Over de blogger die even niet blogt

“Hé Ingrid, over 6 weken gaan we al het nieuwe jaar in. Dat betekent ook dat het beslismoment eraan komt of je wel of niet bij Blogzinnig blijft.” Marije stuurt me een mail om me te vragen of ik nog een half jaartje door wil gaan met het schrijven van blogs. Ik wist dat dit moment eraan zat te komen en ik stoeide al eventjes met een gebrek aan schrijfinspiratie, een soort bloggers-block. Anders gezegd, sinds deze zomer ben ik even volledig uit de schrijfflow. Niet fijn. Want ik vind het heerlijk om mijn verhalen, avonturen, inspiratie en kennis te delen.

Wie zit er eigenlijk op mij te wachten?
Mijn strenge innerlijke dialoog staat al een poosje aan rond dit thema. Heb ik niet genoeg inspiratie of tijd om te schrijven? Wie vindt het nou interessant? Wie zit er eigenlijk te wachten op wat ik te schrijven heb? En wat wil ik er mee bereiken, met dat bloggen? Eerst moet mijn website geactualiseerd worden, voordat ik weer wat schrijf. Enzovoort, enzovoort. Allemaal gedachten die maken dat ik steeds vaster loop in mijn bloggers-block.

En ja hoor, dan komt dat mailtje van Marije binnen
Oh getver, ik weet het even niet! Wil ik nog wel van alles schrijven en delen? Wat nu als het gewoon eventjes ‘op’ is en ik met andere dingen bezig ben? Zoals het voorbereiden van een jaar ‘sabbatical’, het kopen van een ander huis in Spanje of het vormgeven van het samenleven en -wonen met mijn lief. Zomaar drie heerlijke impactvolle beslissingen die me de afgelopen maanden lekker bezighouden. Er is veel gaande, grote veranderingen en mooie stappen. Genoeg om over te schrijven dus, maar ja, wie wil dat nou lezen? 

Ik val bijna van mijn stoel
Ik stel de beslissing nog even uit. Ik wil er gewoon nog even op voelen. Een paar dagen later ben ik eruit. Ik mail Marije dat ik van alles denk en vind, maar dat ik besloten heb om toch als blogger te blijven, ook al schrijf ik nu even niks. Ik wil blijven, want de schrijf-flow komt vast terug. 

Een dag later ontvang ik een Marije’s antwoord. En die is echt heel anders dan ik had verwacht. Ik val van verbazing bijna van mijn stoel. In plaats van: “Wat heerlijk dat je blijft. Je schrijfflow komt echt wel weer terug, want je hebt zoveel moois om te delen”, of zoiets, schrijft ze heel iets anders. “Hey Ingrid, Interessant, jouw mijmeringen. En toch adviseer ik je om even te stoppen. Er is te veel beweging, te veel afleiding en je zit inderdaad in een nieuwe overgangsfase, mede door je sabbatical. Pas als alles weer op zijn plek valt, komt de schrijfinspiratie vanzelf.”

Ik wil niet stoppen en wegblijven
Ik lees haar woorden en nadat ik van mijn stoel ben opgekrabbeld, voel ik een soort opluchting. Opluchting omdat ik even niet ‘hoef’ te bloggen. Heerlijk. Ze geeft me ‘toestemming’ om het even niet te hoeven en ik mag terugkomen wanneer ik wil. En als ik het gevoel laat uitgolven, voel ik teleurstelling. Hè, jammer. Ik wil niet stoppen en wegblijven. Ik wil gewoon weer lekker delen en schrijven. Ik ben gewoon een blogger die nu even niet blogt. 

Van wie heb ik eigenlijk toestemming nodig?
Ineens realiseer ik me dat het helemaal oké is. Dat ik geen toestemming van anderen nodig heb om even te stoppen. Het gaat erom dat ik mezelf toestemming geef om even niet actief te bloggen. Hoezo heb ik toestemming van de buitenwereld nodig om mezelf toe te staan mijn eigen ding te doen? Dat is echt een oud thema. Het ‘moeten’ voldoen aan wat goed is, wat verwacht wordt, wat een ander graag wil. Of liever gezegd, dat wat ik denk dat de buitenwereld van me vraagt. Ik ben dus nog steeds niet helemaal klaar met dat please-gedrag.

Als ik van mezelf niet hoef te schrijven wordt het weer leuk
En weet je wat nou zo leuk is? Ik voel meteen weer energie en ik heb zin om te gaan schrijven. Hoe gek is dat!? Als ik van mezelf niet hoef te schrijven, wordt het dus weer leuk. Zo grappig hoe dat werkt. Als ik even niet hoef te koken, heb ik zin om wat lekkers te maken. Als ik even niet hoef te studeren, heb ik zin om een boek te lezen, enz….

Ik klap mijn laptop open en binnen een uur heb ik een blog geschreven, precies 15 minuten voor de deadline op vrijdag 12.00 uur. Met een grote glimlach stuur ik Marije een appje: “Ik blijf toch nog een half jaartje doorbloggen en er zit nù een blog in je mailbox!”

En dit blog is alweer de tweede sinds mijn bloggers-block. Deze keer een dag voor de vrijdagmiddag-deadline klaar. Hoe leuk is dat?!