Mijn bijzondere reis naar de top van de wereld, Nepal, begon in Kathmandu. Van daaruit bezochten we Bodnath en waren we in Pashupatinath getuigen van de indrukwekkende hindoe-crematierituelen. Vandaag schrijf ik over onze trekking de bergen in. We stijgen naar grote hoogtes!
Onze drager Hari reist mee in de Jeep. Het verkeer in de stad is een mierenhoop, alles krioelt door elkaar, maar onze chauffeur leidt ons hier behendig doorheen. De weg wordt steeds slechter, smal en heel bochtig. Diepe kuilen en grote rotsblokken, met af en toe een stuk asfalt. We rijden gemiddeld 20-25 km per uur. We moeten regelmatig stoppen voor controleposten in Langtang National Park.
Een glimp van Langtang Lirung
We vangen een glimp van Langtang Lirung, 7227 meter hoog, majestueus. Daar gaat mijn hart sneller van kloppen. Onderweg veel terrassen landbouw met koolzaad, tarwe, aardappelen en rijst, fantastisch gezicht en prachtige kleuren groen. Rododendron bomen met vuurrode bloemen. Wanneer we ’s middags in Suyabrubesi aankomen, op 1503 meter, maken we even een wandeling om de benen te strekken en de billen rust te gunnen; we zijn compleet door elkaar geschud.
De eerste pittige klim
De volgende dag ontbijten we om 6:30 uur, Hari maakt de bagage klaar, hij pakt alles zorgvuldig in; twee rugzakken van ieder tien kilo en zijn eigen bescheiden rugzakje, met een draagband voor aan zijn hoofd. Dan gaan we op weg, langs de rivier over de eerste hangbrug en dan 1000 m stijgen. Onderweg hebben we de eerste ontmoeting met white faced apen. Zo grappig, wij bekijken hen en zij ons. Ze blijven er echt even voor zitten.
Het stijgen over de rotstrappen is erg vermoeiend omdat de treden je pas bepalen. Moe maar voldaan komen we aan bij de eerste lodge. Op tijd naar bed, want morgen volgt eenzelfde klim, weer 1000 m.
Lantang village
Het ontbijt bestaat uit havermoutpap met gedroogde abrikozen en thee. Vandaag ontmoeten we de eerste Yak’s, dit zijn de mannetjes (en Nak’s zijn de vrouwtjes); ze zijn kleiner dan ik dacht. We wandelen door prachtige bossen, langs bloeiende seringen die verrukkelijk geuren, een kolkende rivier met machtige rotspartijen. Dan arriveren we in Lantang village, op 2950 m hoogte. Er staan allemaal kleurige huizen, alles opnieuw gebouwd na de aardbeving in 2015, toen was alles weggevaagd door een enorme modderstroom, behalve de oude Stupa en het klooster. Tweehonderd mensen kwamen om, inheemse bewoners, maar ook toeristen. Daarmee zijn bijna alle authentieke Nepalese huizen verdwenen, helaas.
Grootste Mani van Nepal
De dag erna vertrekken we iets later en komen we langs de grootste Mani van Nepal. Dit is een muur gebouwd van gebedsstenen, met allerlei teksten, mantra’s en afbeeldingen van Shiva of Ganesh. Volgens de traditie passeer je deze Mani links. Het dal is breed en stijgt geleidelijk, de grote hoogte is merkbaar, dus het lopen gaat langzamer dan de afgelopen twee dagen. Stapje voor stapje, zodat je niet achter je adem komt. In totaal stijgen we vandaag 500 meter, naar Kyangjin Gompa.
In de lodge word ik overvallen door emotie. Tranen stromen over mijn wangen, ik sta op 4000 meter, whowww. In januari leek het erop dat mijn reis niet door zou gaan i.v.m. klachten van mijn hart. Ik heb zelfs nog een katheterisatie gehad, en nu sta ik hier, zonder klachten ben ik omhoog gelopen.
Oh mani pedme um
Tijdens het stijgen stel ik mijzelf de vraag: wat wil ik hier achterlaten? Ik neem onderweg ook ‘Oh mani pedme um’ in gedachten mee; de betekenis van deze mantra is dat je het juweel of de parel van de wijsheid in de lotus eert. Je zegt dus steeds: ‘Ik eer het juweel van de wijsheid in de lotus.’ En daarmee ook de wijsheid in jezelf. Wat een mooie mantra is dit om achter mij te laten. En dan ben ik nog niet eens op het hoogste punt van de reis… Volgende week verder!
