Beste Robert van ‘All you need is love’

Al jaren wil ik je schrijven naar ‘All you need is love’, maar het komt er maar niet van. Laatst heb ik nog even opgezocht hoe het dan werkt om Robert ten Brink te schrijven, om een verzoek in te dienen zodat we met de hele internationale samengestelde familie kerst kunnen vieren.

Ik lees op de website het volgende: “Er schrijven belachelijk veel mensen, duizenden per seizoen. En elke dag komen er weer nieuwe e-mails bij, soms wel 600. Alle mailtjes verdelen we onderling en dan gaan we lezen en bellen.”

Laat hen maar voorgaan
Dit ontmoedigt mij om ook te schrijven. Bovendien zijn er vast en zeker mensen die in nog onmogelijkere situaties verkeren om elkaar te zien. Laat hen maar voorgaan. Bovendien ben ik niet verliefd op een verre vriend, maar wil ik vooral al mijn dierbaren om mij heen hebben. Ik vraag mij af of dit wel past bij het programma. Het zou een enorme verassing zijn, dat wel. En toch knaagt het. Tenslotte schrijf ik toch maar een brief.

Beste Robert,

Wat een prachtig programma maak je elke keer weer van de kersteditie. Het verlangen om je dierbare vriend, vriendin, echtgenoot om je heen te hebben tijdens de kerstdagen is altijd groter dan gedurende het jaar. Zo zit dat ook bij ons. Ik spreek van ons, omdat we in ons geval niet zozeer smachten van verliefdheid, maar het meer gaat om een verlangen naar een compleet samenzijn van ons; van mij en mijn partner met ons samengestelde, internationale gezin.

Elk jaar wordt er al vroeg gevraagd wat de bedoeling is met kerst. En elk jaar steek ik mijn handen de lucht in met een smeekbede ‘let it be’. Ik bemoei me er zo min mogelijk mee, omdat onze vier dochters allemaal in een andere context en land wonen en de familielijnen en -gewoonten hier dwars doorheen lopen. In de periode zo rond de zomer wordt er al voorzichtig gepolst.

In de hele tijdspanne van twaalf jaar is het nog niet gelukt om alle kinderen met aanhang aan onze kerstdis te krijgen. De ‘verplichtingen’ elders in Europa wegen zwaarder, zijn traditioneler of ‘whatever reason it may be’. 

Dit jaar loopt het een klein beetje anders. Al vroeg werd mij door mijn oudste dochter Jiske medegedeeld dat ze dit jaar vanuit Zwitserland naar Nederland komt. Ze heeft even genoeg van de noodzaak om mee te bewegen met haar Franse vriend en Bretonse schoonfamilie. Ik vraag nog aarzelend: ‘Komt Nico mee?’ Ze antwoordt: ‘Geen idee, ik wil naar Nederland dit jaar.’ Ik laat het maar even gaan. Het is ook zo lastig om iedereen tevreden te stellen. 

Nog geen twee weken later hoor ik dat de Franse schoonfamilie met de hele bubs meekomt naar Nederland. En gezien mijn toch beperkte huis en tafeldis-mogelijkheden zorgt het ervoor dat we gezamenlijk op zoek gaan naar een groot huis waar we met zijn tienen kunnen verblijven. Na enige besluitenloosheid wordt op enig moment een mooi stulpje in Soesterberg geboekt. We vieren daar Kerstmis op kerstavond en eerste kerstdag. De Fransen kennen namelijk geen tweede kerstdag. Wel zo fijn. 

Mijn jongste dochter en haar vriend, de enigen die in Nederland wonen, komen dan op kerstavond langs, zodat ze tijdens de resterende kerstdagen bij schoonfamilie kunnen aanschuiven. Over mijn moeder, 87 inmiddels, wordt nog druk gesproken. De kinderen vinden dat ook oma er hoort te zijn. Maar voor een oud besje valt het niet mee om anderhalf uur heen en terug te reizen naar een familie die ze niet kent en niet verstaat. Hmm interessant. Ik verwacht dat er wat oma betreft op het allerlaatste moment een besluit valt. We gaan het zien. Ik houd er rekening mee dat er op tweede kerstdag nog een extra dis bij mij thuis zal zijn met moeders erbij. Komt die tweede kerstdag toch weer van pas!

Mijn Sloveense partner is, sinds bekend is dat het ene deel van de familie in Nederland zal zijn met kerst, druk in de weer met zijn eigen kinderen. De een woont met haar vriendin in Krakau, Polen en de ander in Slovenië en is zonder partner.

Al snel krijgt hij bericht terug uit Polen. ‘Papa ik wil graag naar Nederland komen, maar Szuza wil dit jaar naar haar moeder en vader. Wij zijn de afgelopen jaren bij mama geweest in Slovenië en nu blijf ik in Polen.’ Dat is goed, als het maar duidelijk is. Maar ik voel het ongemak van al die familielijntjes die aan de kinderen trekken. 

Zijn andere dochter weet het nog niet. Tot gisteren. Gisteren kwam opeens de mededeling dat ze vertrekt naar Parijs voor de kerstdagen. Het lijkt erop dat amor heeft toegeslagen in de afgelopen weken en ze hoopt dat tijdens deze kerst de liefde verder rijpt. Natuurlijk heeft ze dit te doen. Dat vind jij toch ook Robert? Tenslotte is het programma daarvoor bedoeld; onverwachte liefdesavonturen steunen en aanmoedigen.

Ik houd van onverwachte avonturen en het samenkomen van mensen. Ik kijk dan ook uit naar de Bretonse schoonfamilie en het samenzijn met mijn kinderen en hun partners. Ik weet echter ook dat mijn man zijn dochters zal missen, maar weet dat ze in gedachten slechts een fractie van een seconde ver weg zijn. 

Wie weet Robert, kun je volgend jaar deze brief nog eens teruglezen en ons allemaal samenbrengen. Familie, schoonfamilie, de hele bubs. Op een nader te bepalen plek in Europa, in de sneeuw waar we allemaal zo van houden. Een fijn chalet met haardvuur, een sjoelbak en andere spelletjes. En uiteraard een heerlijke lange kerstdis.

Met liefdevolle groet,
Jellie & Vedi