Hoe The Passion iets vertelt over rouw en verlies

Als kind ben ik opgegroeid met verhalen uit de bijbel. Wat ik er mooi aan vind is dat ze zo gelaagd zijn. Ze vertellen over diep menselijke emoties en over het grotere – dat sommigen God noemen en voor anderen een andere naam heeft. Van het Paasverhaal werd ik nooit vrolijk. Dat Jezus een marteldood moest sterven, voorafgegaan door verraad door vrienden. En dan Maria, die haar Zoon verloor terwijl hij nog zo jong was. Het verdriet over deze dood en de onbegrijpelijke wending in het verhaal: Jezus die na drie dagen weer opstaat uit de dood.

Donderdagavond zat ik onder een dekentje op de bank toen de aankondiging van The Passion voorbijkwam. Al jaren was ik van plan om eens te kijken en het kwam er nooit van. Trijntje Oosterhuis als Maria, ik spitste mijn oren. Ook was ik benieuwd naar de aankondiging van Umberto Tan die zei dat mooie internationale nummers speciaal voor The Passion zijn bewerkt.

Geraakt door verhalen
Umberto had de rol van verteller en hij maakte steeds de link vanuit het Bijbelverhaal naar nu. Naar onze twijfels, naar alles wat er soms op het spel kan staan. Naar machthebbers die spelen met het volk – hoe dat van alle tijden is. En er waren verhalen van mensen zoals jij en ik. Geïnterviewd door Anita Witzier of ze verschenen in zelfgemaakte filmpjes in beeld. Verhalen van nu, van het leven in een pandemie. Over alles wat dat teweegbrengt.

Ik ben er voor jou
De interviews en de videoboodschappen hadden steeds eenzelfde grondtoon. Hoe moeilijk het ook is, door ziekte of afstand of zelfs de dood van dierbaren: ik ben er voor jou. Geef niet op! Het voelde een beetje als de saamhorigheid uit de eerste lockdown. Toen we zo in shock waren door alles wat ons overkwam dat we massaal aan het helpen sloegen.

Het lied van Maria
Dan, bijna aan het einde van de uitzending zingt Trijntje Oosterhuis het prachtige lied ‘Als ik je zie in de hemel’. Ik hoor de begintonen van het nummer dat Eric Clapton schreef voor zijn zoontje en krijg al kippenvel voordat Trijntje een noot gezongen heeft. De vertaling is ook zo mooi, voor ik het weet lopen de tranen over mijn wangen. “Weet je nog mijn naam, als ik je zie in de hemel?” Over het weerzien van dierbaren, ooit – waar we zo naar kunnen verlangen. En “tijd verzacht geen pijn, tijd heelt geen verdriet. Tijd vergeet geen leed, het heelt je wonden niet.”

Zo is het precies. En we mogen leren om pijn in ons leven te verweven. Zoals ik in mijn boek Hartmama schrijf: ‘Helen betekent letterlijk gezond maken, heel maken wat gebroken is. Er is ook nog een heel andere betekenis van helen (occulare in het Latijn): verbergen. Symbolisch is dat heel mooi: wat heb jij verborgen dat gebroken was? En mag je het nu heel maken van jezelf?

Mijn boek Hartmama voor jou
Als jij op jonge leeftijd je moeder bent verloren kan het lezen mijn boek helpend voor je zijn. Ik neem je mee in mijn persoonlijke verhaal en laat je zien wat jij zelf kunt doen om het grote gemis te aanvaarden. Door voorbeelden uit de praktijk en oefeningen waarmee je zelf aan de slag kunt, helpt mijn boek je om te helen en weer meer van het leven te genieten. Je kunt het bestellen op www.susanvanderbeek.nl/boek

0 thoughts on “Hoe The Passion iets vertelt over rouw en verlies”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: