Kan jij het tempo van je leven bijhouden?

Ik kijk omhoog, het pad is steil en ligt vol met keien en stenen. Meters voor en boven me lopen mijn reisgenoten, over het pad, ogenschijnlijk niet gehinderd door het steile en onbegaanbare pad. ‘Ik heb hier geen zin in! Ik stop ermee. Nu.’ Mijn innerlijke dialoog is killing. De stem van mijn ego laat zich horen. Voor hem is het feest! 

‘Zie je wel, je kan dit niet. Je gaat veel langzamer dan de anderen. Daar ben je dus jarenlang mee bezig geweest. Om je eigen pad te kiezen, om je niet bezig te houden met wat anderen doen, om je niet meer te hoeven aanpassen. En dan loop je nu je best te doen om ze bij te houden. Je kunt dit niet. Zij gaan gewoon sneller de berg op. Wat zullen ze wel niet van je denken.’

Geen haast toch?
Op dat moment hoor ik een van de reisgenoten boven me zeggen: “Kom op, we gaan door.” Shit! Ik kijk haar aan, niet op de allervriendelijkste manier, ik maak een sussend gebaar en zeg iets in de trant van: “Rustig aan hoor, we hebben geen haast, toch?”

Durf ik?
Durf ik te stoppen, aan de kant te gaan zitten? Durf ik in mijn eigen tempo de berg op te lopen met het risico dat dat vervelend is voor mijn reisgenoten? Omdat ze dan langer op me moeten wachten. Omdat ik dan ‘door de mand val’ als blijkt dat ik niet zo snel kan gaan? Durf ik om hulp te vragen en het te aanvaarden?

Door de Judea woestijn
Afgelopen maand maakte ik deze prachtige, indrukwekkende en intense reis. Gedurende vijf dagen liepen we elke dag ongeveer 15 kilometer door de prachtige bergen van de Judea woestijn in Palestina. Berg op, berg af, over rotsen, langs ravijnen, door droge rivierbeddingen.

Vertragen is de enige optie
Het was waanzinnig mooi. En ik merkte al op de eerste dag dat ik langzamer liep dan de andere dames. Die eerste dag deed ik nog mijn uiterste best om het tempo bij te houden. Maar op dag twee werd het heel erg duidelijk: ik moest vertragen.

Welk tempo volg jij?
Ook al deed ik mijn best om ze bij te houden, ik raakte buiten adem. Het was duidelijk. Ik moest mijn eigen tempo lopen. Mijn eigen pad. Ineens besefte ik dat ik zo vaak mijn best heb gedaan om het tempo van de maatschappij, van de ander, of van de groep bij te houden. Trouwens, het gaat niet alleen om het tempo. Het gaat ook over de normen en verwachtingen van de ander. 

Waar ben ik eigenlijk bang voor?
Al lopend, klimmend en hijgend vroeg ik me af of ik van mezelf mocht stoppen om op adem te komen. Of ik vanuit de volste overtuiging mocht vertragen. Waar ben ik eigenlijk bang voor? De afkeuring van de anderen of de afwijzing van mijn eigen ego? 

Zelfliefde of angst voor afwijzing?
En bam!!! Daar was hij weer, het thema van de zelfliefde versus angst voor afwijzing. Pfff… die zat dus toch nog even een laag dieper. Het stellen van de vraag geeft me meteen het antwoord.

Het tempo van mijn eigen leven
Ik kies volledig mijn eigen tempo. En dat is vertragen. Dat doe ik in mijn leven ook. Ik ga niet meer in op alle uitnodigingen, ik zeg niet meer ‘ja’ tegen alle opdrachten die op mijn pad komen, ik kan niet meer van de ene verjaardag naar het andere dinertje en het volgende feestje rennen in het weekend. Omdat ik daar niet blij van word. Omdat ik soms even niks wil, wil vertragen, wil bijkomen en wil genieten van rust. Zodat ik het tempo van mijn eigen leven een beetje kan bijhouden. 

Het gaat toch echt om de reis, niet om de bestemming
En dan ineens, op dag drie, besef ik dat mijn vertraging ook misschien wel invloed heeft op een bredere laag. Want zo staan we langer stil bij de prachtige uitzichten, kunnen we iets langer mediteren op de top, is er wat langer de stilte. Het gaat immers niet om het afleggen van de vooraf bepaalde kilometers en het bereiken van de bestemming binnen een bepaalde tijd. Het gaat om de wandeling, het ervaren van de natuur en het genieten van de dag en van elkaar.

Volledig ‘ja’ zeggen tegen wat er is
Nu ik weer in mijn eigen tempo loop, merk ik hoe mijn systeem zich telkens feilloos aanpast aan de omgeving, Gaat het pad omhoog, zijn er veel keien of lopen we langs een steile afgrond, dan gebruik ik al mijn focus, energie en vertraging om veilig mijn pad te vinden. En als het pad minder uitdagend is, richt ik mijn aandacht weer op de prachtige omgeving en interessante gesprekken. 

Nu ik weer in mijn eigen tempo loop leer ik als vanzelf nog meer te vertrouwen op mijn intuïtie om tussen die twee te schakelen. Ik zeg ‘ja’ tegen het pad, ook als het steil is of gevaarlijk. 

Verzet en angst maken het alleen maar zwaarder
Dit is een reis om nooit te vergeten De mooiste inzichten en dierbaarste momenten liggen overal voor het oprapen. Als je maar niet te snel gaat, want dan loop je er zo voorbij!

3 thoughts on “Kan jij het tempo van je leven bijhouden?”
  1. War een mooi blog over jouw innerlijke strijd. Dank je wel voor het delen, het is zó herkenbaar. En ik voel een uitdaging in mij om over een vergelijkbare innerlijke strijd een blog te schrijven. Wie weet ga ik het aan!

  2. Schijn gedriegd. Je loopt helemaal niet ver achteraan. Je maakt gewoon mooie foto’s en daar neem je de tijd voor. Hoe mooi loopt iedereen slingerend door het landschap met her en der rode bloemetjes die jullie aanmoedigen.

    Mooi verhaal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: