Ik ben weggedaan

Ik kijk deze week naar een aflevering van De Wereld Draait Door en zie een vrouw die samen met haar advocaat naar de rechter stapt. Trudy Scheele Gertsen vertelt dat het mensonterend is wat er met haar en haar zoon is gebeurd. Ze wil geen schadevergoeding, maar erkenning voor het leed dat haar is aangedaan. Eind jaren 60 werd ze ongehuwd zwanger en kwam terecht in een huis voor ongehuwde moeders in Oosterbeek. Ze wilde haar kindje houden, maar haar zoontje werd direct na de bevalling weggehaald.

Film gaat weer draaien
Wanneer ik dit zie, gaat mijn eigen film weer draaien. Mijn moeder bevallen in een huis voor ongehuwde moeders in Utrecht. Misschien heeft ze ook wel een blinddoek omgehad tijdens de bevalling. Dit leek de nonnen goed, omdat ze vonden dat hoe minder je zag, hoe minder binding je met het kindje hebt. Zij hadden er geen idee van hoe het is om een kindje in je te voelen groeien. Die verbinding is er al lang tijdens de zwangerschap.

Band tussen moeder en kind
In de Nederlandse wet en de door Nederland ondertekende rechten van de mens staat dat de band tussen moeder en kind essentieel is. Wat is hier over grenzen gegaan van jonge vrouwen die ongewenst zwanger zijn geworden. Weggemoffeld uit hun omgeving van familie en dorpsgenoten met alle gevolgen van dien. Geheel op zichzelf en overgeleverd aan moeder-overste.  Het is hartverscheurend wanneer ik de verhalen van verschillende vrouwen hoor en lees. Hard werken moesten de meisjes, misschien konden ze zo een stukje van hun zonde wegpoetsen.

Ik ben niemand
Mijn geboorte mocht niet bekend worden. Ik werd behandeld als een soort parasiet waar je snel vanaf moet raken. Mijn moeder heeft me wel een naam gegeven. Deze naam draag ik met trots, maar er is heel wat water door de zee gegaan. Bestaansrecht had ik niet. De eerste jaren heb ik in een kindertehuis gezeten. Hier was een streng regime. Orde, regelmaat en reinheid. Levertraan en Staalwater, ik ruik de geur nog. Geld voor behoorlijke voeding was niet beschikbaar. 

Afgedankt
Toen ik bijna 4 jaar was moest ik weg uit het kindertehuis, een kwestie van geld. Ik bracht niets meer in het laadje. Dus weg met dat kind. Er werd een gezin gevonden voor tijdelijke opvang, deze mensen kregen wel geld voor mij. Dit werd betaald door de gemeente waar ik was geboren, Utrecht dus. Dit gezin had één zoon. Keurige mensen, wonend aan een plein, de man had een baan en mevrouw was thuis. Keurige mensen, dit kind mocht blij zijn dat ze hier terecht kon. Voor hoelang was nog niet bekend.

Vlooien
Goede verzorging had ik niet echt gehad, maar reinheid stond hoog in het vaandel. Belangrijk voor de buitenwereld. We werden afgeschrobd, maar ze konden in die tijd niet voorkomen dat het vlooientheater levendige voorstellingen gaf op de hoofden van de kinderen. Zo ook bij mij. Ik vergeet dan ook nooit dat ik petroleum op mijn hoofd gesmeerd kreeg. Ik zie het blik nog voor me en word misselijk wanneer ik aan de geur denk. Mijn hele hoofdhuid deed zeer, maar als ik wilde blijven, dan moesten die beestjes dood. Dus niet zeuren.

Misbruik
Als klein meisje had ik er geen idee van hoe het in een gezin was met een vader en een moeder. Het was een groot verlangen in mij om ook een vader en een moeder te hebben. Dit pleeggezin kreeg natuurlijk in die tijd ook controle van de Kinderbescherming. Van tevoren kwam er dan bericht dat ze zouden komen om te controleren hoe het met het kind ging. Dat de man des huizes mij onzedelijk betastte en bedreigde kwam natuurlijk niet boven tafel. Mij is ingeprent er nooit over te praten. Wanneer ik dat zou doen moest mijn pleegvader naar de gevangenis, ik weer terug naar het kindertehuis. Ik lachte lief en het ging altijd goed met mij. Dit is een overlevingsstrategie geworden.

Nooit geadopteerd
Ik ben nooit geadopteerd, mijn toenmalige pleegouders konden dit niet. De vader van mijn moeder was in die tijd voogd. Hij was verantwoordelijk voor mijn welbevinden. De beste man had geen idee wat er allemaal met mij gebeurde. Ik ben als klein meisje door hem bezocht in het kindertehuis. Hij en zijn vrouw hebben me een keer meegenomen naar het hertenkamp in Zeist. Hier heb ik nog foto’s van. Hoe bizar is het dat je dan weer vertrekt naar je woonplaats en je kleinkind achterlaat? Niemand mocht immers weten dat ik bestond.

Zwarte bladzijde
Deze situatie is een zwarte bladzijde in de geschiedenis. Ik ben één van de vele voorbeelden. De staat wordt verantwoordelijk gesteld door afstandsmoeders die tegen hun wil in hun kind moesten afstaan. Ik vraag me af of er ook nog iets gedaan wordt voor die duizenden kinderen waar mee gesold is. Die misbruikt en mishandeld zijn. De gevolgen van zo’n start in je leven zijn levenslang. Heel lang heb ik mijn mond gehouden. De bekende mantel der liefde. Als kind dacht ik dat het zo hoorde, ik wist niet beter.

Tegenwoordig komen dit soort wantoestanden naar voren en kunnen de slachtoffers erkenning krijgen. Of het nu gaat over de afstandsmoeder of het weggeefkind, het is belangrijk om gehoord te worden. Om erkenning te krijgen voor de pijn die je hebt gehad. 

Delen
Door dit te delen help ik mezelf en anderen. Dit zijn verhalen en ervaringen die je leven lang meegaan. Door je verhaal te delen kan er een last van je schouder vallen. Er zijn vele slachtoffers die het er nooit meer over willen hebben. Misschien speelt hier een onterechte schaamte een rol. Het wordt diep weggestopt. De verhalen die nu gedeeld worden, zijn nog maar het topje van de ijsberg. 

Goed terecht gekomen
Ik ben een gelukkig mens, ik ben goed terecht gekomen. Hier heb ik keihard voor gewerkt. Mijn eigen kinderen zijn mijn alles. Door het vuur ga ik voor ze, ik heb ze onvoorwaardelijk lief. Het zijn volwassen mannen waar ik heel trots op ben. Ik heb ze een bedding van liefde kunnen geven. Juist omdat ik heb ervaren hoe belangrijk dit is. Mijn hart staat wagenwijd open voor mijn kleindochter, wat een feest om te zien en te ervaren dat zij liefdevol opgroeit.  

Liefde voor het leven
Mijn liefde voor het leven geef ik dagelijks vorm in mijn praktijk waar ik mensen begeleid bij hun eigen proces. Of dit nu kinderen zijn of volwassenen, iedereen kan op zijn tijd wel eens een helpende hand of een luisterend oor gebruiken. Wanneer je behoefte hebt om eens uit te wisselen met mij, voel je dan vrij om contact met me op te nemen. Ik bied je een gratis Skypegesprek aan. 

8 thoughts on “Ik ben weggedaan”
  1. Wauw, wat heftig verhaal. Hoe bijzonder blijft het dat jij je verhaal op zoveel manieren wilt delen en een ander zo intens kan raken. Hulde lieve Anna!

    1. Dank je Jet. Vooral die hoop is zo belangrijk. Geloof, hoop en liefde. Wanneer we dit kunnen voelen en toelaten kunnen we elkaar raken in het hart. En vooral versterken en aanmoedigen om fijne stappen in je leven te zetten.

  2. Lieve Anna, ik vind het zo bijzonder dat je jouw verhaal deelt. Dat je dit aangaat, dat je misstanden uit het verleden toch een stem geeft die gehoord worden en zo ook anderen kunnen helpen.
    Je bent een heel bijzonder mooi mens! 💗

  3. Lieve Susan, ik ben overgegaan van een huilend hart naar een hart van dankbaarheid. Mijn hart heeft zeker littekens gekregen die kan ik nooit meer wegpoetsen. En dit uit zich letterlijk fysiek. Mijn moeder ben ik dankbaar en ik heb steeds meer begrip naar mate ik ouder wordt. Dit is ook een reden om te delen, het is voor mij ook helen. Erkenning en herkenning voor velen. Dankbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: