Zullen we weer gewoon gaan leven!?

Ja het is gebeurd, ik heb corona. Ik ga niet dood, ik lig ook niet op de IC. Ik heb gewoon een stevige griep te pakken. En ondanks dat ik echt snap dat het voor sommige mensen heel gevaarlijk is, is het dat voor mij niet. Ik ben netjes ingeënt, voor het laatst begin juli. Schijnbaar is mijn vaccin een beetje uitgewerkt, maar heb ik voldoende weerstand om het gewoon te ervaren als een stevige griep.

Hing het misschien al in de lucht?
En ik vind het ook niet gek dat ik het virus heb opgepikt. Want terwijl de hele wereld om mij heen weer werd opgedragen om meer thuis te werken e.d. ging ik als docent gewoon door. En als je dan mijn afgelopen werkweken ziet, heeft het nog lang geduurd voordat ik besmet werd. Maar vorige week heb ik toch ergens dat virusje opgepikt. Dat is ook niet vreemd als je van 9 uur tot 18 uur bent ingeroosterd en per dag in totaal zo’n 40 verschillende studenten ziet en spreekt. Dus ja, wellicht heeft er dan eentje wel iets (onbewust) onder de leden. Of het hing al in de school. De zaterdag ervoor hadden we namelijk een open dag waar ik een hele dag voorlichting heb gegeven. En er zijn die dag zo’n 1000 bezoekers geweest, dus wie weet hing er nog ergens iets? We lezen overal dat de ventilatiesystemen niet optimaal werken in het onderwijs.

Te gevaarlijk, safety first…
Soms lijkt het wel of ik als enige doorga met gewoon leven; mijn man werkt al sinds het begin van de pandemie thuis. Te gevaarlijk op kantoor, safety first… En dat is natuurlijk helemaal prima, maar gelukkig wordt hij er niet van. Ik heb er geen enkel probleem mee om gewoon door te gaan met werken en dus leven. Voor mij hoeven de scholen echt niet dicht, volgende week ben ik vast weer voldoende hersteld om weer aan de slag te kunnen. En dan stap ik weer vrolijk in het schoolritme, ik mag dat doen.

Op tijd gevlucht
Het enige probleem is dat ik dan corona heb opgelopen en dat het vooral vervelend is voor de rest van mijn gezin, want die moeten met mij in quarantaine. Alhoewel mijn dochter op tijd naar haar studentenkamer in de stad was gevlucht. En mijn schoonmoeder van 75 jaar is ook de dans ontsprongen. Die was bij ons thuis toen ik de eerste symptomen kreeg, want we gingen de verjaardag van mijn man vieren. Dat was dan wel weer verdrietig, dat moesten we afblazen. Het zou slechts een feestje worden met het minimale aantal toegestane bezoekers van vier. Dat mocht geen doorgang hebben. Zijn broer stond na twee uur autorijden eigenlijk al op de stoep, maar ja, de thuistest gaf corona aan, dus helaas. “Je moet weer omkeren en terug rijden, ik kan je niet eens een kopje koffie aanbieden.” Over leven gesproken…

Toch melaats?
Natuurlijk hebben we het met iedereen besproken, want het was nog een thuistest. Maar niemand neemt het risico om naar je toe te komen als je zegt dat je corona hebt. Wat heel begrijpelijk is en dat brengt me wel tot een volgend interessant punt: dat ik namelijk een beetje het gevoel krijg alsof ik melaats ben. Ik weet niet hoe dat vroeger voelde als je melaats was, maar ik heb nu een idee. Mensen gaan je namelijk mijden – iedereen wil je wel helpen, maar niemand wil graag naar je huis komen. En iedereen geeft aan niet bang te zijn om het zelf te krijgen, maar dat ze vooral voorzichtig zijn voor anderen. Ik vind het een boeiend fenomeen in onze samenleving, in deze wereld.

Angstcultuur
En hoe gaat het met mijzelf? Ik ben eigenlijk helemaal klaar met deze angstcultuur. En ik blijf terugkomen op wat ik zei aan het begin van deze pandemie toen het allemaal begon: zullen we gewoon eens het gesprek over de dood gaan voeren? Mogen we ook gewoon ergens aan doodgaan? Ik snap dat dit heel hard klinkt voor mensen die iemand aan corona hebben verloren, maar uiteindelijk zijn we allemaal sterfelijk. Het leven houd op, op een dag.