Een skiklasje met jonge kinderen glijdt in ‘pizza-punt’ achter hun skileraar naar beneden. Soms valt er eentje. Even huilen en dan weer overeind. Het is een aandoenlijk gezicht. Ik voel me een beetje jaloers op
Er wordt inderdaad soms wat lacherig over gedaan: “Iedereen kan coach worden.” “De ene helft van Nederland coacht de andere helft.” Het zijn zinnen die je regelmatig tegenkomt in columns en gesprekken. En eerlijk is
Een paar tellen tuur ik door het raam naar buiten, kijkend naar de regendruppels die langs het glas hun weg omlaag vinden. Buiten is het guur, donker en niet uitnodigend. Hierbinnen is het echter warm,
We zijn net bezig met het boeken van de hammam in Málaga, als vriendin en medeblogger Ingrid in de lucht komt. “Zullen we vandaag een hapje eten?” vraagt ze. “Een late lunch?” Monique en ik
Afgelopen jaar heb ik heel veel rouw, verdriet en gemis ervaren. Telkens dacht ik dat de stapel hoger was dan ik kon dragen. Telkens bleef het groeien. Steeds hoger, steeds een beetje erbij. De rouw
Afgelopen week stelde een ex-NLP-cursist mij een interessante vraag: ‘Hoe krijg ik mijn zus weer voorin de bus?’ Sonja wilde even een half uurtje met me sparren, zoals veel ex-cursisten mij weten te vinden als
Passieve zinnen, je kent ze wel – Er zal een beslissing genomen worden. Er wordt gekeken naar de mogelijkheden. We zullen op vakantie gaan – ik gruwel ervan. Ze kruipen ongemerkt in bijna elke tekst.
Vitamine C. We kennen het als dé vitamine voor onze weerstand. Een glas sinaasappelsap bij verkoudheid, een kiwi bij het ontbijt en we denken: goed bezig. Maar vitamine C (de officiële naam is ascorbinezuur) doet
Ik wandel op de dijk en kijk uit over de Maas. Wat wonen we hier toch mooi! De schaapjes lopen in de uiterwaarden, de lucht is blauw en de warmte van de zon is al
Aan het einde van een gezellige avond gaan mijn gasten naar huis, ik loop mee naar de deur. Bij het aantrekken van de jassen ontstaat er nog een kort gesprekje waarin er plots een hele
We liggen net in bed, mijn zoon en ik. Doodmoe van een reisdag met vliegtuig en een busje over hobbelige wegen. We zijn in Tikal beland, het mekka van de Maya-tempels midden in het oerwoud.
De winter in Zuid-Spanje blijkt minder zacht dan ik ben gewend. In mijn appartement in de provincie Málaga trek ik ’s ochtends de luiken open in de hoop op licht, maar vaak kijkt een grijze
Het is dinsdagochtend. Ik sta op de markt bij de groente- en fruitkraam en wacht totdat ik aan de beurt ben. Ik wiebel van mijn ene been op mijn andere om warm te blijven. Zojuist
Schrijf je hier in om wekelijks de nieuwste blogs te ontvangen.
