In deze laatste week van het jaar is het voor mij tijd om terug te blikken en vooruit te kijken. Bij 365 dagen succesvol leerde ik om naar mijn leven te kijken aan de hand van vier gebieden: gezondheid, relaties, werk en geld. Onderzoek deze gebieden eerlijk en geef deze gebieden een cijfer. De kwaliteit van je leven wordt bepaald door het gebied dat het laagste cijfer krijgt. Gelukkig gaat er heel veel goed, het gebied met het laagste cijfer is zonder twijfel mijn werk, op een afstandje gevolgd door mijn gezondheid.
Ik kan er kort over zijn: ik word niet meer blij van mijn werk. Zo, daar staat het dan op papier. Als ik eerlijk ben is dit al langere tijd gaande. Ik neem je mee terug in de tijd.
De bijzondere momenten met aanstaande ouders
Twaalf jaar geleden was ik intens blij met de kans die ik kreeg om mij om te scholen tot echoscopist. In een klein jaar leerde ik de twintig weken echo maken. Dit is een onderzoek bij een ongeboren kind om te kijken of het lichamelijke afwijkingen heeft. Het duurde even voor ik dat in de vingers had, maar toen ik eenmaal op stoom was, was ik niet te stoppen. Ik genoot van de bijzondere momenten die ik met aanstaande ouders deelde. Soms was ik de brenger van slecht nieuws. Op die momenten ervaarde ik mijn werk als heel wat minder leuk. Als mensen ondanks het slechte nieuws toch tevreden de kamer verlieten, gaf me dat veel voldoening.
Ik voelde me als een vis in het water
Het bedrijf waar ik werkte was klein en knus, ik kende bijna alle mensen. Ik voelde me er als een vis in het water. Dat veranderde toen het bedrijf fuseerde. De organisatie werd groot en log. Naast mijn directe collega’s kende ik bijna niemand meer. Voor het eerst werd er gesproken over ‘productie’. Was ik geen zorgverlener meer, maar een productiemedewerker geworden? Ik ervaarde de werkdruk als (te) hoog en het plezier in mijn werk nam behoorlijk af.
Een nieuwe start
Twee jaar gelden verhuisden we van de Randstad naar het mooie Maasbommel. Een goede kans om een nieuwe start te maken. Ik vond een nieuwe baan, mijn eerste indruk was goed! Gaandeweg kwam ik erachter dat ik de ene grote organisatie voor de andere had ingeruild. Ik houd van snel schakelen als er problemen zijn. Dat lukt in een grote organisatie niet, wat mij enorm kan frustreren. Ook het werk was anders dan ik gewend was. In plaats van twintig weken echo’s maakte ik met name groei-echo’s, deze ervaar ik als veel minder uitdagend.
Aan het einde van de dag compleet gesloopt
Er is nog een reden waarom ik totaal geen plezier meer heb in mijn werk. Het is algemeen bekend dat een steeds groter deel van de wereldbevolking kampt met overgewicht. Dat geldt ook voor zwangere vrouwen. Dat maakt dat de gemaakte echobeelden moeilijker te interpreteren zijn én dat het werk fysiek steeds zwaarder wordt. Mijn gewrichten (die al pijnlijk zijn vanwege de overgang) worden nog eens extra belast. Het resultaat is dat ik aan het einde van een werkdag compleet gesloopt ben.
Een stuk levenslust en plezier vloeit weg
Ik heb nul energie over en het enige dat ik nog kan is bankhangen. Er komt niets terecht van die leuke studie die er ligt en die enorme stapel boeken die ik nog wil lezen. Geen puf voor. Het lijkt alsof er elke dag een stuk levenslust en plezier wegvloeit. Kun je je voorstellen dat dit een enorme invloed heeft op mijn dagelijks leven? Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Durf ik?
Terug naar de cijfers. Als ik de kwaliteit van mijn leven wil verbeteren zal ik op werkgebied keuzes dienen te maken. Waar mag het nieuwe jaar over gaan?
- Durf ik deuren (voorgoed) te sluiten, zodat anderen zich kunnen openen?
- Durf ik mijn baan op te zeggen, zodat ik tijd en energie heb om me écht op iets anders te richten?
- Durf ik te vertrouwen dat het goedkomt?
- Durf ik dan die sprong in het diepe te wagen?
Mijn stip op de horizon is die fantastische baan waar ik helemaal tot mijn recht kom. Waarin ik al mijn talenten, levenservaring en creativiteit kwijt kan. Bovendien levert die baan me bakken energie!
Wat is jouw (s)tip?
