Het vergeten kind

Voor de zoveelste keer draait ze haar gaskraan open. Tineke is het leven zat. Als kind is ze van de ene opvang naar de andere gestuurd. Ze is bestempeld als onhandelbaar. Ze liep van de ene psychiater naar de andere, medicijnen om gevoelens te dempen… de bijwerkingen krijgt ze cadeau. 

Niet gewenst
Als kind is ze niet gewenst. Haar vader verdwijnt uit beeld, haar moeder draagt het kind, voelt het oordeel van de familie. Haar moeder is 19 jaar en voelt zich onzeker, dacht dat dit haar niet zou overkomen. Uiteindelijk gaat ze naar een opvanghuis en na acht maanden wordt er een dochter geboren.

Zo min mogelijk binding
Klein en schreeuwend komt de baby ter wereld. Meteen wordt ze bij haar moeder weggehaald, zo min mogelijk binding. De bevalling was zwaar, ze was er totaal niet op voorbereid. Ze voelt zich in de steek gelaten en alleen.

Pleeggezin
Deze geschiedenis valt niet meer te herschrijven. Het is een feit. Tineke gaat naar een pleeggezin. Hier blijft ze nog geen jaar. Het gezin is niet opgewassen tegen dit moeilijke kind. Teruggeplaatst in een tehuis wordt er weer gekeken naar een nieuwe plek. Tineke is een schattig meisje om te zien, dus al snel dienen zich nieuwe mensen aan met de beste bedoelingen.  

Onhandelbaar
Tineke is twee jaar als ze de stempel ‘onhandelbaar’ krijgt. Ze wordt geplaatst bij het Leger des Heils. Hier wordt ze opgevangen met alle goede bedoelingen. Dit is het begintraject van het steeds verplaatsen en doorschuiven.

Herhaald patroon
Dit gaat door tot ze in staat is om op zichzelf te wonen. Ze vindt een baan en een etage bij mensen op de bovenste verdieping van hun huis. Het geeft haar een veilig gevoel om niet helemaal alleen te wonen. Ze stort zich in een relatie om maar niet alleen te hoeven zijn. Ook dit is een herhaald patroon in haar leven. 

Nog steeds
Deze situaties doen zich nog steeds voor; kinderen die geen veilig thuis hebben, om wat voor reden dan ook. Ik refereer naar de documentaire over Alicia (NPO), schrijnende situaties. Kinderen in oorlogssituaties of natuurrampen waarin ze wanhopig op zoek zijn naar hun ouders. Kinderen die in asielzoekerscentra zitten en niet weten waar de rest van het gezin is gebleven. Het zijn vreselijke situaties waarvan ik de zwaarte niet wil onderschatten.

Veel problemen
We denken niet zo snel aan het geadopteerde kind, terwijl dit kind een scheiding van de moeder/vader achter de rug heeft. Het is fijn wanneer ze liefdevolle adoptieouders vinden. Toch is de pijn er diep van binnen niet minder om. Er doen zich dan ook veel problemen voor.

Verlating en verlies
Deze kinderen hebben een ernstige ervaring met verlating. Ze ontwikkelen een gevoeligheid voor verlies. Het verlies van een persoon waaruit je bent geboren, is een intense en pijnlijke ervaring. Deze kinderen gaan voortaan in de aanpassing om dit te voorkomen. Ze doen er alles aan om maar niet in de steek te worden gelaten. Hierbij laten ze over hun grenzen gaan of ze gaan zelf over grenzen van anderen. Een onveilige hechting leidt tot een verlies van contact met jezelf. In het leven naar de volwassenheid kan zich dit opstapelen door meerdere verlieservaringen.

Afsluiten voor gevoelens
Nog steeds worden kinderen ogenschijnlijk makkelijk doorgeschoven. Een volgende plek waar je vervolgens weer wordt afgewezen. Het kind (en de latere volwassene) sluit zich steeds meer af voor zijn of haar gevoelens. Je ziet dat deze volwassenen een grote controle willen houden over hun leven. Dat wat ze als kind niet hadden, nemen ze nu. Dit kan leiden tot excessen; hier zijn genoeg voorbeelden van, helaas.

Liefde is het sleutelwoord
Wat kun je doen om deze kinderen en latere volwassenen te helpen? Liefde is het grote sleutelwoord. Als therapeut kan ik het verhaal niet mooier maken. Wel kan ik een veilige bedding scheppen waardoor het kind of de volwassene zich beetje bij beetje kan openen en het vertrouwen herwinnen. Er zit een tweestrijd bij deze mensen: op hun hoede blijven voor, of zich overgeven aan de therapeut. Het is belangrijk dat ze verbondenheid herwinnen met zichzelf door verwerking van het verlies. Om het verlies te kunnen helen, dienen ze om te leren gaan met dit verlies.

Een veilige ruimte
Verlies is regelrecht verbonden met angst. Daarom is het van belang dat de therapeut een veilige ruimte creëert. Het vertrouwen herwinnen en het ‘ik’ versterken is heel belangrijk in de begeleiding van diegene die een verlaten kind ervaring heeft. Gelukkig zijn er genoeg voorbeelden die wel gelukt zijn, van mensen die weer in verbinding zijn met zichzelf. Die zijn geworden wie ze willen zijn. 

Geen kinderen
Vaak komt het voor dat deze mensen zelf geen kinderen willen. Ze zijn bang om fouten te maken en hun kind te verliezen. Deze diepe verbinding durven ze niet aan te gaan. Het raakt teveel hun eigen innerlijke kind.  De carrière en zelfstandigheid staan voorop. Onvoorwaardelijke liefde is iets dat ze niet hebben meegekregen. Het is zoals het is, een aantal dingen in je leven zijn onomkeerbaar. Het is belangrijk om vrede en rust in jezelf te creëren. 

Uit het leven
De geschiedenis van Tineke kan ik niet meer veranderen, het is inmiddels tien jaar geleden dat zij is overleden. Ze is in eenzaamheid gestorven, omringd door haar dieren. Ze heeft haar eigen wereld gecreëerd en vanuit haar eigen omgeving is ze uit het leven gestapt. 

Zorg voor het vergeten kind
Lieve Tineke, ik kon het niet mooier voor je maken. Wel blijf ik me inzetten voor het vergeten kind, het bieden van een positief perspectief.
Er zijn verschillende acties in deze periode voor Het vergeten kind. Ik hoop dat het veel oplevert en vooral dat het een vanzelfsprekendheid is om zorg te dragen voor elkaar.

Mocht je aspecten van het bovenstaande tegenkomen in je leven, dan wil ik je graag helpen om die vrede en rust te vinden. Ik bied je een gratis advies aan om je leven te helen en de liefde voor jezelf te laten stromen. 

0 thoughts on “Het vergeten kind”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *