Waarom je toch op je moeder lijkt

Het staat in grote letters op een knalroze stip op de cover van een nummer van Psychologie Magazine. Au! zegt een klein stemmetje in me. Want hoe kan ik weten of ik op mijn moeder lijk als ik me haar niet herinner? Dan moet ik het doen met foto’s of met verhalen van anderen.

Het artikel blijkt te gaan over opvoedstijlen. Over hoe je als ouder geneigd bent dingen te herhalen die je als kind in je gezin van herkomst hebt meegemaakt. Hoe je jezelf ineens dezelfde zinnen hoort zeggen die je als kind zo verafschuwde. Zoals: “Je traantjes bewaar je maar voor later.” Of als antwoord op een waarom-vraag: “Omdat ik het zeg!” 

Moederschap is niet vanzelfsprekend
Vrouwen die als kind jong een van hun ouders verloren, ervaren de keuze voor moederschap niet als vanzelfsprekend. Vaak zijn ze bang om zelf ook jong te overlijden en willen ze geen kinderen op de wereld zetten om ze vervolgens weer alleen achter te moeten laten. Alsof ze hun eventuele kinderen het lot willen besparen dat ze zelf hebben gedragen. Natuurlijk gaan wij daar niet over. Ons leven is niet zo maakbaar als we graag willen geloven. Hoe ik zelf heb geworsteld met de keuze voor moederschap kun je lezen in mijn boek Hartmama. Dat ze toch in liefde geboren zijn ervaar ik als een van de grootste geschenken in mijn leven. Voor mij was ja zeggen tegen kinderen ja zeggen tegen het leven zelf. En vertrouwen dat ik ouder mocht worden dan 31 jaar. Ook mannen met jong ouderverlies kunnen trouwens letterlijk of figuurlijk terugdeinzen voor het vaderschap.

Niets is vanzelfsprekend
Als je de stap hebt gezet en voor het eerst zo’n klein hummeltje, jouw eigen kind, in je armen houdt, weet dan dat jij zelf mag ontdekken hoe jij je kind wilt opvoeden. Met vallen en opstaan en fouten maken mag. Als je geen voorbeeld hebt, geeft dat je in zekere zin ook vrijheid om je eigen weg te vinden in het ouderschap. En ja, je zult momenten meemaken waarop de pijn van het gemis van je eigen ouder genadeloos toeslaat. Als je kind de leeftijd bereikt waarop jij je vader of moeder verloor bijvoorbeeld. Of alle ‘eerste keren’ met je kind die je zo graag zou willen delen: eerste lachje, eerste tand, eerste stappen op wiebelige beentjes.

Verdriet wegstoppen heeft geen zin
Erken dat je soms geraakt wordt in je rol van ouder omdat jouw oude wond van jong ouderverlies misschien nog niet (volledig) is geheeld. Zoek steun bij je partner of een lieve vriend(in). Vertel over je twijfels en angsten. Als dat niet genoeg is: zoek begeleiding van een coach of therapeut. Als jij de pijnlijke ervaringen uit je eigen jeugd aangaat, maak je jezelf vrij om de ouder te worden die je werkelijk wilt zijn.

Hartmama
Niet genomen rouw kan zorgen voor stagnatie in je leven. Het is mijn missie om liefde en lichtheid te brengen daar waar gestolde rouw is. Om die reden schreef ik Hartmama en begeleid ik zo graag mensen die jong een ouder verloren zijn. Wil je ook door mij worden begeleid, dan is email-coaching misschien iets voor jou. Je kunt meer hierover vinden op mijn website www.susanvanderbeek.nl.

0 thoughts on “Waarom je toch op je moeder lijkt”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: