Ik kap ermee

Vertwijfeld loop ik langs de spoorbaan, hij ligt aanlokkelijk aan mijn voeten. Het bos met de bijnaam ‘Het Paradijs’ lijkt de ideale plek. Ik ben 15 en zie het niet meer zitten, het lijkt of ik er voor niemand iets toe doe. Het is zondagmorgen 1975.

Thuis is het voor mij niet veilig, de spanning loopt steeds meer op. Het lijkt snel opgelost als ik durf te beslissen. Mijn knieën knikken, de rails lijkt naar me te lokken. Ik sta op het punt om te springen, de trein hoor ik in de verte aankomen. Eén moment verwijderd, het moet nu. Ik voel niets meer, verkeer in een trance.

Ineens lijkt iets mij bij de arm te pakken. Ik kom terug in de werkelijkheid en kijk naar de denderende trein die in de diepte voorbijraast.

Ik mag blijven
Ik kijk om me heen en zie niemand. Ik loop naar een omgevallen boom en ga zitten. Een eekhoorn kijkt me met twee kraaloogjes aan die lijken te zeggen dat ik ertoe doe. “Wat ben je mooi en lief” zeg ik tegen hem, hij verdwijnt na een laatste groet in het dichte bladerdek.

Ik stap op mijn gammele fiets en rijd naar huis, hier is het stil. Mijn moeder en haar vriend slapen hun roes uit. Snel loop ik naar boven en vul twee plastic zakken met wat kleding en mijn schoolboeken. Nog één keer neem ik mijn kamer in me op, dan sluit ik voorgoed de deur en verdwijn. Ik ga naar de ouders van mijn schoolvriendin. Zij hebben mij op het hart gedrukt om bij hen te komen als het thuis niet meer ging.

Ik bel aan, mijn hart bonst in mijn keel. De deur gaat open en ik word welkom geheten. Eindelijk veilig.

Hij ziet het niet meer zitten
Bart zit tegenover me in de praktijkruimte, hij is net 16 geworden. Ik vraag wat ik voor hem kan doen. “Niets” zegt hij, “ik zie het niet meer zitten. Jij kwam steeds in mijn gedachten, daarom heb ik je gebeld om een afspraak te maken.”

Hij ziet het nu ervan totaal niet
Ik ken Bart al langer, hij heeft samen met zijn ouders aan een geboorteworkshop meegedaan vier jaar geleden. Inmiddels zit hij in de vijfde klas gymnasium. Leren gaat hem makkelijk af, maar hij ziet het nut ervan totaal niet. Hij vindt het saai en kan zijn zijn draai niet vinden. Vrienden heeft hij niet.

Zijn ouders zijn gescheiden
De mobiele eenheid is overal om hem heen te vinden. Berichtjes vliegen hem om de oren, maar een echt gesprek lijkt niet mogelijk. Zijn ouders zijn gescheiden, hij woont voor het grote deel bij zijn moeder. Zijn vader, die een hoge functie heeft aan de VU, is altijd aan het werk en heeft geen tijd voor hem.

Hij voelt zich een vreemde bij zijn eigen vader
In de vakantie is het een ander verhaal; dan haalt zijn vader alles uit de kast. Afgelopen vakantie is hij meegegaan naar China, samen met zijn vader en zijn nieuwe vriendin. Er was alle aandacht voor de cultuur en de natuur; dit hoort tenslotte bij je opvoeding. Maar de aandacht die Bart graag wil is er niet, een gesprek over wat hij belangrijk vindt en wat hij voelt is niet mogelijk. Hij voelt zich een vreemde bij zijn eigen vader, afgesneden en eenzaam. 

Bart wordt hier depressief van
Hij vraagt zich af of dit nu het leven is, zo hoeft het voor hem niet. Zijn moeder is zzp’er en werkt hard, tijdens het eten zien ze elkaar. Een snelle hap en vaak staat de televisie aan. Hier komen de meest vreselijke berichten voorbij; Bart wordt hier depressief van. Hij wil zijn moeder niet belasten met zijn gevoelens. Hij voelt zich leeg vanbinnen.  

Er komt weer leven in zijn ogen
“Wat heb je nodig?” vraag ik hem. Hij kijkt me verwonderd aan, deze vraag is hem nog nooit gesteld. Het dwingt hem meteen tot nadenken en vooral voelen wat hij graag wil. Er komt een gesprek op gang waarin hij dichterbij zichzelf komt en zijn eigen keuzes kan maken. Hij vertelt me dat hij zich graag wil inzetten voor de aarde, de natuur. Duurzaamheid en het voedsel- en waterprobleem wil hij aanpakken. Er komt weer leven in zijn ogen. “Mensen bewust maken van hun keuzes, het voelen dat ik ertoe doe” zegt hij.

Los van zijn familie
“Hoe kun je dat bereiken?” vraag ik hem. Er komt een glimlach op zijn gezicht en hij antwoordt dat hij zijn diploma wil halen en wil studeren in het buitenland. Los van zijn familie hij wil zijn horizon verbreden. Ik moedig hem aan om dit te doen: “Maak het kenbaar aan je ouders. Bespreek je verlangens en geef er vorm aan, gesteund door je ouders of niet. Er zijn altijd mensen die je wel willen ondersteunen en stimuleren. Er zijn vele vaders en moeders, dit heeft niets te maken met de biologische verbintenissen. Het gaat om oprechte belangstelling en aandacht.”

Hij gaat naar huis en bedankt me voor het gesprek, hij heeft zijn richting hervonden. Hij Besluit om zijn school zo snel mogelijk af te maken om zijn dromen waar te maken. Hij ziet het weer zitten, voelt mogelijkheden en geeft hier vorm aan op zijn eigen manier. 

Rechten van het kind
We kunnen elkaar ondersteunen en het geloof in het leven weer teruggeven. Zo maken we het leven de moeite waard. Iets toevoegen aan onze omgeving, iedereen kan dit doen op zijn eigen manier. Alles wat je aandacht geeft groeit. Kinderen hebben recht op aandacht, op ondersteuning en liefde. Wat doe jij als er een kind voor je deur staat?

Een veilige basis
Ik hoor op het nieuws dat er twee jonge kinderen uit een huis zijn gehaald. Ze blijken al maanden binnen te zitten, hebben een eigen taal ontwikkeld. Vervuild en ondervoed worden zij aangetroffen, een buurvrouw die de kinderen constant hoorde huilen heeft de politie gebeld. Het blijkt dat de moeder al meer dan een week is verdwenen. Ik hoor maar een deel van het verhaal, maar het raakt me dat dit in ons land mogelijk is. Buren hadden al maanden in de gaten dat er iets niet in orde was. Kinderen zijn afhankelijk van volwassenen. Inmiddels zijn ze geplaatst in een pleeggezin. Het zal een hele klus worden om deze kinderen weer een veilige basis te geven. Fijn dat er mensen zijn die de zorg op zich nemen, een groot hart is hiervoor nodig.

Er zijn veel mensen die het moeilijk hebben, het leven niet meer zien zitten. Laten we ze steunen, liefde en aandacht kost niets.

Herkenning?
Wanneer je vragen hebt of dingen herkent in mijn verhaal, nodig ik je uit om contact met me op te nemen. Ik bied je een gratis Skypegesprek aan waarin ik je advies of inzicht kan geven. 

10 thoughts on “Ik kap ermee”
  1. Wat fijn, Anne, dat er ‘iets’ was wat je tegenhield om te gaan. Dat je daarna je eigen keuze maakte en dat het je heeft gebracht tot waar je nu bent. Nu ben jij het ‘iets’ voor deze jongen. Zo mooi.

    1. Ben ik ook heel blij mee Willy. Net een half uur geleden is een jongen van 17 weer naar huis gegaan met nieuwe moed en kracht om door te gaan. Dankbaar dat ik er ben.

      1. Lieve Anna, jij moet toch een engel bij je hebben die jou beschermd heeft en jou op het pad gebracht heeft om anderen te helpen. Mooie lijntjes heb je lopen.

        1. Zeker Joke, en het mooie is dat iedereen een engel bij zich heeft. We hoeven alleen maar te vragen. En er zijn momenten dat je aangeraakt wordt zonder letterlijk te vragen. Waarschijnlijk op dat moment de roep van mijn ziel.
          liefs

    2. Mooi verhaal. Een voorbeeld van hoe er door de wereld die de meeste van ons niet ziet je geholpen word.
      Jouw wijsheid die je door ervaring heb opgedaan help mij en andere zo goed. Jij begrijpt echt wat er speelt in mij in andere. Niet alles leer je uit een boekje.
      Dankje voor het delen van jouw verhaal.

  2. Ik ben weer stil van je verhaal. Wat ben je een groots mens geworden en doe je zo ongelofelijk veel goeds voor de mensen. Dankbaar dat ik je regelmatig mag ontmoeten en heerlijk met je kan lachen.

  3. Oh Anne wat indringend! Hoe blij dat je er bent en ik je heb mogen ontmoeten. Zeer waardevol; jij en wat jij doet en betekent voor mensen om je heen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *