Vind ik mezelf goed genoeg?

“Als je zus in de buurt had gewoond, weet ik zeker dat ze elke dag langs zou komen. Ze belt me ook iedere dag.” Deze woorden sprak mijn moeder toen ik bij haar op bezoek was. Ze raken me diep en ik vraag me af waarom. Ik bel haar ook bijna dagelijks en mijn zus combineert een bezoek aan onze moeder met een andere afspraak in de buurt. 

Een hapje eten met mijn moeder
Mijn dagen zijn vol, voller dan ik zou willen. Vandaag besloot ik om eerder te stoppen met werken en een hapje te eten samen met mijn moeder. Ze is op leeftijd en kwakkelt met haar gezondheid. Ik ben al even niet geweest, we wonen namelijk ruim een uur rijden bij elkaar vandaan. Dat maakt dat het me niet wekelijks lukt om haar te bezoeken, door het drukke verkeer is alleen de reis al een tijdrovende klus. 

We hebben allebei pijn
Ik realiseer me later dat we allebei pijn hebben. Haar woorden triggeren in mij het gevoel niet goed genoeg te zijn. Haar pijn is dat zij zich haar oude dag anders had voorgesteld. Mijn zusje heeft altijd in de buurt gewoond en toen haar kinderen kleiner waren, werkte ze veel minder. Dat maakte dat zij meer tijd had en vaak samen met onze moeder op pad ging, al was het maar om samen boodschappen te doen. Nu haar kinderen volwassen zijn, heeft zij weer een drukke baan én paarden aan huis. De verzorging vraagt veel van haar tijd. Het samen op pad gaan heeft plaats gemaakt voor bliksembezoekjes.

Hoewel mijn moeder er begrip voor heeft, zou ze dit liever anders zien. De tijden zijn veranderd en mijn moeder is eenzaam na de dood van onze vader, nu ruim vijftien jaar geleden. Hoewel ik echt wel begrip heb voor haar situatie doen haar woorden pijn.

Niet goed genoeg
Een dag later heb ik woorden met mijn lief. Hij heeft me een appje laten lezen waar ik blijkbaar anders op reageerde dan hij had verwacht. Ik voel zijn terugtrekkende beweging en als ik er naar vraag, ontkent hij dit eerst. Omdat ik inmiddels weet dat ik kan vertrouwen op wat ik voel, vraag ik door en vertelt hij over zijn teleurstelling. De emoties lopen op en ik voel mijn tranen prikken. Voor de tweede keer deze week krijg ik het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Mijn plek vinden en ruimte in mogen nemen
Ik voel me verdrietig en baal ervan. Vooral omdat ik dacht in dit stuk al de nodige stappen te hebben gezet. Ik slaap die nacht slecht, de gebeurtenissen passeren keer op keer de revue. Het is oude pijn, zo lang als ik me kan herinneren heb ik het gevoel dat ik me moet bewijzen en mijn plek moet verdienen. Ik ben geboren als één van een drieling, met net geen twee kilo was ik de kleinste. Mijn plek vinden en mijn ruimte in mogen nemen horen blijkbaar bij de te leren lessen in mijn leven.

Ik merk op dat oude pijn ook oud gedrag oproept. Ik neem afstand en ben me er bewust van. Een terugtrekkende beweging uit zelfbescherming. Dit is echter niet wat ik wil.

Verandering start met bewustwording
Waarom raakt dit me zo? Het is een goede vraag waar ik het antwoord nog niet op weet. Voorheen verafschuwde ik emoties in zijn algemeenheid. Nadat ik heb geleerd dat emoties er zijn om te leren begrijpen wat er van binnen bij je speelt, ben ik milder geworden. Eerder schreef ik er dit blog over. Aangezien verandering start met bewustwording ben ik toch wel ‘blij’ met deze gebeurtenissen. Ik neem me voor alerter te zijn op mijn triggers. In het vervolg ga ik proberen eerst bij mezelf in te checken om te onderzoeken wat er van binnen gebeurt bij mij. Even een time-out nemen vóór ik reageer op een ander. Nu reageerde ik vanuit emotie, vanuit de pijn en dat is meestal anders dan ik zou willen.

Nooit goed genoeg
Nu ik dit schrijf, realiseer ik me dat de échte vraag is: vind ik mezelf goed genoeg? Hoe pijnlijk ook, het antwoord is nee. Wat ik ook doe, er is altijd wel iemand die het beter doet dan ik. Dat voedt mijn onzekerheid waardoor ik alleen maar bezig ben met zorgen dat ik goed genoeg wordt door te lezen en te blijven leren. Ironisch genoeg weet ik dat dit nooit goed genoeg zal zijn. De eerste stap om dit patroon te doorbreken, is accepteren dat ik goed ben zoals ik ben. Misschien is het tijd dat niet alleen te willen doen en hier ondersteuning bij te zoeken. Dat is een mooie tweede stap! Vandaag duik ik mijn netwerk in en ga ermee aan de slag.