Kerstmis 2020: Memories bring back you

Het is de week van de leger wordende agenda. Van het huis klaarmaken voor kerstmis. Dit jaar geen boom van bijna vier meter, maar eentje van zo’n anderhalve meter. Groot genoeg voor het jaar waarin alles anders liep dan verwacht. Samen met mijn jongste dochter heb ik hem versierd. Uit de vele ballen kiezen we voor zilver en goud. Niet glanzend maar mat.

De engeltjes van stro mogen er ook in, die kochten we toen onze kinderen nog heel klein waren. Mooi en onbreekbaar. De kerstpakketten zijn al open voordat het kerst was, onze nieuwsgierigheid is te groot. Het lukt bijna om alle lekkere dingen tot kerst te bewaren.

Corona lijkt hier heel ver weg
In ons dorp is het traditie om bij elkaar kerstkaarten te bezorgen. Dat kan gemakkelijk, want er staan maar zo’n 30 huizen. Pré-corona hielden we ook altijd een Nieuwjaarsreceptie in het eerste weekend van januari. Dat was een mooi bijpraatmoment in de winter, waarin we elkaar veel minder zien dan zomers. Als ik een ommetje maak met de honden is er soms een buurman in de tuin aan het werk. Dan voeren we een geruststellend gesprek over het snoeien van rozen en het rooien van buxushagen die opgegeten zijn door de buxusmot. Corona lijkt hier heel ver weg in ons kleine Zeeuwse dorpje.

Wie-het-langst-kan-staren
Vandaag is het een grijze regenachtige dag. De poezen zijn sacherijnig, willen van buiten naar binnen en vice versa. Doen alsof ze bijna doodgaan van de honger terwijl ze vanmorgen gewoon voer hebben gehad. Hond Britt doet een spelletje ‘wie-het-langst-kan staren’ met poes Booboo. Ze staan allebei gefixeerd naar elkaar te kijken en Britt heeft haar borstels overeind. Het is maar goed dat er een raam tussen zit, anders was het jachtinstinct van Britt vast en zeker getriggerd.

De plukken haar vliegen in het rond
Booboo reageert zich af op onze andere poes, die hier nog maar een half jaar is, omdat hij niet mee kon verhuizen naar het buitenland met zijn vorige baas. Hij is al twaalf en een echte goedzak. Er klinkt een enorm lawaai en de plukken haar vliegen in het rond. Ik vind Booboo een terrorist bij tijd en wijle. Hij kan ook zomaar ineens keihard in je handen bijten als hij op schoot ligt. Geef mij maar honden, die snap ik beter.

Kerstontbijt met zijn tweeën
Het leger wordende nest doet zich voelen. Onze jongste dochter werkt in de zorg en zij heeft ochtenddienst. Ze is al vroeg vertrokken. De andere kinderen komen in de loop van vandaag en morgen. We bakken veel te veel broodjes af en we vergeten een eitje te koken. Onze bejaarde kippen leggen niet meer en supermarkteitjes zijn lang niet zo lekker als eitjes van eigen scharrelkippen.

Een bleke en slappe kam
Vanochtend bleef er één kip op haar stok zitten, ze kwam niet op het voer af. Een veeg teken? Haar kam stond nog fier overeind. Het is me bij de andere kippen opgevallen dat ze vlak voor ze doodgingen een bleke en slappe kam hadden. In het voorjaar maar een aantal jonge kippen erbij nemen. De zon schijnt, ik zie eindelijk weer een blauwe lucht. In de verte hoor ik ganzen. Verder is het stil hier, en vredig.

Muziek die mijn hart raakt
Op social media komt een aantal keer het ontroerende lied voorbij van het One Voice Children’s Choir.

De prachtige stemmen en de mooie tekst. De zin ‘close to the ones that we lost on the way’ raakt me. De zin zal voor veel mensen die dit jaar – of al eerder – geliefden zijn verloren betekenisvol zijn.

Memories bring back you
‘Memories bring back you.’ Dat wens ik anderen en mijzelf in deze stille tijd. Herinneringen koesteren en nieuwe herinneringen maken. ‘Hold on. We love you.’

0 thoughts on “Kerstmis 2020: Memories bring back you”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: