Vandaag ben ik in de tuin aan het werk. Heerlijk mindful onkruid tussen de tegels vandaan plukken. Op zulke momenten ben ik helemaal in het moment én overdenk ik belangrijke momenten in mijn leven. Nu denk ik terug aan de eetstoornis van mijn dochter.
Mijn dochter paste perfect in dit plaatje
Toen zij ziek was, wist ik niets van eetstoornissen. Ik heb inmiddels een hoop bijgeleerd. Mensen, meestal vrouwen, die zoals in haar geval anorexia ontwikkelen, hebben veel dingen gemeen. Zo zijn het vaak vrouwen die perfectionistisch zijn en de lat hoog leggen voor zichzelf en anderen. Vaak zijn deze vrouwen onzeker, hebben een lage eigenwaarde en een negatief zelfbeeld. Ze hebben ook een verstoord lichaamsbeeld. Dat wil zeggen dat zij het gevoel hebben dik te zijn, ook bij een gezond gewicht. Soms spelen depressie en somberheid een rol, angststoornissen en dwangmatig gedrag. Mijn dochter paste perfect in dit plaatje. Hoewel, mijn dochter? Ze zag eruit als mijn dochter in een (veel te) slanke versie. Verder herkende ik niets meer van mijn prachtige meisje.
Waarom heb ik het niet gezien?
Jaren van therapie en de onbetaalbare steun van het Leontienhuis, een inloophuis voor mensen met een eetstoornis, hebben gezorgd dat ik kan zeggen dat zij hersteld is van haar eetstoornis. Vandaag komt tijdens het tuinieren met name mijn eigen rol voorbij. Waarom heb ik het niet gezien?
Ik gaf geen goed voorbeeld
In die tijd was ik een alleenstaande moeder. Druk met mijn 32-urige werkweek, de zorg voor drie kinderen en het huishouden. Ik was altijd bezig en nam weinig rust. Met de kennis van nu kan ik zeggen dat ik eigenlijk niet zo goed voor mezelf zorgde. En daarmee dus geen goed voorbeeld gaf. Kinderen doen niet wat je zegt, maar doen wat je doet. Het beeld dat zij had van haar moeder – altijd druk, te weinig rust nemen – was voor haar ‘normaal’. En wat nou als het haar niet lukte om te doen wat ik deed? Zou ze daar onzeker van geworden zijn? En kreeg ze daarom het gevoel te falen?
Wat doe je als jouw grens is bereikt?
Ik denk terug aan het coachtraject dat ik destijds zelf volgde. Enerzijds om kennis op te doen over de eetstoornis. Zo zou ik het bijbehorende zieke gedrag herkennen en de eetstoornis een stap voor zijn. Anderzijds werd ik gecoacht op mijn eigen gedrag. “Eetstoornis-gedrag dient begrensd te worden”, aldus mijn coach. Met vervolgens de vragen: “Wat zijn jouw grenzen, hoe voel je ze en wat doe je als jouw grens is bereikt?” Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Dat inzicht kwam later tijdens een sessie in de kliniek.
Die klok heeft me enorm geholpen
“Welk gedrag vertoon je als je grens is bereikt?” Aangezien dat regelmatig voorkwam, stond me dat levendig voor de geest. Ik kon om de kleinste dingen buiten proportioneel boos worden. Later begreep ik dat ik dan al ruim over mijn eigen grenzen was gegaan. Met behulp van een klok bespraken we het gedrag van twaalf uur, de uitbarsting, vervolgens vijf voor twaalf, tien voor twaalf en zo telden we terug tot het moment waar zo’n uitbarsting nog voorkomen kon worden. “Wat voel je dan, waar voel je dat en hoe gedraag je je dan?” Die klok heeft me enorm geholpen bij het veranderen van mijn gedrag. Niemand kan continu ‘aan’ staan. Vanaf dat moment stond ik mezelf toe wat vaker te voelen. Was ik relaxed? Of voelde ik me opgejaagd? Dan had ik een pauze te nemen.
Een ongezonde coping
Ik realiseer me dat haar eetstoornis voor ons allebei zeer leerzaam is geweest. Zij verdoofde haar gevoelens door niet te eten. Ik verdoofde mijn gevoelens door het druk te hebben. Altijd bezig zijn maakt dat er geen tijd is om te voelen. Allebei hadden we onszelf een ongezonde coping eigengemaakt. Ik herken ook dat het een zwakte blijft. Ik ben me weer bewust hiervan en daardoor kan ik dit veranderen.
We hebben het tij kunnen keren
Het is voor mij heel logisch. Ik had mijn dochter niet geleerd om goed voor zichzelf te zorgen, omdat ik dat zelf ook niet kon. Dat samen met haar karaktereigenschappen heeft ervoor gezorgd dat de eetstoornis voet aan de grond kon krijgen. Ik voel me intens dankbaar dat we dit tij hebben kunnen keren, mede doordat we allebei aan de slag zijn gegaan met onze issues.
