Dan staat er ineens een bord: wolf gesignaleerd

Het is weer tijd voor een flinke wandeling, dus ik maak een afspraak met een vriendin. Zij werkt nog, dus het is even zoeken naar een geschikte datum. Ze laat het uitzoeken van de wandeling aan mij over. Ik vind die zoektocht leuk, een deel van de voorpret. Mijn oog valt op Rhenen, dat ligt zo’n beetje op de helft van onze woonplaatsen. Het wordt wandeling Groene Wissel 114: Rhenen 1 van 12 km.

De uiterwaarden van de Rijn
De treinreis verloopt goed en we beginnen met koffie vlak bij het station. Dan gaan we op pad. We lopen eerst door het centrum van Rhenen, niet erg groot, maar wel leuk om een keer gezien te hebben. Aan het einde van de bebouwing zien we  de uiterwaarden van de Rijn. Een weids landschap met een prachtige lucht erboven. Hierna gaan we toch weer door een woonwijk, maar komen al snel op een brede bosweg. Het blijkt dat die erg bochtig is en sterk daalt. We komen uit bij een akker en in de verte zien we een boerderij. Verderop is een asfaltweg en nadat we die zijn overgestoken, zien we een bordje waarop staat dat we in de Stadsbossen van Rhenen zijn aangekomen.

Herfstkleuren en paddestoelen in de Leemkuil
Iets verderop zien we een boskuil met water. Het blijkt de Leemkuil te zijn. De herfstkleuren zijn al duidelijk zichtbaar, evenals de vele paddenstoelen.  Ik zie zelfs een geel exemplaar! Die heb ik nog nooit gezien. Ik probeer erachter te komen welke het is, maar ze lijken zo erg op elkaar  dat ik me daar niet meer aan waag.

Oh jee: wolf gesignaleerd
Ineens zien we het bord: wolf gesignaleerd. Eh, wat gaan we nu doen? We hebben het niet zo op wolven na alle berichten in de krant en op de tv. Teruggaan is niet echt een optie. Bovendien helpt dat ook niet, mochten we hem of haar tegenkomen. Op het bord staat wel wat je moet doen als je de wolf tegenkomt. We besluiten om dapper verder te lopen.

Op een grote paddenstoel
Gek genoeg zijn we het hele bord alweer snel vergeten. Er is immers zoveel te zien. Nog meer paddestoelen in allerlei kleuren, maar we zien slechts één vliegenzwam, je weet wel, die van het liedje dat we als kind leerden: “Op een grote paddenstoel, rood met witte stippen.”

Landgoed Remmenstein
Wanneer we het dalende bospad afwandelen, komen we bij een slagboom; het blijkt Landgoed Remmerstein te zijn, waar een fraai landhuis staat. Wat een geluksvogels zijn de bewoners van dit landhuis, het is werkelijk een prachtige plek. Van het huis zelf vangen we slechts een glimp, want er staat een flink hek omheen. Stiekem gluren we door een open stuk in de heg en zien we dat de tuin prachtig is aangelegd.

Een Struinpad
We lopen verder en passeren een camping, waarna het pad weer naar beneden gaat. Eigenlijk hebben we niet veel gemerkt van de stijging, omdat het heel geleidelijk gaat. Als we het bos uit komen, moeten we een stukje langs een asfaltweg, en dan komen we op een zogenoemd Struinpad. Een hekje door en de route vervolgen door het weiland. Even uitkijken voor de koeienvlaaien. Hierna komen we langs een boomkwekerij. Wat een vreemd gezicht, al die nette rijen als je net uit het bos komt. Het begint nu ook een beetje te motregenen, maar er is nergens een plekje om te schuilen, dus we gaan verder.

De bakker in Achterberg
Via een tunneltje onder het spoor belanden we in het dorpje Achterberg. Zo langzamerhand hebben we wel zin om even iets te drinken. Een aardige vrouw legt ons uit waar de bakker is. Helemaal aan het einde van het dorp vinden we hem, en hij heeft niet alleen lekker gebak, maar ook koffie en thee. Dat is even genieten.

Wat een geslaagde wandeling
Met een warm gevulde maag lopen we verder; nog een paar kilometer voor we bij het station zijn. Langs gras en akkerlanden en een bosrand bereiken we de bebouwde kom. Plotseling staan we weer bij het restaurant waar we begonnen zijn. We nemen afscheid en stappen ieder op een andere trein huiswaarts. Het was een geslaagde wandeling die je kunt vinden op de Wandelzoekpagina. Beslist een aanrader, al hoop ik niet dat je een wolf tegenkomt.