Lucas was een herder met honderd schapen. Dat is best veel, maar voor Lucas voelde het alsof hij honderd vrienden en vriendinnetjes had. Lucas kende zijn dieren niet met namen, maar met zijn hart. Hij herkende elk schaap aan zijn geluid, aan de trilling van zijn energie, aan de manier waarop het door het gras bewoog. Sommige schapen graasden met kalme ronde happen, anderen met korte, vrolijk hupjes. En Lucas voelde moeiteloos aan wie onrustig was, wie iets nodig had, of wie hem ‘roepende’ energie gaf.
De energie van elk dier is uniek
Wat hij niet goed kon, was namen verzinnen. Dus noemde hij sommigen ‘die met witte en een bruin vlekje’ of ‘dat schaap met het zwarte sokje’. Toch waren ze niet anoniem. Hij voelde hun unieke aanwezigheid alsof er zachte, onzichtbare draadjes tussen hem en elk schaap gespannen waren.
Eén schaap voelde altijd net iets sprankelender dan de rest. Hij noemde dit schaap Micha. Een jong, bijna-volwassen schaap met twee zwarte oren en ondeugende ogen. Zijn moeder had hem Micha genoemd, en zijn ziel paste precies bij die naam. Hij was nieuwsgierig, speels en voelde meer dan de anderen wanneer de energie in de lucht veranderde. Alsof hij de wereld anders aanraakte dan de rest.
De fluisteringen van de nacht
Op een avond, toen de sterren helder over de wei fonkelden en de herders bij een knapperend vuur zaten te zingen, was Micha onrustig. De nacht voelde anders. Ruimer. Alsof er iets doorheen wilde fluisteren. Hij drentelde tussen de slapende schapen door en gaf zijn schaap-vriendje een duwtje om wakker te worden, maar die snurkte tevreden verder. Micha zuchtte. Er tintelde iets in de lucht dat hij niet kon negeren. Hij besloot uit de kudde te stappen.
Het gat in de omheining dat hij eerder had gezien, was precies groot genoeg voor een slank schaap zoals hij. Zonder na te denken wrong hij zich erdoorheen. Wilde dieren? Dieven? Angst kende hij niet. Micha volgde het gevoel dat hij in zijn borst voelde kloppen. Het was een zachte roep die geen woorden had, maar wel richting gaf.
De ster die het pad verlichtte
De sterren twinkelden boven hem. Maar één ster leek anders. Alsof ze ademde. Alsof ze licht naar hem toe stuurde. Micha hief zijn kop op. De ster trilde, danste bijna. En iets in hem danste mee. Dieren herkennen synchroniciteit sneller dan mensen; Micha voelde dat hij iets moest volgen dat groter was dan hij zelf. Dus liep hij. Hij had geen idee waarheen, maar hij vertrouwde op het juiste pad.
Zijn ziel riep hem
Terwijl Micha steeds verder van de kudde afdwaalde, merkte Lucas pas uren later dat de energie van zijn kudde veranderd was. Toen hij ging tellen, kwam hij tot negenennegentig. Micha’s trilling, die vrolijke levendige, ontbrak. Hij voelde het ontbreken als een snaar die niet meer meetrilde. Toen Lucas het gat in de omheining zag met het plukje zwarte wol eraan, kneep zijn hart samen. Hij rende naar zijn medeherders, maar op dat moment verscheen een stralend licht. Een engel vertelde dat er in Betlehem een kind geboren was dat vrede zou brengen. De herders waren verbluft en wilden meteen vertrekken. Maar Lucas kon niet. Want liefde, echte liefde voor een dier, kiest altijd het pad van verbinding. Eerst wilde hij Micha vinden. Zijn ziel riep hem.
Uren zocht hij. De nacht was koel en stil. Pas aan de rand van Betlehem zag hij nog één plek waar licht brandde: een simpel hutje, bijna een stal. Hij wilde al omkeren, tot hij voelde dat iets hem zachtjes daarheen trok.
Een blij, helder geluid
In de stal moest hij even knipperen. De lucht was warm, gedragen door zachte stemmen. Een man en een vrouw bogen zich over een pasgeboren kind in een voerbak. Rondom hen stonden de andere herders, met tranen van ontroering. En toen hoorde Lucas het: “Bèèèh!” Een blij, helder geluid. Zijn hart sprong op. In de hoek stond Micha, alsof hij precies wist dat dit de plek was waar hij moest zijn. Alsof de ster hem hierheen had geleid, naar het licht, naar een moment waarop wereld en hemel elkaar raakten.
Lucas viel op zijn knieën en sloeg zijn armen om Micha heen. De opluchting stroomde door hem heen. Micha duwde met zijn neus tegen Lucas’ borst, zoals hij altijd deed wanneer hij wilde zeggen: ‘Ik ben veilig. Jij ook.’
Hij voelde dat het klopte
Toen ze nog even bleven staan bij het kindje, vertelde de moeder dat dit kind vrede zou brengen. Lucas wist niet hoe zo’n klein mensje dat kon doen, maar hij voelde dat het klopte. Hij voelde rust, licht en dankbaarheid dat dit wonder hem had geholpen om Micha te vinden.
Met Micha op zijn been geklemd, liep hij terug naar de kudde. De nacht was nog steeds donker, maar voelde niet meer donker aan. En Micha? Die huppelde zachtjes mee, vol vertrouwen, alsof hij wist dat hij precies op tijd teruggekeerd was. Dit ondeugende schaapje dat zijn intuïtie volgde. En een herder die door liefde werd geleid. Misschien is dat wel het echte kerstlicht.
Bron: gebaseerd op een verhaal van dominee en kinderboekenschrijver Kaj van der Plas
