Elke ochtend staat ze me op te wachten bij de keukendeur, mijn kleine hondje Hera. Ze kan me zien aankomen en dan maakt ze letterlijk sprongetjes van vreugde. Niet eentje, maar twee of drie. Haar staartje kwispelt of haar leven ervan afhangt. En misschien was dat ook wel zo, toen ze nog in Roemenië op straat leefde. Als je vrolijk doet tegen mensen krijg je niet zo snel een schop. Nu is ze al bijna drie jaar veilig. Ze heeft een dak boven haar hoofd, elke dag te eten en ze krijgt liefdevolle aandacht. Toch kan ze af en toe nog vol in haar oude trauma’s schieten. Dan vertoont ze hevige schrik, ze vlucht en verstopt zich.
Zo kan het ook bij mensen zijn
In mijn coaching zeggen mensen soms dingen als: ‘ik hou altijd iets van mijzelf achter en geef me nooit helemaal’ of ‘ik kan beter bij de ander zijn dan bij mezelf.’ Een andere uitspraak is: ‘ik heb moeite om te aarden, er moet altijd een vluchtroute beschikbaar zijn.’ Als jij jong een ouder verloren bent, herken je misschien één of meer van deze uitspraken. Naarmate je jonger was tijdens het overlijden van je moeder of vader kan de afwezigheid van herinneringen de rouw in de weg staan.
Dochter zonder moeder
Als je als dochter jong je moeder hebt verloren, heb je vaak moeite om te rusten bij de vrouwen. De wereld van vrouwen is niet vanzelfsprekend, vaak hou je niet zo van vrouwelijke emoties. Jij hebt immers vooral je mannelijke kwaliteiten aangesproken om te overleven. Je vader was waarschijnlijk je rolmodel doordat je niet kon ‘afkijken’ van je moeder. Ratio, redeneren, analyseren – dat is iets wat je goed kunt. Het is net of je de vrouwenwereld niet zo goed kent en je ook daar op jezelf teruggeworpen voelt. Zelf maakte ik het een aantal jaren geleden mee tijdens een systemische paardencoaching. Ik werd, samen met een aantal andere vrouwen, opgesteld in de vrouwenlijn, als ruggensteun voor een cliënt. ‘Toevallig’ was ik de laatste in de rij, ik had geen moeder en oma meer achter mijn rug, tegen wie ik kon leunen. Het voelde zo koud, zo leeg, zo stil. En het was precies de plek die ik ten diepste ken.
Sterk ontwikkelde wilskracht
Als je al zo jong hebt ervaren dat het leven onvoorspelbaar is, kun je een sterke hang naar controle ontwikkelen. Je neemt afstand van je gevoel, stemt je heel precies af op de ander en daardoor ben je niet bij jezelf. In feite onderdruk je jouw levensangst. Wat als ik nog een keer zo’n verdriet zou moeten meemaken? Je ontwikkelt een sterke wilskracht, een mooie kwaliteit waarmee je veel in de wereld kunt zetten. De schaduwkant ervan is dat wanneer je dingen alleen op wilskracht doet, je hart dicht is. Je vermijdt de pijn uit je geschiedenis. Pijn willen vermijden is heel menselijk, maar uiteindelijk dient het je niet. Het kan lang goed gaan, maar uiteindelijk laat rouw zich niet wegduwen. Een crisis op een heel ander vlak (je verliest je baan, je krijgt een burn-out of je ervaart moeilijkheden in je gezin) kan de trigger zijn om oud verdriet ineens in alle hevigheid te voelen. Dan is het tijd voor jou en voor je verlaat verdriet.
Hartmama
In mijn boek Hartmama heb ik oefeningen opgenomen die je kunnen helpen met het onderzoeken van je patronen en het aangaan van de rouw om jouw overleden ouder. Je kunt die zelf, op jouw tijd en jouw tempo doen. Natuurlijk kun je ook, als dat voor jou veiliger voelt, mijn begeleiding vragen. Je kunt altijd een kosteloze online kennismaking van een half uur aanvragen. Je kunt Hartmama bestellen via mijn website Boek | Susan van der Beek.
