Met de Noren mee de berg op

Nu we hier wonen, in Noorwegen, gaan we verbazingwekkend weinig recreëren. Het is fijn om thuis te zijn op de boerderij (we hebben een mini-versie boerderij) en er is altijd wat te doen. We willen nog verven, en de moestuin ontginnen, het huisje moet bijgehouden worden voor onze gasten. We wandelen wel, maar echt een berg beklimmen doen we tot nu toe alleen met visite. Daar zijn we dan ook heel blij mee! Dus het wordt tijd om een echte tocht te maken.

De Fyresdal Turlag
Nu is hier in Fyresdal een wandelclub, de Fyresdal Turlag. Het hele jaar door organiseren ze wekelijks toertjes, wandelend, soms een kajaktocht en in de winter toertjes op langlaufski’s en met spikes. Het lijkt me geweldig om zo de omgeving te verkennen en toen ik hier kwam wonen was ik vast van plan om met ze mee te gaan. Maar toen werd ik lid van het muziekkorps en oh nee, de oefenavond viel precies op dinsdag, wanneer de turlag de meeste tochten organiseert. Op andere dagen soms ook, maar dat is overdag en wil ik hier werken. Nu het korps zomervakantie heeft kan ik mee!

Ver van de bewoonde wereld
Dus dinsdag rijd ik om 16:30 uur richting Fyresdal, om daar de groep mensen te ontmoeten met wie we de Russfjell zullen beklimmen. Gunhild Momrak is de gids en ik mag, samen met twee anderen, met haar mee in de auto.

We rijden een half uur over kleine bergweggetjes naar een hut met een parkeerplaats bij een meer. Prachtige uitzichten op markante bergen onderweg, de Napen aan de overkant van het meer bijvoorbeeld, lijkt op de kont van een liggende neushoorn, uitlopend naar een holle rug. Onderweg rijden we langs enkele boerderijen, hutjes hier en daar of oude schuurtjes. Voor mij als Hollander is het best vreemd dat mensen zo ver van de bewoonde wereld af wonen. Elke dag een half uur rijden om naar school te gaan of boodschappen te doen. In de winter lijkt me dat helemaal gedoe, dan moet je je weg bij elke grote sneeuwbui weer helemaal schoonvegen. 

De kerksteen
Ondertussen is Gunhild vlot in gesprek met haar passagiers, ook met mij af en toe in het Noors. Ze vertelt veel over de omgeving en wijst ons op zaken zoals een kerksteen; waar mensen die van de berg kwamen om naar de kerk te gaan hun reiskleding verwisselden voor nette kleren en de dikke grove kleding tijdelijk achterlieten onder of bij die steen. Ik kan nog niet alles volgen, maar gelukkig vertelt ze ook het aan de rest van de groep en begin ik het te begrijpen. 

Nog een klim?
Op de top is een flinke ronde toren gebouwd, een varde, waar vroeger vuur werd aangestoken om te waarschuwen bij gevaar. Daar gaan we even zitten, om wat te eten en uit te rusten. De mede wandelaars vragen me hoe het gaat. Ik ben blij maar moe! Ik hoor dat de tocht verder gaat naar een volgende top, met een nog grotere varde. Pfoe, nog een klim? Gunhild vertelt dat we daarna dezelfde weg weer teruggaan en ik stel voor dat ik daar lekker op ze blijf wachten. Dat kan niet bij deze top, maar een eindje verder, wat naar beneden, want daar komen ze na een uur weer langs. Gunhild en ik wisselen telefoonnummers uit en proberen of er dekking is. Ze zegt: “Niet alléén naar beneden gaan.” Dat ben ik niet van plan. Dan klimt de groep naar boven en verdwijnt uit het zicht. 

Alleen op de berg
Ahh. Heerlijk die rust. Ik zoek een plekje uit op de helling waar plek is om in de luwte te zitten of te liggen. De zon schijnt, ik heb het meest fantastische uitzicht op de bergen om ons heen en ik mag daar een uur alleen doorbrengen. Hoewel, alléén, er zijn ook muggen en knotjes. Dat zijn hele kleine vliegjes die bijten. Maar gelukkig heb ik vlak voordat ik wegging nog anti-muggenspray in mijn tas gestopt. Ik heb het geweldig naar mijn zin. Ik ga zelfs even liggen, op een plek waar geen mieren rondlopen. Een beetje mijmeren en rondkijken met een jubel in mijn hart.

Een arm van een Noorse dame
Na een uur zoek ik de ontmoetingsplek weer op, maar het duurt nog een kwartier voor ik stemmen hoor. Als ze afdalen beginnen er al een paar naar me te zwaaien. Het zijn zulke lieve mensen. Samen gaan we weer naar beneden en op de steile stukken krijg ik een arm van een dame die is opgegroeid in de bergen. Gezellig kletsend dalen we af en ze waarschuwt me voor gladde stukjes of diepe modder. 

De zon gaat onder
In de auto vraagt Gunhild nog een keer of ik het niet erg vind dat ze me alleen liet. Nee, ik was juist heel tevreden, ik vond het heerlijk! Ik houd van alleen zitten op een berg en twijfelde er geen moment aan dat ze me weer zouden vinden. Dat stelt haar nogmaals gerust. Als we bijna bij het dorp zijn worden we getrakteerd op een waanzinnige rode lucht waar de zon ondergaat. Daarna rijd ik voldaan weer naar huis.