Wat is jong ouderverlies?

Je bent nog een kind en plotseling overlijdt een van je ouders. Je bent baby, peuter, kind op de basisschool, puber en je moet het voortaan zonder je vader of moeder doen. Die is dood en komt nooit meer terug. Op jouw manier ben je destijds omgegaan met dit ingrijpende verlies. De volwassenen om je heen hebben je zo goed mogelijk geholpen. Of misschien konden ze je helemaal niet helpen, omdat ze te veel in beslag werden genomen door hun eigen verdriet. 

Dan gaat het leven verder en denk je steeds minder vaak aan je vader of moeder. Je herinneringen vervagen. Mensen uit je omgeving zegen soms dingen als: ‘Wat fijn dat jij je vader zo helpt en goed voor je broertje en zusje zorgt.’ Je knikt, want natuurlijk doe je dat, je wilt niets liever.

Ondergronds verdriet
Als je ineens vreselijk moet huilen om je vader of moeder doe je dat als niemand het ziet. Boos ben je nauwelijks. Je vindt het wel fijn als een oom of tante zegt dat je veel op je overleden ouder lijkt. Of verhalen vertelt over hoe het vroeger was. Misschien maak je zelf tekeningen of schrijf je brieven in een dagboek. Je kunt niemand vertellen hoe het echt is, omdat je daar geen woorden voor hebt. Of omdat je anderen niet verdrietig wilt maken. Je groeit op en je gaat steeds minder gemis voelen.
Of gaat het verdriet ondergronds? 

Crisis
Jaren later loop je vast in je werk of in je relatie, of op het moment dat je zelf je eerste kind in je armen houdt. Heb je ooit de link gelegd met je vroege verlieservaring? Waarschijnlijk niet, want jij bent een overlevingskunstenaar. Je maakt alles mooi voor je omgeving. Geen moeite te veel, geen last te zwaar. Je zorgt graag voor anderen. Als zij het maar goed hebben. Als jij hard werkt en goed zorgt heb je de regie en dat geeft je zekerheid. Dat het leven soms rake klappen uit kan delen weet je als geen ander, maar je duwt het weg. Een maakbaarheidsgeloof is fijner.

Waar ben jij?
En dat kleine kind in jezelf? Die wil je liever niet zien. Het verdriet in de kinderogen is niet te harden. Je negeert je innerlijke kind tot de dag dat je echt niet verder kunt. De dag dat je hulp gaat zoeken. Om terug te gaan naar toen en te voelen wat er gevoeld mag worden. De tranen te huilen die je zo lang hebt ingeslikt. Rouw is de achterkant van liefde. Je mag rouwen om wie je zo hebt liefgehad.

Familie-opstellingen
Een mooie en zachte manier om te kijken naar wat het jonge verlies van een van jouw ouders voor je betekent, is het doen van een opstelling. In een eerder blog schreef ik over de opstelling die ik zelf heb gedaan om te kijken naar mijn kleine meisje. 

In een familieopstelling kwam ik haar voor het eerst tegen. Het kleine meisje dat op 2-jarige leeftijd haar moeder verloor aan de dood. Ik koos een representant voor mijn jongere ik. Ze dartelde door de opstelling en ik vond haar vreselijk irritant, ik kon haar nauwelijks in mijn buurt verdragen. Haar vrolijkheid klopte absoluut niet met mijn beeld van een jong meisje zonder mama. Ik ging haar dingen uitleggen die ze niet wilde horen. ”Ik wist het al lang” zei ze en ook: “Het is hier zo stil!” In de opstelling was de sterke verbondenheid met mama zichtbaar. 

Maar ook: Ik hier en jij daar. Hemel en aarde. Mijn leven is niet het jouwe, lieve dochter. Ik draag mijn eigen lot.

Doen wat helpt
Mijn eigen weg door mijn rouwlandschap was lang. Ik ben eerst en vooral veel gaan lezen over jong ouderverlies, om het te snappen met mijn hoofd. Voelen kwam pas tijdens mijn opleiding tot coach. En schrijven heb ik vanaf mijn puberteit gedaan. Vaak gedichtjes, soms brieven of langere fragmenten. Ooit komt er een boek, wist ik. Dat boek is er nu: Hartmama. Het vertelt mijn eigen verhaal, er is een beeldverhaal in opgenomen en er is ruimte voor jouw verhaal. Je vindt in Hartmama schrijfoefeningen en opstellingen om zelf te doen. Zodat jij op jouw tijd je oude verdriet onder ogen kunt zien. Om te helen en voluit te leven.

Hartmama
Wil jij Hartmama lezen? Je kunt hier je eigen exemplaar bestellen.
Wil je door middel van een opstelling kijken naar jouw vroege verlieservaring? Maak dan een afspraak door een mail te sturen naar susan@susanvanderbeek.nl

8 thoughts on “Wat is jong ouderverlies?”
    1. Dank je wel, Graziella, wat fijn! Ik herinner me je vraag of mijn boek ook geschikt zou zijn voor mannen en of het ook over verloren vaders gaat. Als je dit blog leest heb je dan een antwoord op die vraag?

  1. Wat heb je dit prachtig geschreven. Het is zo herkenbaar en het raakt. Wat fijn dat je er uiteindelijk woorden aan hebt kunnen geven.
    Het boek heb ik al besteld en ik zal het zeker aanraden aan diverse mensen.
    Er zijn er ook zoveel die wel beiden ouders gehad hebben maar die er voor hun kinderen ook niet konden zijn. Jij raakt mensen op een heel breed gebied. Dank je wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *