Mijn broertje in Spanje

Ik was een meisje van vijf toen hij gebracht werd naar het pleeggezin waar ik toen woonde. Een heel klein baby’tje, hij leek verdwaald in de grote bak van de kinderwagen. Vol verwachting en trots kijk ik naar hem. Ik heb een broertje, een echt broertje. Wat is hij lief en klein, ik neem me voor om goed voor hem te zorgen.

Ik mag helpen met het geven van een flesje en later met de pap. Heel voorzichtig ben ik met hem. Trots vertel ik het aan de kinderen op het plein. Dit is een echt broertje, helemaal van mij. Een buurmeisje van verderop kijkt me aan en zegt: “Jouw moeder is een hoer. Daarom heb jij nu een broertje.” Ik weet niet wat een hoer is, maar het klinkt niet fijn.

Ik ren naar binnen en vertel wat er werd gezegd. Mijn pleegvader lacht en zegt dat het klopt. Drie kinderen van drie verschillende vaders, dan ben je echt slecht. Ik concludeer dat ik slecht ben, mijn broertje is alleen maar lief. Hij kan het toch niet helpen dat hij geboren is? Ik loop naar boven waar tante bezig is om hem uit zijn bedje te halen. Ik krijg een brede lach als hij me ziet.

Ik kan niet eens afscheid nemen
Ik moet weg, ik ben tien jaar en mag niet langer blijven. De mevrouw die mijn moeder is heeft me opgeëist. Ik moet bij haar gaan wonen. Ik wil niet en sluit me op in de wc. Mijn broertje is inmiddels vijf. Met een schroevendraaier wordt het slot opengemaakt. De buren staan in de smalle gang om afscheid te nemen. Huilend klem ik me aan ze vast, ik wil niet weg. Ome Willem, de buurman huilt ook, ik vraag of ik  bij hen mag wonen. Laat me niet in de steek, ik ben bang voor wat er komen gaat.  

Ik voel me ziek en begrijp niet meer wat er gebeurt. Het gaat allemaal zo snel, ik kan niet eens afscheid nemen van mijn klasgenootjes. Het is net zomervakantie, mijn tas is ingepakt. Tante en ik zitten op de achterbank in de auto, ik klem me aan haar vast terwijl mijn broertje samen met de buren staat te zwaaien.

Ik ben niet van plan om hier te blijven
Ik ben alleen en voel me in de steek gelaten. Ik let goed op hoe we rijden. Hopelijk kan ik de weg nog terugvinden; ik ben niet van plan om hier te blijven. In het vreemde bed huil ik onder de dekens en vraag me af hoe het nu met mijn broertje is. Gelukkig is hij een jongen, met hem zal oom niet doen wat hij met mij heeft gedaan.

De mevrouw die mijn moeder is zat aan mijn bed
Ik kon toen nog niet overzien hoe het verder ging. Ik werd ziek en moest zes weken in bed blijven. Een wil om te leven had ik niet; mensen zijn niet te vertrouwen. Apathisch heb ik deze weken doorgebracht. De dokter kwam iedere dag kijken en ik werd volgepompt met medicijnen tegen de longontsteking. De mevrouw die mijn moeder is zat aan mijn bed. Ik keek naar haar en voelde niets.

Werken aan mezelf
Na veel werken aan mijzelf ben ik bij mijzelf aangekomen. Het is een hele reis geweest, van geen zin in leven naar een zinvol leven. Als volwassen vrouw ben ik niet hulpeloos en machteloos, zoals ik als kind wel was. Nog voordat ik was geboren was ik al aan het overleven. Ik ben blij dat ik een weg gevonden heb met vallen en opstaan die helpt.

De liefde tussen moeder en kind
Mijn grote liefde voor kinderen draag ik met me mee. Ik zie hun schoonheid, ondeugendheid en gevoeligheid. Dit kan ik alleen maar zien door het kind in mijzelf de aandacht te geven die het nodig heeft. Mijn eigen kinderen zullen altijd de grote liefde van mijn leven blijven. Inmiddels zijn het prachtige volwassen mannen die zijn geworden wat ze willen zijn. De liefde tussen moeder en kind is voor mij de meest krachtige natuurlijke verbinding.

Vroeg ontstane wonden helen
Wanneer we onze traumatische ervaringen hebben doorleefd en geheeld, kunnen we de levenskracht voor onszelf terugwinnen. Onze oorspronkelijke levendigheid, het plezier en de energie om mee te kunnen bewegen op de golven van het leven. Zo geven we ons leven zin. Alleen wanneer we begrip voor onszelf hebben, onszelf liefdevol accepteren, zijn we ook in staat om op een gezonde manier relaties aan te gaan.  Het leven bestaat uit loslaten en opnieuw verbinden.

Mijn broer
Hij is getrouwd met een lieve Spaanse vrouw en woont in Spanje. Samen hebben ze twee zoons gekregen. Veel contact hebben we niet, de natuurlijke verbinding is verstoord. Het doet me verdriet wanneer ik hoor dat hij een moeizame relatie heeft met zijn zoons. Misschien is de afwijzing die hij als baby heeft gekregen nog aan het doorwerken in zijn onderbewustzijn. Met zeven maanden is hij geboren en moest meteen de couveuse in. Zijn moeder deed afstand, een vader is nooit in beeld geweest. Een natuurlijke behoefte aan liefde, nabijheid, warmte en geborgenheid werd niet vervuld. Ik als zijn zus was ook ineens verdwenen. Het hele hechtingsproces is ingrijpend verstoord.

Hij komt nog maar zelden naar Nederland; zijn vrouw en kinderen spreken alleen Spaans. Hij heeft een nieuwe ankerplaats gevonden in een warm land. Gedissocieerd van pijnlijke herinneringen in Nederland. Ik wens hem samen met zijn gezin heel veel liefde en verbinding toe. Zo loopt eenieder zijn eigen levenspad. Ook dit is loslaten en opnieuw verbinden. Wat ik als klein meisje wilde, goed voor hem zorgen, heb ik los moeten laten.

Verwerken
In mijn praktijk krijg ik veel mensen die zoekende zijn. Oude wonden die blijven opspelen, vaak is dit een onbewust proces. Het loslaten van beperkende energie, in welke vorm dan ook. is belangrijk. Ben jij er ook aan toe? Neem gerust contact met me op. Samen kijken we hoe je het mooiste uit je leven kunt halen. Ik bied je een gratis inzichtgesprek van 30 minuten aan.

En voor mijn broer en zijn gezin staat de deur altijd open.

13 thoughts on “Mijn broertje in Spanje”
  1. Lieve Anna ik krijg tranen in mijn ogen als ik lees over jouw jeugd en hoe jij je hebt ontwikkeld als mens, En hoe je nu zorgt voor anderen en hen helpt als heler, als coach, als Anna. Heel erg blij en dankbaar ben ik dat onze paden elkaar hebben gekruist.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: