Yoga op het gras, mind op de mat

Ik loop van mijn auto naar de laatste yogales voor de vakantiestop van mijn yogajuf Natascha. In de zomer brengt zij ons naar buiten, op het gras aan het water bij een zeilvereniging. Het is idyllisch, zo’n les in de buitenlucht en ochtendzon. Daarnaast kent een buitenles zijn eigen uitdagingen en oefengewichten. De les is des te aangenamer als ik me beter met deze onverwachte oefeningen en gewichten raad weet.

Plekje zoeken
Achter het hek zie ik mensen en loop om door de poort. Zó! Dat is een grote groep. Zeker twintig deelnemers liggen of zitten al op het gras, meer dan ik had verwacht. Ik zoek een plek op het oneven grasveldje en bestudeer kort de stand van de zon: het zal wel meevallen, schat ik in. Het is pas 18C˚, dus vind ik halfschaduw oké. Ik rol mijn mat en deken uit en wens mijn buren goedemorgen. Prima plek, koel briesje en rustige sfeer, alles oké.

Controle loslaten
Dan begrijp ik dat sommige medeyogi ons nog niet gevonden hebben. Prima, kan (mij ook) gebeuren op een nieuwe plek. Als we maar op tijd klaar zijn, neem ik vluchtig een voorbijschietende gedachte waar. Mijn parkeermeter heeft een eindtijd en ik heb geen zin in een boete. Snel maan ik mezelf tot geduld en vertrouwen: probeer niet te oordelen en probeer de controle weer eens los te laten, wat voor mij een terugkerende oefening is in het leven.  

De natuur houdt geen rekening met ons
Yogales binnen kent zelden verrassingen van buitenaf. Tenzij iemand in de ruimte of zelfs naast je in niezen of hoesten uitbarst en je in een flits van een seconde denkt: heeft hij wel een test gedaan? Buiten heb je de omgeving niet In de hand. De natuur leeft, de omgeving houdt geen rekening met ons en dat is maar goed ook. Ik zie een wesp op halve meter afstand en vraag me af of die vandaag alleen is, of die zal blijven of nog eens terugkomen. Bij de eerste oefening strek ik me helemaal uit op mijn rug en heb ik een kort branderige contact met een kleine brandnetel tussen de grassprieten. Had ik maar beter om me heen moeten kijken… Een poos later loopt er een mier op mijn voet en grote teen. Er vliegt een kleine vliegje langs die landt op mijn arm. Ik beweeg niet, maar hij kietelt.

Veel afleiding
Het lukt me ondanks de vliegende vrienden, grassprieten en verwanten om bij mijn lichaam te blijven, of beter gezegd: steeds daarbij terug te komen. Ik merk dat mijn gedachten alle kanten op vliegen vandaag. Een volgend moment geeuwt er iemand heel nadrukkelijk en aanwezig en ik kan een gedachte daarover niet onderdrukken: is dat nou nodig? Stilletjes glimlach ik als gelijk erachteraan twee straaljagers heel laag boven ons voorbij hoor donderen. Daarna komen de zeilklasjes op het terrein langs. En een poos later, als de zeilers op het water zijn, wordt ergens radio aangezet. Waarom ook niet? Water, zon, vakantie, vrijdagochtend en je gaat zeilen, daar hoort een leuk muziekje bij. Ik draai me om en volg weer de les. Het bleef bij één liedje.

Een molshoop onder mijn mat
Als ik zonder iets te doen begin te transpireren, vraag ik me af waarom ik vandaag toch een lange yogabroek uit de kast heb getrokken. Mijn buurvrouw verhuist naar de koele schaduw en ik denk: slim idee, zou ik dat ook durven, zo midden in de les? De zon brandt op mijn zomerhuid die ik vanochtend niet met factor 50 heb ingesmeerd. Na een goedkeurende lach van Natasja verhuis ik mijn spullen en mat zachtjes naar de schaduw. Op de plek waar ik land zie ik geen brandnetels, prima. Na de les ligt er wel een hoop zand op mijn dekentje, opgegraven door een mol die een paar van zijn voordeuren toevallig net naast mijn mat heeft. Ach ja, wat maakt het uit en ik schud alles weer schoon.

Ineens is het stil
Ergens tijdens de eindontspanning, liggend in de schaduw – een goede beslissing – wordt het ineens stil om ons heen. Geen vliegtuigen, kinderen, muziek, ambulances… De wespen hebben ons met rust gelaten, besef ik dankbaar. Er heerst een poosje een serene rust. Ik geniet van het zachte briesje op mijn huid, de geur van het gras, de grond die mij draagt en de ontspanning die ik in mijn lichaam waarneem. Ik doe mijn ogen open en zie een blauwwitte aquarel van lucht en wolken, boomtoppen en hoor en meerkoet ergens in de verte. Ik lig en geniet van dit kleine grote moment.

Tegen mijn gewoonte in
Na de les realiseer ik me dat ik zelfs nog de tijd heb om te blijven theedrinken en genieten van de door Natascha met liefde gebakken lekkers. De parkeermeter is geduldig, de les is op tijd klaar en tegen mijn gewoonte in blijf ik nog even kletsen over de mooie plekken voor een ochtendduik.

Lichtvoetig naar huis
Als ik terug naar de auto wandel, ben ik mezelf dankbaar dat ik naar deze laatste buitenles ging, geduld en vertrouwen had, alles wat leeft om mij en mijn matje heen kon laten zijn en dat ik van plek durfde te veranderen in het midden van de les, wat ik normaal niet makkelijk zou doen. Ik neem nog een laatste hap van de heerlijke home-baked koek van Natascha en wandel lichtvoetig mijn weekend tegemoet. Dankzij de les vandaag heb ik nu ook dit blog geschreven. Heb een fijne zomer!

0 thoughts on “Yoga op het gras, mind op de mat”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: