Voor het eerst met onze Roemeense honden op vakantie

Ballum, Ameland, een vakantiehuis in het buitengebied op een halve kilometer afstand van de Waddenzee. Ik ben hier twee keer eerder geweest, met mijn Oudduitse herdershond Quinten, die we begin juni hebben moeten laten inslapen omdat hij een milttumor had. 

In mijn blog Leiderschapslessen van mijn hond kun je lezen hoe het Quinten en mij verging tijdens mijn doe, leer & werkvakantie in 2015.

We gaan de as van Quinten verstrooien
Nu zijn we er met onze Roemeense honden Hera en Britt. Het blik met een deel van de as van Quinten staat in de vensterbank. We gaan hem aan het einde van de week verstrooien op een van de mooie plekken waar we destijds gelopen hebben. Zodat hij terug is op het eiland waar ik geleerd heb om hem echt te begrijpen. En waar ik zoveel meer vertrouwen in hem kreeg – en in mezelf.

Alsof we weer kleine kinderen hebben met ongelukjes onderweg
We zijn hier sinds afgelopen vrijdag, na een reis vol hindernissen. File bij Dordrecht, een sluiproute door de Alblasserwaard, onraad bij Ottoland. “Ruik jij wat ik ruik?” En jawel: Britt heeft diarree van pure stress. Zo vaak heeft ze nog niet in de auto gezeten, zeker niet voor een langere rit. We stappen uit en lopen een stukje op en polderweggetje. Nog meer diarree, kleden verschonen en duimen dat ze terug wil in de auto. En door. Opnieuw in de file bij Utrecht. Zo blijft er geen tijd over voor de geplande tussenstop om koffie te drinken. Gelukkig halen we de boot, want het is de laatste voor die dag.

De boot heeft vertraging
Dan wacht ons een tegenvaller: de boot heeft een uur tot anderhalf uur vertraging. We mogen wel alvast inchecken, maar de eerste boot die arriveert is voor de mensen die de boot van 19 uur geboekt hebben. In de vertrekhal kunnen we naar het toilet en koffie halen, maar daarna is het wachten. Als de boot eindelijk arriveert komt er een uitgelaten groep vrouwen langs onze auto. “Je zal maar anderhalf uur met je vent opgesloten zitten in je auto” roept de een. “Is meteen je huwelijk kapot” brult de ander. Britt blaft boos. Veel te veel lawaai zo dicht bij de auto.

In verband met corona in uw auto blijven
De overtocht is anders dan anders. Nooit eerder heb ik in het donker gevaren en deze keer moeten we vanwege de afstandsregels vanwege corona in de auto blijven tijdens de overtocht. Voor de honden wel zo vertrouwd. Aangekomen op Ameland vinden we in het donker onze weg naar het vakantiehuis. We hebben de eigenaren over onze vertraging gebeld en afgesproken dat we de volgende ochtend komen kennismaken.

Klein maar dapper
Het eerste weekend zijn we vooral aan zee. Wat een genot om nu honden te hebben die we met een gerust hart kunnen loslaten op het strand. Omdat ze sowieso niet verder dan 10 meter bij je vandaan gaan. En ze allebei hun Masterdiploma Hondencommunicatie hebben als ex-straathond. De ontmoetingen met andere honden zijn vooral ontspannen. Nou ja, behalve die ene keer dan. We zitten lekker bij de duinen als er een ouder echtpaar met een enorme New Foundlander langsloopt. Volgens Hera (formaat poes) veel te dichtbij – dus die New Foundlander verjaagt ze luid blaffend en grommend. Het effect? Hij druipt beteuterd af, het is werkelijk een hilarisch gezicht.

Door hondenogen bekeken
Heb jij een hond en wil je hem beter leren begrijpen? Of ben je benieuwd naar wat jouw hond spiegelt? Jouw hond reageert vanuit zijn instinct op je intenties en je lichaamstaal. In het contact met je hond krijg je informatie over jouw ontwikkelingsthema’s. Wil je hier meer over weten of een individuele sessie boeken, stuur dan een mail naar susan@susanvanderbeek.nl en we maken een afspraak.

0 thoughts on “Voor het eerst met onze Roemeense honden op vakantie”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: