niet doen! 
Toen hij opstond om te vertrekken, stonden we wat onhandig in de gang. “Mag ik je nog eens bellen?” vroeg hij.
Mijn verstand schreeuwde ‘Nee! Niet doen!’ maar mijn hart deed een vreugdedansje. “Ja, natuurlijk” hoorde ik mezelf zeggen.

Vlinders in mijn buik?
De volgende dag belde hij al. We spraken af in Scheveningen, onze oude plek. Ik stond een uur voor de spiegel: mijn kledingkast leek op een slagveld. Pubergedrag? Absoluut. Vlinders in mijn buik? Een hele zwerm.

De afspraken volgden elkaar snel op. We praatten, lachten, haalden herinneringen op. En ergens tussen de cappuccino’s en de strandwandelingen door, vond ik niet alleen hem terug, maar ook mezelf. Alleen dit keer met iets meer rimpels, maar gelukkig ook met een stuk meer humor.

Opnieuw in het huwelijksbootje
Mijn hart opende zich weer voor John, en het zijne voor mij. In februari 2016 vroeg hij mij opnieuw ten huwelijk, nadat hij dit eerst met Yannick had besproken. Ik zei volmondig ‘ja en op 14 september 2016 stapten we opnieuw te paard in het huwelijksbootje.