Pas 43 jaar na zijn dood kan ze rouwen

Ze loopt op de verlaten begraafplaats en zoekt het het graf van haar broertje. Tranen stromen over haar wangen. Pas 43 jaar na zijn dood kan ze om hem huilen, rouwen. Nu pas beseft ze ten volle dat ze een jonger broertje heeft. De woorden van de supervisor van haar coachopleiding ‘je hebt een broertje!’ kwamen zo binnen. Wat een erkenning. Het voelt wel raar dat ze opeens niet meer de jongste van het gezin is. Doodgeboren kinderen tellen gewoon mee in het gezinssysteem.

Een open poort
Ze fietst met een omweg over de dijk naar huis, lekker langs de IJssel voor wat wind in haar hoofd. Ze ziet met schrik de poort van de begraafplaats, waar haar broertje ligt, openstaan. Dat is voor het eerst. ‘Een teken’, denkt ze en fietst ernaartoe. 

Doodgezwegen
Ze vindt het grafje natuurlijk niet, want doodgeboren kinderen werden destijds niet aangegeven. Geen naam, dus geen steen. Het doet haar zeer dat hij nooit is erkend. Zelfs thuis wordt hij zo goed als doodgezwegen en alleen maar ‘de baby’ genoemd. Er worden geen kaarsjes gebrand op zijn geboorte- en sterfdag. Het is stil.

Groot verdriet
Ze herinnert zich nog hoe ze als bijna 6-jarig meisje met haar vader haar moeder uit het ziekenhuis ophaalde, totaal onwetend van haar broertje. Ze weet nog wel hoe haar moeder haar niet herkende door haar plots kortgeknipte haar. Ze verbaast zich erover dat ze zich de dikke buik en het kinderkamertje niet herinnert. De stemming van toen voelt ze nog wel en hoe ze wilde helpen door extra lief te zijn, extra haar best te doen. Maar dat niets hielp. 

Bang voor alleen zijn
Wat ze zich vooral herinnert is de stilte en haar onrustige gevoel. Ze is zich er nog niet van bewust dat toen het zaadje is geplant van haar gevoel niet goed genoeg te zijn, van er niet bij te horen. Ze herkent inmiddels wel haar angst om alleen komen te staan. Als ze als kind naar een foto keek waar ze alleen op stond, gaf het verlaten gevoel haar pijn in haar buik. Dat was nog veel enger dan zwemles.

Braafste meisje
Vanaf dat moment doet ze hard haar best om erbij te horen, te bewijzen dat ze wél goed genoeg is. Ze is het braafste meisje van de klas, die haar gedrag aanpast om anderen niet boos te maken en vooral heel veel geeft. Haar eigen verdriet ligt verstopt onder een dikke laag boosheid, maar ook die komt er niet uit, want al haar gevoelens zijn gedempt, net als haar hoogsensitiviteit. 

Geharnast
Ze weet niet hoe ze zich kwetsbaar kan opstellen. Ze draagt een soort harnas. Dat speelt haar nu parten in haar opleiding, in haar hele leven, ook al heeft ze het verder goed voor elkaar. Het frustreert haar enorm, maakt verdrietig en kost veel energie. Dat moment op het kerkhof, 48 jaar oud, besluit ze: het is klaar, ik wil mijn eigen leven leven. Zij gaat hulp zoeken om zichzelf écht te leren kennen, om te voelen dat ze goed is zoals ze is. 

De ommekeer 
Ze knielt bij een plekje rond graven van de jaren ’70 en laat haar tranen stromen. ‘Dag broertje’, zegt ze. Dat lucht op, net als haar besluit. Met een veel lichter en blijer gevoel stapt ze weer op haar fiets en rijdt naar huis.

Een waargebeurd verhaal
Hoe spannend ik het ook vind om me zo kwetsbaar op te stellen, dit is mijn verhaal (deel één lees je hier). Ik deel het met je om je te laten zien hoe (een van je) ouders of andere belangrijke personen in je jeugd, onbedoeld en onbewust wonden kunnen veroorzaken omdat ze niet in je behoeftes voorzien, waardoor je je niet gezien en gehoord voelt. 

Het saboteert je levensvreugde
Door zo’n wond ontwikkel je beperkende overtuigingen, zoals niet goed genoeg te zijn, en vlamt bijvoorbeeld de angst om alleen te komen staan op. Je gaat je uiterste best doen om te bewijzen wél goed genoeg te zijn, je past je gedrag aan. Eerst beschermt dit je, en dat is goed, het is pure overlevingsdrang, maar nu, als volwassene saboteert het je leven en levensvreugde. 

Prooi voor narcisten
Daarnaast kunnen narcisten hierop aanhaken en de wond nog veel verder uitdiepen. Zorg daarom dat jij weet waar bij jou de schoen wringt, zodat je kunt helen, het gedrag kun doorbreken en keren. Dit is niet makkelijk, het is levenswerk, maar het is enorm de moeite waard. Je gaat eindelijk op eigen kracht en met vleugels leven. Ook valt de aantrekkingskracht op narcisten weg. 

Juist omdat ze van me houden
Ik neem mijn ouders niets kwalijk. Ze hebben gehandeld zoals ze konden. Ze wisten zelf geen raad met hun grote verdriet, hoe konden ze het mij dan leren, er voor me zijn? Ook hebben ze me willen sparen. Ik ben er boos om geweest, maar weet nu: ze hebben het niet gedaan omdat ze niet van me houden, maar omdat ze van me houden. Bijzonder genoeg komt mijn broertje nu spontaan veel vaker ter sprake en is hij zelfs al officieel erkend.

Ben jij ook toe aan je eigen leven leven? Je bent van harte welkom.