Ze staat met handgebaren in het Spaans te vertellen, terwijl de tranen over haar wangen stromen. Ik zie het aan mijn blikveld voorbij trekken. De lichaamstaal, de interactie tussen haar en haar stagebegeleider, een Spaanse dame met een warme blik in haar ogen. En ik voel de lucht klaren terwijl het gesprek vordert. Dan wenden ze zich tot mij, om in het Engels te vertellen wat ze hebben afgesproken.
De nieuwe stad werd haar stad
Twintig is ze en ze voelt zich net een beetje thuis in de stad waar ze haar taalopleiding Spaans volgt. De weg naar het zich thuis voelen was met veel hobbels, maar in de loop van de afgelopen twee jaren werden haar kamer, haar huis en haar school vertrouwder. Er kwamen namen voorbij met wie ze af en toe wat ging drinken of naar de film. De nieuwe stad werd haar stad.
Native speaker worden
De taalopleiding schreef voor dat aan het begin van het derde jaar een buitenlandstage van vijf maanden op het programma stond, in een land waar de gekozen taal wordt gesproken. Om de cultuur te leren, de mensen en de gebruiken, de spreektaal in de finesses te leren om zo een native speaker te worden. In de verbeelding zag het er prachtig uit. Een stad naar keuze, een stagebedrijf naar keuze en nieuwe vrienden maken. Groeien van de ervaringen en vooral de ervaringen meenemen in de rest van haar leven.
Een papierwinkel
Met goede moed ging ze aan de slag met de voorbereidingen. Naast het vinden van een stageplek en een bijbehorend sollicitatiegesprek – online in het Spaans – kwam er een heuse papierwinkel bij kijken: stagecontracten, leerovereenkomsten, een aanvraag om een Erasmus-beurs te krijgen voor het dekken van de kosten in het buitenland. Voortgangsgesprekken vonden plaats met de stagebegeleider op school, DUO moest worden geïnformeerd. De verzekeringen werden gecheckt. Ze zegde haar bijbaan op en haalde haar kamer leeg.
Buikpijn van de spanning
Naarmate de dag van vertrek dichterbij kwam, werd de buikpijn van de spanning heviger. Het werd een groot iets, want er was nog geen kamer geregeld in de Spaanse stad waar ze haar stage zou hebben. De prijzen waren of heel hoog, of ver uit het centrum. Of ze had een gesprek met een verhuurder en de keuze viel op iemand anders. Het lukte maar niet om een geschikte plek te vinden en inmiddels begon de paniek groot te worden. Niet alleen vanwege de kamer, maar ook doordat het avontuur – dat zo leuk begon in haar hoofd – nu voor de deur stond. Alleen. Vijf maanden. In een vreemde stad. Onbekend.
Samen naar San Sebastian
Eind augustus pakten we de auto in en reden we de 1400 kilometer naar San Sebastian in het noorden van Spanje. Om samen de stad te verkennen. Om op te starten, zich een weg te banen in een andere samenleving. En ook zodat ze haar verhaal kwijt kon zodat wij wisten wat haar wereld zou worden de komende maanden. Kortom, om een goede start mee te geven en een beetje te wennen in een vertrouwde omgeving van ons gezin.
De beste beslissing die ze kon maken
Ze heeft alle stappen doorlopen in de voorbereiding tot aan een stageochtend toe. Alles uit de kast gehaald om te voldoen aan de eisen van haar opleiding. En dat ze nu in het Spaans haar stagebegeleider uitlegt waarom ze niet kan blijven, maakt me vol trots. Trots dat ze haar gevoel volgt, ondanks dat ze het zo graag wilde laten slagen. En nu een maand later zegt ze tegen mij: “Dit was de beste beslissing die ik kon maken. Ik was er nog niet klaar voor en volgend jaar ga ik opnieuw naar deze mooie stad.”
Een tussenjaar
In de tussentijd heeft ze de tijd om haar zelfvertrouwen te laten groeien, door nieuwe dingen uit te proberen in dit tussenjaar. Ik denk dat een tussenjaar voor veel jonge mensen een uitgelezen kans is om te ontdekken wat ze willen, wie ze zijn en wat belangrijk voor ze is. Los van de verwachtingen van school, werk, vrienden of ouders. En ik ben blij dat ze deze kans aanpakt, die is ontstaan door nee te zeggen, waardoor het de beste beslissing zou blijken die ze kon maken op dat moment.
