Terwijl mijn laptop opstart, maak ik een kopje thee voor mezelf. Ik installeer me aan onze heerlijke grote tafel en voor de zoveelste keer check ik verschillende vacaturesites op zoek naar een nieuwe baan. Waar ben ik dan naar op zoek? Het dient in ieder geval een baan te zijn waar ik mijn handen niet al te intensief hoef te gebruiken vanwege mijn artrose.
Ongeschikt
Even een korte terugblik. De laatste paar jaar heb ik last van pijnlijke handen en gezien mijn leeftijd dacht ik dat de overgang de schuldige was. Omdat ik mijn werk als echoscopiste niet meer zonder pijn kon uitvoeren, besloot ik naar de huisarts te gaan, die na het maken van een röntgenfoto artrose vaststelde. Lang verhaal kort: ik ben ongeschikt bevonden voor het uitvoeren van mijn werk. Ik heb er heel wat tranen om gelaten, en af en toe nog steeds. Tegelijkertijd zie ik het nu ook als een kans om de laatste jaren van mijn werkzame leven mijn andere talenten te kunnen inzetten. Vol goede moed startte ik mijn zoektocht naar die ene fantastische baan!
Wet op de privacy
Al snel realiseer ik me dat het coachen en begeleiden van mensen, wat ik al deels doe, perfect zou zijn. Ik vind best wel wat vacatures: jobcoach, re-integratiecoach en zelfs als WMO-consulent dien je over coachvaardigheden te beschikken. Leuk! In eerste instantie probeer ik of ik een dag mee kan kijken, want dat iets leuk lijkt wil nog niet zeggen dat ik het ook leuk vind. Hier krijg ik gelijk al de deksel op mijn neus, de wet op de privacy gooit roet in het eten.
Het ene leuke gesprek na het andere
Toch maar solliciteren? Mijn eigen re-integratiecoach vindt van wel. Eerst bellen, dan de situatie uitleggen en vervolgens solliciteren. Tot mijn verbazing heb ik het ene leuke telefoongesprek na het andere. Dat ik niet de benodigde diploma’s heb, lijkt geen probleem: alles is te leren, toch?
Minder enthousiast
Inmiddels heb ik ondervonden dat het niet hebben van een diploma toch wél een probleem is. Al die leuke telefoongesprekken en sollicitatiebrieven hebben nog niet eens geleid tot een echt gesprek. Inmiddels ben ik heel wat minder enthousiast en is de moed in mijn schoenen gezonken.
Ben ik afgeschreven?
Maakt het hebben van een diploma je echt tot de meest geschikte kandidaat? Ik begrijp dat het handig is. Ben ik dan, bijna 54 jaar en post-HBO geschoold, afgeschreven vanwege mijn artrose en het niet hebben van de juiste papieren? Dat kan toch niet waar zijn? Hoe zit het dan met alle levenservaring die ik heb opgedaan in mijn turbulente leven? Ik heb hier prachtige vaardigheden ontwikkeld die zeker weten van belang zijn in een nieuwe functie.
Het ontdekken van mijn passie
Grote life events zoals trouwen, kinderen krijgen, scheiden en het zorgen voor een ernstig ziek kind hebben ervoor gezorgd dat ik vaardigheden heb ontwikkeld die ik anders wellicht niet had kunnen ontwikkelen. Denk bijvoorbeeld aan:
- Verantwoordelijkheid nemen
- Zorgen voor
- Luisteren
- Empathisch zijn
- Grenzen voelen en aangeven
- Prioriteiten stellen
- Flexibiliteit
- Stressbestendigheid
- Vooruitkijken, plannen, efficiëntie
- Ontwikkelen van veerkracht
- Het beste ervan maken
Maar óók het ontdekken van mijn passie: de kennis die ik door die life events heb opgedaan delen met anderen en hen bijstaan in moeilijke momenten in het leven. Uiteraard zijn bovenstaande skills lastig in een diploma te vatten. Daarnaast heb ik een brede interesse, ben ik leergierig en nieuwsgierig, waardoor ik me nieuwe dingen snel eigen maak. Die benodigde diploma’s komen er dan echt wel.
Welke werkgever is oprecht nieuwsgierig naar de persoon?
Ik ben dan ook enorm benieuwd; is er een werkgever die oprecht nieuwsgierig is naar de persoon achter de sollicitatiebrief en het CV? Iemand die verder durft te kijken dan alleen die papiertjes? Iemand die gelooft in de waarde van mijn passie? Dan zou ik graag kennis maken! corine@hetvitaliteit-atelier.nl
