Author:

Willy Prins

Het huis waar ik opgroeide

Ik heb op verschillende plekken in Nederland gewoond en ben eens gaan terugdenken aan al die adressen vanaf mijn geboorte. Hoe ik op dit idee kom? Eigenlijk door een vraag van Marije bij de maandschrijfopdracht: Wat is jouw huizenrijtje? En het blog dat ze hierover publiceerde. Een leuke opdracht leek het mij, dus maar eens …
Read more

Het was nooit goed genoeg

Tijdens mijn leven heb ik heel wat cursussen en opleidingen gevolgd. Kwam dat omdat ik studeren leuk vond? Nee, niet echt. Maar er werd door mijn directe omgeving verteld dat dat voor mijn eigen bestwil was. Ik zou stijgen in aanzien en bovendien meer geld verdienen dan met mijn baan als basisschoolleerkracht. Het pushen begonIk …
Read more

Gehackt – daar heb ik dus geen geduld voor

Een paar dagen geleden werd ik gehackt op Messenger. Dit was me nog nooit overkomen. Even kijken of het wel echt zo was. Had ik ergens op geklikt zonder goed uit te kijken? Door berichten van anderen ben ik daar altijd erg alert op. Nu was er dus kennelijk iets gebeurd waarvan ik me niet …
Read more

Die trek ik echt niet aan

Jarenlang had ik moeite met gekleurde kleding dragen. Het liefst liep ik rond in niet opvallende kledingstukken. Donkere kleuren en in ieder geval weinig of geen prints erop. Ik wilde vooral niet opvallen. Laat mij maar op de achtergrond blijven. Dan voel ik me het veiligst. Waarom zou ik het anders doen? Het ging toch …
Read more

Vriendschap is niet te koop

Het volgen van vriendschappen tussen kinderen onderling is een magisch proces. Sommige kinderen voelen haarscherp aan met wie ze bevriend willen zijn en met wie niet. Soms is het vluchtig en het komt ook voor dat kinderen vanaf het begin dat ze elkaar zien meteen dikke vrienden zijn. Het is van tevoren niet te voorspellen …
Read more

Met hulp van de kleur rood

Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik last heb van uitstelgedrag. En nee dan bedoel ik niet dat ik moet stofzuigen of strijken. Dat is soms wel nodig, maar het maakt niet zoveel uit of ik dat vandaag of morgen doe. Nee ik bedoel uitstelgedrag bij belangrijker zaken. Dingen die eigenlijk nu moeten gebeuren …
Read more

Voorlezen was helemaal niet zo leuk

We kennen allemaal het belang van voorlezen. Het is belangrijk voor de taalontwikkeling en je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Zelfs voor baby’s bestaan er tegenwoordig programma’s in de bibliotheken. Een bekend voorbeeld is het programma Boekstart. Er is zelfs een landelijke BoekStartdag en dit jaar is die op zaterdag 11 juni. Een …
Read more

Kinderopvang woedend

Enkele weken geleden las ik een artikel in het NRC Handelsblad waarvan je denkt: dit kan niet waar zijn. De kinderopvangbranche publiceerde een boekje met wetenschappelijke artikelen waarin het  belang van spelen voor kinderen tot 6 jaar uitgelegd wordt. Door spelen ontwikkelen ze zich op een natuurlijke manier. De reden waarom dit boekje gepubliceerd werd, …
Read more

Een zo rustig mogelijke omgeving op de poli hematologie

Op het moment dat ik met pensioen ging, besloot ik om vrijwilligerswerk te gaan doen. Ik had veel vrije tijd en vond dat ik een gedeelte daarvan kon inzetten voor de ander. Op de poli hematologie van een academisch ziekenhuis vroegen ze gastvrouwen voor één dagdeel in de week. Ik besloot te solliciteren en na …
Read more

Een gezin als los zand

Toen ik het blog over mijn vader schreef, bedacht ik dat wij eigenlijk helemaal geen band hebben met elkaar. We zijn nog met zijn vieren over uit ons gezin. De twee jongsten zijn overleden, evenals onze ouders. En ik vroeg me af of daar een duidelijke oorzaak voor aan te wijzen is. Meestal voor een …
Read more

Meedraaien in de mallemolen van ons onderwijssysteem

Het moet niet gekker worden. Een vader vroeg mij wat ik ervan vond dat zijn dochter van bijna 3 jaar op het kinderdagverblijf getest zou worden op sociale vaardigheden. Dat deden ze bij alle kinderen omdat ze dan tijdig konden ingrijpen. Ik adviseerde hem om te weigeren. Een kind ontwikkelt zijn/haar vaardigheden in de loop …
Read more

Wie was mijn vader?

Toen ik 8 jaar oud was, overleed mijn vader aan de ziekte van Hodgkin. Wij hadden een gezin met zes kinderen waarvan ik de oudste was. Onder mij kwamen vier broertjes en een zusje. Zij was geestelijk gehandicapt. Het overlijden van mijn vader veranderde mijn leven en dat van ons gezin voorgoed. Het hele gezin …
Read more