Een overleden ouder doodzwijgen is geen optie

Ik zie je. Je aarzeling om een volgende stap te zetten. Want is het wel de juiste tijd om dat te doen? Je kunt duizend dingen opnoemen die óók moeten. Die jij voorrang geeft, uit zorgzaamheid voor anderen. Jezelf wegcijferen is bijna je tweede natuur geworden. Je zet jezelf op de tweede plaats. ‘Let maar niet op mij’ – dat gevoel ken je heel goed. Zo goed dat je ook niet meer echt op jezelf let. Op je lijf let. Je neemt nauwelijks waar hoe het met je is. Je voelt niet wat er te voelen valt. Je hoofd staat aan het roer en je kunt jezelf verliezen in altijd maar doen. Want als je doet, ben je nuttig. Zo heb je dat geleerd.

Een kind heeft geen woorden voor rouw
Voelen betekent ook pijn tegenkomen. Onrust, angst of verdriet. Het is zo menselijk om daarvoor weg te rennen. We willen licht, niet de schaduw. In jouw schaduw kan van alles verstopt zitten. Als je jong een ouder verloor, zit daar ook gestolde rouw, niet gehuilde tranen, verdriet dat je achter je kiezen hebt gehouden. Toen jij een kind was, had je de woorden niet om te vertellen hoe het met je ging. Het werd ook niet echt aan je gevraagd. Volwassenen kunnen zo onhandig zijn in het omgaan met rouw. Zeker als het gaat om rouwende kinderen, pubers of jongvolwassenen. Dus heb jij geleerd om sterk te zijn en te zwijgen over je verdriet. Doorgaan was het beste medicijn.

De stemmen van vroeger
Wat maakt dat je nu dit blog leest? Diep van binnen voel je waarschijnlijk dat een overleden ouder doodzwijgen geen optie is. Je bent misschien al 40 of 50 en nog kan je stem breken als jouw overleden ouder ter sprake komt. Opmerkingen als “dat is toch al zo lang geleden?” en “ben je er nu nog niet overheen?” heb je als het ware verinnerlijkt. Dus inmiddels denk jij ook dat het maar een keer klaar moet zijn.

Verlies verandert je
Als ik met coachees werk die jong een ouder hebben verloren, heb ik veel aandacht voor het verhaal. Het verhaal dat nooit verteld is en zó belangrijk om te horen. Omdat rouw getuigen vraagt, een luisterend oor. Verdriet verdwijnt niet als je het wegduwt. In zekere zin blijft het altijd bij je. Wat het verschil maakt, is of je er met zachtheid naar kunt kijken. De scherpe randjes eraf. Je kunt een overledene niet terughalen en je kunt wel leren de liefde die er was te blijven voelen. Je mag je verhaal van verlies en verdriet als het ware herschrijven. Zodat ook jij kunt gaan voelen dat er altijd sprankeling blijft, zelfs in diepe rouw.

Liever alleen
Zegt ze
Met een rechte rug
En een zekerheid in haar ogen
Die elk moment
Kan omslaan
In het tegendeel

Ze houdt zich sterk
Door niet te missen
Wat ze mist
Door niet te verlangen
Wat ze verlangt
Door niet te dromen
Waarvan ze droomt

(Stef Bos)

Meer lezen over jong ouderverlies
Behalve mijn boek Hartmama heb ik ook blogs geschreven over jong ouderverlies, zoals deze:

Ik geloof niet in stappenplannen als het gaat om rouw. Ik geloof heilig in jouw veerkracht. Jij draagt alle antwoorden op jouw rouw al in je. Als je jezelf herkent in mijn blog en mijn begeleiding zou willen, kun je een kosteloze kennismaking van een half uur boeken via het contactformulier op mijn website.