Ze woont nog thuis, onze jongste dochter van 23. Ze heeft een pittig jaar achter de rug; in het verpleeghuis waar zij werkt zijn corona-uitbraken geweest en zij heeft op de corona-afdeling gestaan. De kwetsbare ouderen hebben het niet allemaal overleefd. Nu heeft ze een maand vakantie. We boeken een midweek in Drenthe en de honden mogen mee.
Gezinstraditie nieuwe stijl
Ik ben niet eerder met haar samen op vakantie geweest, wel met haar zus. De traditie in ons gezin was dat elk kind aan het einde van de basisschool met één ouder op vakantie mocht in een Europees land. Als jongste van drie kon ze moeilijk kiezen, ze vond het namelijk zielig voor de achterblijvende ouder. Uiteindelijk ging ze met haar vader op stap.
En nu, elf jaar later, zitten we samen in een 2-persoonshuisje in een natuurpark, de bossen rondom. Er zijn ook uitgestrekte heidevelden met prachtige stille vennen. Vanuit het park lopen we ’s ochtends vroeg zo de bossen in met de honden. We genieten van prachtige vogelconcerten, voor de rest is het ongelofelijk stil. We huren fietsen en we crossen door de bossen, zitten op terrassen in kleine dorpjes en ’s avonds kijken we film.
Het mooiste moet nog komen
Als jong meisje hield ze enorm van paarden, ze heeft jarenlang rijles gehad. Ik zie in de brochures over de omgeving dat er in de buurt een stal is met een kudde van zo’n 25 paarden. Ze bieden buitenritten aan door het bos. Zal ik iets boeken? Zelf heb ik nauwelijks paardrijd-ervaring. Als pubermeisje heb ik een keer op een paard gezeten dat op hol sloeg en ging steigeren. Het liep goed af, maar sindsdien zit het ontzag voor paarden er diep in.
Ik vind het spannend en ga het toch doen
We boeken een buitenrit op de laatste volle vakantiedag. Ik sta op met lichte kriebels in mijn buik, mijn dochter heeft een glimlach van oor tot oor. Het enthousiasme spat van haar gezicht. Als we aankomen zit onze begeleidster al op ons te wachten. We gaan met z’n drieën de paarden uit de wei halen. Twee Haflingers en een Andalusiër, Paco. Paco is speciaal voor mij uitgezocht vanwege zijn zachte karakter. Hij is prachtig, wit met kleine, bruine stippen. Dan volgt het ritueel dat voor mijn dochter zo vertrouwd is. Paard poetsen, opzadelen, stijgbeugels op de goede lengte instellen en erop klimmen.
Wat doe ik met een onrustig paard?
O ja, zo’n paard is hoog, dat was ik even vergeten. En hoe houd je ook alweer de teugels vast? Paco is inderdaad rustig, ik ben de achterste in het rijtje van drie – hij volgt de andere twee paarden op zijn gemakje. Gaat af en toe in draf als hij vindt dat hij te veel achteropraakt. Op-neer, op-neer, op-neer en soms duiken voor laaghangende takken. Er zijn twee hachelijke momenten in de rit die 2 uur duurt. Het ene is als de begeleidster even met de boswachter praat en dus even buiten beeld is. Paco wordt onrustig, duikt een aantal keer met zijn hoofd naar beneden en gooit hem dan in zijn nek. Wat betekent dat en wat moet ik doen? Het tweede moment is als ik bijna mijn evenwicht verlies en mijn linkervoet uit de stijgbeugel schiet. Mijn dochter heeft het in de gaten. “Blijven zitten, mam, niet stressen!” roept ze. Het lukt me om in het zadel te blijven.
Dit is magisch
We genieten van het prachtige bos met zijn zandpaadjes. Alsof we door een oerlandschap rijden. Voor mijn dochter kan de rit niet lang genoeg duren. Ik zie haar helemaal ontspannen, ze lijkt één met het paard. Ik geniet enorm van haar plezier en voel mezelf een stoere moeder. Als we de paarden na de rit weer terugbrengen naar de wei hoor ik een fietser zeggen: “Ha, kijk nou, daar heb je het paard van Pippi Langkous!” Ik grinnik zachtjes in mijzelf. Vandaag ben ik Pippi, ik doe alles waarvan ik denk dat ik het niet durf.
Slapen in Zeeland
Wil jij ook een vakantie in de natuur combineren met een buitenrit? We hebben nog beschikbaarheid deze zomer, check onze website Boekingen – Slapen in Zeeland
Ook in Zeeland zijn fijne maneges, bijvoorbeeld in Dishoek: Strandritten Zeeland – Manege de Zwaanhoek, ponykampen, strandritten en vakantiestalling in Zeeland
