Je kunt gerust 100 jaar worden zonder ooit over de dood te praten

We houden niet van dood. En we praten er dus ook niet graag over. Alsjeblieft zeg, kunnen we het niet over iets gezelligers hebben? Dat kan, maar daarmee mis je ook een kans op waardevolle gesprekken en diepe verbinding, volgens Mariska Overman en Rob Bruntink. Zij schreven samen het boek ‘Ik weet niet wat ik zeggen moet’ – een gids vol praktische tips. Ze hopen met dit boek het taboe op dood, verlies en rouw te doorbreken en het praten erover te vergemakkelijken.

Iedereen is sterfelijk
Hoe reageer jij als je hoort dat iemand in je omgeving ongeneeslijk ziek is? Ga je een verklaring zoeken, hoop geven, positief denken? Doe je dat alleen in jezelf of spreek je deze gedachten ook uit in het contact met de zieke? Mariska en Rob beschrijven mooi wat er in ons hoofd gebeurt bij het horen van slecht nieuws. Er gaat als het ware een alarmsignaal af, dat zegt ‘sterfelijkheid bestaat’ en ‘dat kan mij dus ook overkomen!’ We zoeken vervolgens allerlei verklaringen waarom de ander wel en wij niet die rotziekte krijgen: wij bewegen veel meer, eten gezonder, roken niet en dus zijn wij de positieve uitzondering. Om er nog een schepje magisch denken bovenop te doen met ‘de medische wereld kan tegenwoordig wonderen verrichten.’

De waarheid is dat we het moeilijk vinden om te accepteren dat mensen zomaar ziektes kunnen krijgen en daar ook zomaar aan dood kunnen gaan.

Angst om iets verkeerds te zeggen
De cover van het boek is geel. Volgens de psychologie van kleuren is geel de kleur van nadenken, nieuwe dingen leren en blokkades opruimen. Goed gekozen dus. Op de voor- en achterkant een gesprekswolkje dat begint met een emoji van een gebroken hart. En een beschrijving van een situatie die je wellicht herkent: “Je loopt in de supermarkt en ineens zie je verderop de overbuurman lopen. Je hebt net via via gehoord dat zijn vrouw is overleden. Wat doe je? Spreek je hem aan of draai je je hoofd weg in de hoop dat hij niet gezien heeft dat jij hem zag? En als je wel wat wilt zeggen, wat dan?”

Hoe praat je over de dood?
Voor deze en andere vragen is het boek een handig naslagwerk. Een gids vol praktische tips over uiteenlopende situaties. Om er een paar te noemen: praten over dood met iemand die weet dat hij gaat sterven, praten over dood met iemand die niet over dood wil praten, met kinderen praten over de dood. Iedereen kan het volgens Mariska en Rob en ze voegen daar vanuit hun professionele ervaring aan toe dat ze nog nooit iemand hebben ontmoet die er achteraf spijt over voelde.

Lezersdoelgroep
Met het boek willen ze twee groepen lezers bedienen: mensen die direct tips, hulp en advies nodig hebben om met iemand in gesprek te gaan over (naderende) dood. En mensen die het boek preventief willen lezen omdat ze weten dat ze ooit het D-woord zullen moeten gaan gebruiken.

De inhoud
In de uitleiding van het boek vatten de auteurs de inhoud als volgt samen:

Stuntelen mag
Luister, luister, luister
Zeg sorry als je toch iets verkeerd zegt
Blijf jezelf in gesprekken
Erken emoties
Wat doe je beter niet? De 5 O’s (Oplossing, Overdrijving, Oordeel, Omdraaien, Opfleuren)
Praat over de dood: liever een jaar te vroeg dan een dag te laat
Wees LIEF bij rouw (Luister, toon Interesse, Erken emoties, Faciliteer)
Wees lief voor elkaar en blijf in verbinding

Voorbeeldvragen om het gesprek te starten
Het boek is vlot geschreven. Als je opziet tegen een gesprek met een ernstig zieke of met iemand die rouwt, kun je voorbeeldvragen vinden die je kunnen helpen om het gesprek op gang te brengen. Er staan zelfs korte voorbeeldgesprekjes in. Bij het boek hoort een aantal gratis downloads, waaronder twee communicatiehulpmiddelen (de 5 O’s en Wees LIEF).

Het boek bestellen
Je kunt het boek ‘Ik weet niet wat ik zeggen moet’ bestellen bij Uitgeverij ten Have.

2 thoughts on “Je kunt gerust 100 jaar worden zonder ooit over de dood te praten”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: