Een spontane lente-les van de kleine bloemetjes

Het is tijd om mezelf even uit te laten. Mijn hoofd voelde vol en mijn lijf gaf subtiel maar duidelijk aan dat het even naar buiten wilde. Dus rijd ik een klein stukje naar een heerlijke wandelplek in het zonnige Málaga. Het is hier licht heuvelachtig en er staan vooral taaie lage bosjes en struiken met aan de rand een prachtig bosgebied. Als ik ergens een uurtje over heb, kun je me daar vrij snel vinden. Het is mijn mini-ontsnapping, mijn plek voor een korte wandeling, of zelfs een lange stevige hike als ik daar zin in heb. 

Ze is speciaal voor mij op haar tenen gaan staan
Bewegen, de zon op mijn gezicht en wat frisse lucht opsnuiven. Dat is de bedoeling. Even lopen zonder doel. Ik slenter langs het voor mij bekende pad en spreek een berichtje in voor een vriendin. Halverwege mijn zin gebeurt het bijna ongemerkt, ik had het bijna gemist. Een prachtige witte bloem steekt haar koppie brutaal boven het maaiveld uit, alsof ze speciaal voor mij op haar tenen is gaan staan. Het is net of ze me aankijkt en zegt: ‘Kiekeboe! Hier ben ik. Kijk eens even deze kant op. Zie je me wel? Ik sta hier al de hele ochtend te shinen tussen deze naaldbomen en stoere struiken. Kiekeboe!’

In mijn hoofd krijgt ze een stem
Een tikkeltje overdreven misschien, maar in mijn hoofd krijgt ze een stem. Een licht verontwaardigde, maar vooral trotse stem. Zo eentje die zegt: ‘Hèhè, eindelijk iemand die me ziet en even stopt.’ Via voice-Whatsapp spreek ik bij mijn vriendin in dat ik zo verder ga, maar dat dit even belangrijk is. Want ja, dit ís belangrijk. Ik open de camera van mijn telefoon, hurk neer en zoek de beste hoek. Terwijl ik daar zit, half in de struiken, moet ik zachtjes om mezelf lachen. Hier zit ik dan, volwassen vrouw, in het prikkerige struikgewas gehurkt voor een foto van een doodgewoon bloemetje waarvan ik de naam niet eens weet. 

Alsof er een geheime lente-vergadering plaatsvindt
Dan zie ik ineens dat ze niet alleen is. Overal om me heen staan ze: hele kleine witte koppies, dapper en eigenwijs, alsof ze een geheime lentevergadering houden, en gaat mijn fantasie ermee aan de haal. Ze hebben het vast over mij: ‘Daar heb je haar weer, die lange met dat ding in haar hand. Ze ziet ons! Ze buigt zich naar voren, draait haar hoofd een beetje schuin, schuift een takje opzij. Ik ga even extra glimlachen voor de foto.’

Verleden week zag ik ze nog niet
Ik maak serieus tien foto’s. Misschien wel twaalf. Van bloemetjes die vermoedelijk tot de categorie onkruid behoren. Ik geniet er oprecht van. Wat me raakt is niet alleen hoe mooi ze zijn, maar vooral het besef dat ze er vorige week nog niet waren. Of in elk geval voor mij niet zichtbaar. Nu ineens staan ze daar, alsof iemand ’s nachts een knop heeft omgezet en heeft gezegd: ‘Het is tijd. Kom maar op.’

Een ontroerend moment
Wat me ontroert is de vanzelfsprekendheid waarmee die bloemetjes verschijnen. Geen twijfel, geen haast, geen interne vergadering over planningen of imago. Geen bloem die zich afvraagt of ze al ver genoeg is. Of dit wel het juiste moment is om te stralen. Of de andere bloemen haar niet een beetje overdreven vinden. Ze komen gewoon tevoorschijn zodra er genoeg zon, warmte, regen en ruimte is. Ze wachten, ogenschijnlijk geduldig, tot alles klopt. En dan gaan ze. Elk op hun eigen tempo. Zonder duwen, trekken of analyseren. Gewoon groeien en verschijnen wanneer het tijd is. Het heeft iets ontwapenends. Dat zou ik zelf ook meer willen.

De lente-belofte van iets nieuws hangt in de lucht
Het berichtje aan mijn vriendin maak ik veel later pas af. Ik ben heerlijk afgeleid door deze spontane lente-les waar ik niet om gevraagd had, maar die toch precies op het juiste moment komt. De belofte van iets nieuws hangt in de lucht. Nieuwe ideeën, nieuwe plannen, nieuwe energie. Kleine witte bloemetjes als stille aankondiging dat er altijd weer iets begint, ook als je het nog niet ziet aankomen.

Kiekeboe!
Dus als je mij de komende weken zoekt, is de kans groot dat ik ergens gehurkt zit in een struik of prikkelplant, telefoon in de hand, volledig gefocust op iets minuscuuls. Licht glimlachend. Misschien een beetje voor gek staand in de ogen van voorbijgangers, maar oprecht gelukkig. En wie weet fluistert er ergens weer een bloemetje: ‘Kiekeboe!’