Wees lief voor jezelf in je rouw

De dood komt weer om de hoek kijken. Vlak voor Kerst overlijdt plotseling een dorpsgenoot en op oudejaarsdag wordt hij begraven. Het afscheid nemen is surrealistisch. Met mondmaskers, gedesinfecteerde handen en de nabestaanden achter plexiglas. Twee glazen met pennen bij het condoléanceboek: eentje voor schone en eentje voor gebruikte pennen.

Ik registreer dat een oudere dame die ik niet ken een pen pakt uit het verkeerde glas. Ik laat het gaan, sta te ver van haar af om er iets van te zeggen. Bijna het eerste wat de weduwe tegen me zegt als ik haar condoleer is “Net als jouw vader, hè?” Het klopt en ik ben verbijsterd dat ze daar nu aan denkt. Mijn vader en wijlen haar man ontmoetten elkaar bij een filosofiecursus en hadden een klik. De verrassing was groot toen ze tijdens een gesprek ontdekten dat de man een bijna-buurman van mij bleek te zijn.

Schrijftijd in een periode van rouw
Toen mijn vader net was overleden, kon ik absoluut niet schrijven. Ik wist niet hoe pijnlijk de dood van een ouder is als je al lang en breed volwassen bent. Hoe diep de rouw, het gevoel van amputatie is. Op de meest wonderlijke momenten kreeg ik de rouw vol in mijn gezicht. Pas veel later kon ik doen wat ik mijn coachees vaak aanraad: tijd maken, gaan zitten en schrijven. Niet denken maar voelen. Gaan waarheen je pen je leidt. Langs dierbare herinneringen of vertwijfeling en pijn. Schrijven is afdalen in je ziel en jezelf helen. Het vraagt liefdevolle aandacht voor wat er in jou leeft dat gehoord en gezien wil worden. Het vraagt een fijne plek en afzondering. Geen prikkels, alle afleiders verbannen. Laat maar komen, de verhalen. 

Deze is voor jou, papa

Ik wist niet dat ik zoveel weerstand voelde tegen rouw
Ik weet niet waarom ik niet eerder mijn rouw over jou heb toevertrouwd aan papier
Ik weet niet waarom ik zo koppig was, alsof ik weer twee was, ikke zelf doen!
Ik weet niet waarom ik mijn gevoelens verwaarloosde
Ik weet dat er zoveel kracht in mijn schrijfsels huist, liefdeskracht
Alsof het me gegeven wordt vanaf de overkant

Ik wist niet dat het zo moeilijk was om vriendelijkheid te vinden in mijn pijn
Ik weet niet waarom ik dacht dat ik mijn rouw moest verstoppen
Ik wist niet dat ik me zo eenzaam zou voelen zonder jou, papa
Ik wist niet dat er dagen zouden zijn dat ik letterlijk pijn in mijn lijf zou voelen

Nu weet ik
Dat ik tijd voor mijzelf mag nemen
Om stil te zijn
Om te voelen wat er in mij leeft
Om te vertellen over jou
Aan mijn lief en mijn kinderen
Om ze te vertellen dat ze niets hoeven te fiksen
Alleen maar hoeven te luisteren
Mij vast te houden
Mijn tranen te laten gaan
Leven en dood horen bij elkaar
Rouw is in zekere zin kostbaar
Omdat het verhalen vertelt over liefde

Schrijf je verliesverhaal
In mijn boek Hartmama over jong ouderverlies heb ik schrijfoefeningen opgenomen. Ik hoor regelmatig van lezers dat ze het fijne oefeningen vinden, maar ook dat het lastig is om er echt voor te gaan zitten. Daarom ga ik in 2021 de mogelijkheid aanbieden om dit in een groep te doen. Houd mijn FB-pagina www.fb.me/boekhartmama in de gaten als je mee wilt doen, of stuur alvast een mail naar susan@susanvanderbeek.nl zodat ik je op de lijst kan zetten.

0 thoughts on “Wees lief voor jezelf in je rouw”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: