Op een gewone ochtend, na het afzetten van mijn zoon, reed ik terug naar huis. Langs de bergweg zag ik plots een bewegingloze das liggen. Iets in mij drong erop aan om te stoppen, ondanks de gevaarlijke plek. Het voelde alsof het dier nog maar net was aangereden. Ik had nog nooit een das van dichtbij gezien, laat staan aangeraakt. Toch liep ik naar hem toe. Zijn lichaam was zwaar en stil, zijn vacht ruw en aards.
Terwijl ik mijn hand voorzichtig op zijn hals legde, voelde ik geen hartslag meer. Maar wat ik wél voelde, was dat zijn ziel nog dichtbij was. Alsof ik bij een leeg huis stond waar niemand open deed, maar waar toch iemand achter de gordijnen bewoog. Een stille aanwezigheid, een laatste adem tussen werelden.
Dood en leven ademen in elkaar over
Toen ik daar zat, hoorde ik in mijzelf de woorden: “Neem mijn jas mee, deze is voor jou.” Mijn hoofd sputterde tegen, dit kon toch niet? Maar mijn hart wist beter.
Alles wat leeft, mag teruggegeven worden aan de aarde. Dood en leven ademen in elkaar over. Ik gaf het lichaam terug aan de aarde. Ik verplaatste de das voorzichtig van het asfalt naar de aarde, onder een struik. Daar zat ik even stil.
Een lied van dankbaarheid
Het liedje dat ik vroeger voor mijn zoon en mijn overleden paardje neuriede, kwam vanzelf terug. Eerst wat schuchter, daarna steviger. Het werd een lied van dankbaarheid. Ik bedankte de das voor zijn aanwezigheid hier op aarde en vroeg of zijn ziel met zachtheid mocht overgaan.
De spirituele betekenis
Thuis zocht ik de symboliek van de das op. In het boek ‘Als de dieren spreken konden’ van Christiane Beerlandt las ik dat de das symbool staat voor instinct, moed en roekeloosheid — leven met gevoel, ook als dat spannend is. Zijn boodschap aan mij was helder:
“Kijk goed rond, observeer, maar vertrouw niet alles. Laat je niet dwingen.
Het leven ontvouwt zich pas als je erin gelooft.”
De das herinnerde mij eraan dat ik alert mocht blijven, nu net na mijn scheiding.
‘Ik ben er nog even’
Verlies is iets wat we allemaal kennen, soms plots, soms langzaam. Mijn eigen bijna doodervaring, ooit, liet me zien hoe het lichaam zich tijdelijk afsluit voor pijn. En ook dieren die onverwacht overlijden lijken in eerste instantie weinig pijn te ervaren. Maar hun ziel kan nog even blijven rondzweven, in verwarring over wat er is gebeurd. Soms voelen wij dat als mens. Een droom, een plots gevoel van aanwezigheid, een blik in de ogen van een nieuw dier. Het zijn manieren waarop ze zeggen: ‘Ik ben er nog even.’ We hoeven daar niet bang voor te zijn. Door hun aanwezigheid te erkennen, helpen we hen én onszelf om rust te vinden.
Wat je kunt doen
Als je blijft worstelen met de vraag waarom jouw dier is verongelukt, probeer dan dit:
Adem diep in. Sluit je ogen.
En geef je dier in gedachten de ruimte
om zijn weg naar de Bron (de andere zijde) te vinden.
Zeg: “Dank je dat je er was. Je mag nu gaan, in liefde.”
Er is altijd een ziel die opvangt
Je kunt ook een overleden dierbare aanroepen om voor het dier te zorgen. Vertrouw erop dat er altijd een ziel is die wacht, die opvangt, die verder draagt. Soms komt er daarna en teken, zoals een liedje, een geur, een gevoel. Kleine herinneringen die zeggen: ‘liefde sterft niet.’
De lijn tussen magie en leven
Lees meer mooie verhalen in mijn boek De lijn tussen magie en leven – Handboek bij verlies en rouw om je dier.
