Soms heb ik een gevoel, een soort innerlijk weten, dat een bepaalde situatie of iets dat iemand tegen me zegt of doet niet klopt. Ik heb er geen bewijs voor, ik kan het niet beredeneren of analyseren, ik merk van binnen gewoon: ‘Dit klopt niet!’
Een rustig gevoel
Maar ik voel dan ook meteen dat ik er niets mee hoef. Ik hoef niet te onderzoeken waarom niet, ik blijf gewoon rustig en zie wel wat er verder gebeurt. Herken je dat? Zo’n ingeving die helder binnenkomt, maar waar je verder niets mee hoeft, gewoon omdat het rustig voelt en omdat die ingeving voor je gevoel gewoon helemaal klopt.
Een onrustig gevoel
En soms is het anders, dan heb ik ook een ingeving, maar dan voel ik meteen onrust. Dan heb ik het gevoel dat ik iets moet doen, dat ik in actie moet komen of iets moet fiksen. Ik voel me dan onbehaaglijk, onrustig, mijn hoofd gaat ‘aan’ en probeert de situatie van alle kanten te beredeneren en te onderzoeken, terwijl het onrustige gevoel blijft. Ik wil het oplossen, maar ik kom er niet meteen uit. Ik kan er zelfs een nachtje wakker van liggen. Herken je dat ook?
Beide gevoelens zijn signalen of sensaties die we zouden kunnen bestempelen als ‘intuitie’. Een onderbuikgevoel, een innerlijk stemmetje dat zich om me bekommert, dat me waarschuwt, dat me raad geeft en dat zich bemoeit met wat er gebeurt.
Wat is intuïtie eigenlijk?
Intuïtie wordt vaak omschreven als een innerlijk weten, een onderbuikgevoel dat je vertelt welke keuze je moet maken. Of er iets goed is of juist niet. Dat je moet opletten of niet. Dat je iemand graag mag, of niet. Dat je een beslissing wel of niet kan maken.
Sommige mensen noemen intuïtie je zesde zintuig, je innerlijk weten, je lichaamsbewustzijn of je onderbuikgevoel. Het is dat innerlijke weten vanuit je kern, dat volledig voorbij gaat aan rationele argumenten of feiten. Vaak is het een spontaan gevoel dat ineens opkomt en dat je veelal in je lichaam ergens ervaart als een emotie, heldere beelden of fysieke sensaties.
Mag ik vertrouwen op mijn intuïtie?
Ik heb me regelmatig afgevraagd of ik op mijn intuïtie mag vertrouwen, dat doet mijn hoofd natuurlijk weer, want die wil er nog wel eens tegenin gaan. Zeker als het gevoel dat ik ervaar onrustig is. Dan wil mijn hoofd het analyseren. En soms zijn de ingevingen zo subtiel, dat ik bewust niet zo goed weet wat het betekent of wat ik ermee moet.
Je weet het allang van me, ik houd van praktisch, concreet en toepasbaar, en toch vind ik het ‘zweverige’ domein van intuïtieve ingevingen en innerlijk wijsheid echt super interessant. Het is ook heel praktisch. Zeker sinds ik me jaren geleden heb verdiept in de wetenschap van de werking en innerlijke wijsheid van onze drie breinen (mBraining) in combinatie met de invloed van ons autonoom zenuwstelsel en overlevingspatronen (Polyvagaal Theorie) wordt het steeds tastbaarder en praktischer. Eigenlijk is er dus niks zweverigs aan aan intuïtie.
Is het intuïtie of een overlevingsreactie?
Wat ik dan fascinerend vind, is de vraag of mijn gevoelens, mijn ingevingen wel zuiver zijn. Want ik weet dat overlevingspatronen nogal wat roet in het eten kunnen gooien en je hart- of je buikbrein kunnen in een stress-reactie schieten en je hoofd volledig de verkeerde kant op sturen. Ik schreef daar eerder dit blog over: Stuur je hoofd eens wat vaker de goede kant op.
Dus wat gebeurt er als dat innerlijk weten, dat zachte fluisterstemmetje niet altijd even zuiver is? Wat als hetgeen je als intuïtie ervaart eigenlijk een automatische en onbewuste overlevingsreactie is? En die hebben we allemaal, die overlevingsreacties. Die diepe oude overtuigingen, patronen of reacties die ineens getriggerd kunnen worden.
Een probleemloze jeugd en toch overlevingsreacties?
Zelfs als je een fijne, beschermde en probleemloze jeugd hebt gehad, zoals ik, ontwikkel je overlevingsreacties. Ik weet nog goed dat ik als kind de wereld niet zo goed begreep. Er gebeurde zoveel om me heen, zoveel mensen, prikkels, verwachtingen, regeltjes…. ik kon er geen chocola van bakken. Mijn manier om daarmee om te gaan was om situaties te vermijden, te vluchten en me terug te trekken op mijn kamertje en in mijn dagboek te schrijven. Lekker een beetje onder de radar blijven. Naar de buitenwereld toe deed ik mijn best om te voldoen aan de verwachtingen. Terwijl het van binnen zoeken en puzzelen was. Ik herken heel veel van het aangepaste kind in mezelf (term uit de Transactionele Analyse). Totdat ik uiteraard ook mijn rebelse fase kreeg en op avontuur ging. En soms nog steeds zijn het Aangepaste Kind en het Rebelse Kind van binnen aan het stoeien om aandacht.
De bron van overlevingsreacties is een puzzel
Het is dus niet per sé een aantoonbaar ingewikkelde jeugd die maakt dat je verdedigingspatronen ontwikkeld. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat ieder mens zijn eigen pad bewandelt, met zijn eigen innerlijke uitdagingen. De één ingewikkelder dan de ander. Wat exact de oorzaak of bron daarvan is, is soms lastig te achterhalen. Is het je familiesysteem, je geboortehoroscoop, je persoonlijkheid, je talenten en valkuilen, de energie of uitdagingen van vorige generaties, geboortetrauma, je hechtingstijl? Hahaha…. Ik vind het allemaal mateloos interessant en soms kun je antwoorden vinden, een patroon herkennen, erkennen en transformeren, en soms ook nog eventjes niet. Soms kun je het alleen en veelal heb je daar hulp bij nodig omdat het zo diep onbewust is.
Vind jij dit ook interessant?
Let de komende week eens extra goed op de ingevingen of gevoelens die je ervaart en dan ga ik in mijn blog van volgende week dieper in op het ontstaan van die overlevingsreacties. Ik leg dan uit wat het verschil is tussen oppervlakkige en diepgewortelde intuïtie. Hoe kun je ze nog beter herkennen en hoe kunnen ze jou helpen om nog veel meer toegang te krijgen tot je zuivere innerlijke wijsheid? Tot volgende week.
