Er is zoveel dat ik moet terwijl ik zo weinig wil

Ik zet de tijd stil in mijn hoofd en zit naast het lichaam van mijn lief, op de grond. Iets anders bestaat er niet. Milo komt, gaat, gaat, komt. Hij kan het niet opbrengen bij zijn vader te zitten. Halfontkleed ligt mijn lief op de bank, een lijf dat tot rust komt, nadat er zo vreselijk veel is gebeurd. Ik ruik aan hem voordat zijn geur verdwijnt. Ik sla op hoe hij eruit ziet, voel zijn lichaam steeds een beetje kouder worden.

Schrik legt de tijd stil. Een hele middag bestaat er geen klok. Deze tijd is nodig om stil te staan bij wat in een oogwenk van stralend blauw en zonnig naar grijs, grauw en regen omslaat. Nodig omdat mijn favoriete persoon niet meer hier is.

Zo kan ik toch niet eeuwig blijven zitten?
Mijn hart staat figuurlijk stil waar het zijne er letterlijk mee ophield. Begrijpen, bevatten het zijn mooie woorden… ik kan er niets mee. Ergens in mijn hoofd duikt op dat ik zo niet eeuwig kan blijven zitten, naast mijn lief. Mijn hoofd eromheen krijgen lukt niet. Ik raak zijn gezicht aan en voel dat de warmte langzaam wegebt. Zijn gezicht is lauwwarm. Ik kroel door zijn borsthaar. Ik voel dat hij, ondanks het dekentje, snel lichaamswarmte verliest.

Ik kan het niet overzien
Ik weet dat als ik nu ga bellen de rust voorbij is, de ruimte voorlopig gevuld wordt met praktisch, moeten. Ik kan niet overzien wat er over een paar stappen gebeurt. Ik bel dan toch met heel veel moeite mijn schoonfamilie. Iets later bel ik mijn moeder en broers. Het duurt nog even voor ze er zijn, weet ik. Ze wonen niet naast de deur en ook niet in dezelfde stad. Ik zit en laat de tijd verglijden, vooruit, achteruit. Tranen stromen over mijn wangen, stoppen en beginnen vanzelf weer hun weg naar beneden te vinden.

Het begin van een keten aan telefoontjes, berichtjes, brieven
Uiteindelijk – als het uur uren zijn geworden – bel ik degene die voor mij het meest logisch is. Geen groot bedrijf dat gespecialiseerd is in een uitvaart eenheidsworst, maar de behoefte aan de menselijke klant, kleinschalig. Na even zoeken heb ik het nummer. Ik krijg iemand aan de lijn en vertel dat mijn lief is overleden. Ze komen eraan, zegt de stem aan de andere kant. Ik ben niet helder, heb het gevoel dat mijn hoofd mijlenver is verwijderd. Het vormt het begin van een keten aan telefoontjes, berichtjes, brieven. 

Stilstaan bij wat was
Als je je lief, man, vriend verliest deel je dit met iedereen die dichtbij je staat. Zij gunnen je rust, ruimte om te rouwen, stil te staan bij wat was en onherroepelijk niet terug te draaien valt. Alleen degene waar je het mee wilt delen is nou net degene die is overleden. De behoefte aan warmte, een knuffel, iemand die je vasthoudt is groot. Net als de behoefte om de klok stil te zetten, de tijd te bevriezen. Niet verder hoeven, willen. De ondersteuning is welkom, nodig. Het wordt je gegund door wie dichtbij staan. Zij zien het verdriet, ervaren een stukje verlies, houden rekening met je rouw. 

Je wordt overstelpt
In de dagen erna stapelt de post zich op. Elke dag wordt er een stapeltje in de gang achtergelaten, komt er een beetje bij. Kaarten, brieven, verzoeken, eisen, mededelingen… het houdt niet op. Naast een niet helder hoofd waardoor ik het gevoel heb in het lijf van een ander te wonen, is post iets dat dagelijks terugkeert. Dit behappen, overzicht krijgen en houden, duwt me terug naar logica, regelen, de touwtjes in handen hebben. Loslaten is geen optie. Er is zoveel dat ik moet terwijl ik zo weinig wil. Met in mijn ene hand rouw en in de andere de post word ik overstelpt. 

Bellen is zeker niet sneller
Instanties, bedrijven, de overheid, geldverstrekkers, pensioenfondsen, rechtbank, werkgevers, ministeries, energiebedrijven, zorgverzekeraars, de belastingdienst, banken, notarissen, telefoonbedrijven, internetproviders, sociale media. Ze hebben allemaal verschillende formulieren, papieren nodig. Andere regels, uitgangspunten, procedures. Bellen is in veel gevallen zeker niet sneller. Ik leg uit dat ik bel om iets aan te passen, af te handelen, te beëindigen, want mijn man is overleden. Dit vertel ik die dag al voor de zesde keer.

U hoort van ons
Of ik het even zo snel mogelijk wil opsturen, e-mailen, uploaden. Met graag die akte, dat bewijs zodat ze kunnen nagaan dat het juist is wat ik beweer, ze het in gang kunnen zetten. ‘Waarna u het retour ontvangt, niets ontvangt, niets meer van ons hoort, we telkens iets anders vertellen. U doorgezet wordt naar de nabestaandendesk. U rustig kunt gaan strijken, verbouwen, opruimen, het huishouden doen terwijl u wacht.’ Het duurt nog minstens 40 minuten voor er wordt opgenomen. Waarna ik toch echt even …… moet opsturen, e-mailen, uploaden. ‘Houd u er rekening mee dat het een maand, week, drie maanden, twee weken, zes werkdagen, drie werkdagen kan duren.’

De praktische zaken die afgehandeld moeten worden kosten veel tijd, energie en nemen veel ruimte in. Bijna elke dag iets afhandelen zorgt ervoor dat het hanteerbaar blijft. De grote berg papier die zich heeft gevormd om het overlijden van mijn lief heen is ongelofelijk groot, hoog, veel.

Rouw
Geregeld heb ik in de afgelopen periode de opmerking gehoord: kan dat nou niet anders?! Dat zou mooi zijn, als dat stuk anders kan. Zodat de aandacht mag uitgaan naar waar het om draait en er ruimte ontstaat om te rouwen.

Rouw is persoonlijk, iedereen doet het zoals het goed is. Het is jouw rouw. Jij mag er de invulling aan geven die nodig is. Dit is mijn rouw. Heb je vragen of opmerkingen, wil je iets weten? Mail me: kailosinzichten@gmail.com.