De wereld om ons heen wordt drukker en dat levert veel prikkels op. De meeste mensen lijken zich aan te kunnen passen aan die snelle wereld. Voor mensen met autisme, waarbij de prikkelverwerking anders verloopt, kost dit veel energie en het levert stress op. Een rustige plek vinden om op te laden kan het verschil maken tussen meedoen of niet. Minstens zo belangrijk is het om dingen in je eigen tempo te kunnen doen.
28 maart-4 april
Tijdens de autismeweek, van 28 maart tot en met 4 april, wordt hier extra aandacht voor gevraagd. De Nederlandse vereniging voor autisme (NVA) heeft dit jaar als thema gekozen: wat is rust voor jou? Rust en het volgen van een eigen tempo is voor mensen met autisme namelijk cruciaal. Ik lees dat tijdens de autismeweek landelijk aandacht wordt gevraagd voor meer rustige plekken, momenten zonder onnodige prikkels en respect voor ieders tempo, zodat er daadwerkelijk ruimte ontstaat voor autisme.
Wat viel het haar zwaar
Mijn dochter werd zo’n 17 jaar geleden gediagnosticeerd met het label ass (autisme spectrum stoornis). Ze studeerde vorige week af als dierenarts. Een pittige studie waar ze 9,5 jaar over heeft gedaan. Inderdaad, in haar eigen tempo.
Ze beleefde een meltdown
Studeerde ze dan al die tijd? Welnee, ze had soms na een drukke periode van coschappen, examens of onderzoekstage een rustperiode nodig. Want wát viel het haar zwaar. De onregelmatigheid en lange werkdagen verstoorden haar ritme dusdanig dat ze in de tweede week van haar laatste stageperiode een meltdown beleefde. Dit is een intense, onvrijwillige reactie op extreme overprikkeling door langdurige stress. Gelukkig dacht de dierenartspraktijk waar ze stage liep met haar mee. De stage werd twee weken verlengd waardoor ze de benodigde uren wat meer kon verdelen.
Het tempo ligt simpelweg te hoog voor haar
Nu mag ze zich dierenarts noemen, haar meisjesdroom is hiermee in vervulling gegaan (zoals je kunt lezen in dit blog). Ik gun haar die fantastische baan die helemaal aansluit bij haar tempo en waar de mogelijkheid bestaat rust te nemen als zij dit nodig heeft. Is ze echt al zo ver? Ik waag het te betwijfelen. Met het behalen van haar bul breekt een nieuwe onzekere tijd aan. Ze mag nog een jaar wonen in haar studentenstudio, maar dan dient ze toch echt plaats te maken voor een ander. Dat betekent verhuizen en op zoek naar een baan. Dat levert haar nu al stress op. Eén ding weet ze zeker: fulltime werken gaat haar nooit lukken. Ik ben bang dat ze gelijk heeft, het tempo van ons leven ligt simpelweg te hoog voor haar.
Het is niet normaal om te leven onder deze druk
Met regelmaat geeft zij aan normaal te willen zijn. Ik vraag haar dan elke keer opnieuw: ‘wat is dan normaal en ken je iemand die normaal is?’ Ze blijft het antwoord schuldig. Bijna altijd draai ik het om: ‘misschien ben ík niet normaal, omdat ik me wel kan aanpassen aan deze ongezonde omstandigheden.’ En eerlijk gezegd denk ik echt dat het niet normaal is om te leven onder deze druk, de bekende ratrace waar we diep in ons hart allemaal het liefst aan zouden ontsnappen.
De missie was zon en strand
Voordat ze gaat solliciteren gunt ze zichzelf rust en ruimte: ze boekt een reis, alleen, naar een zonzekere bestemming. Voor de meeste mensen betekent dit voorpret en uitkijken naar het moment van vertrek. Voor haar is dit spannend en het geeft haar stress. Het doet pijn in mijn moederhart om haar zo te zien worstelen. Ik spreek met haar af om mijn telefoon dichtbij me te houden in de week dat zij weg is.
Het ene doemscenario na het andere
Ze stapt het vliegtuig in en nog diezelfde dag belt ze. De missie was zon en strand. Nu het bewolkt is, valt dat tegen en is ze teleurgesteld. Het ene doemscenario na het andere trekt voorbij. Ik doe mijn best om lichtpuntjes te benoemen. Ze vertelt me dat ze het moeilijk vindt haar verwachtingen aan te passen. Ik weet dit van haar, ze heeft dit echter nog nooit uitgesproken. Wat een mooi inzicht! Als ze wat rustiger is, verbreek ik de verbinding en beloof de volgende dag bij haar in te checken om te vragen hoe het gaat. Dat doe ik en de volgende dag vertelt ze dat de zon schijnt en dat ze naar het strand gaat. Ik hoef haar niet meer te bellen, zegt ze. Ik haal opgelucht adem en kan wat meer loslaten.
De impact van autisme
Het is lastig om te omschrijven hoe groot de impact in het leven is als er autisme speelt in een gezin. Voor haar, maar óók voor de andere gezinsleden. Nu mijn kinderen volwassen zijn, is het contact onderling veel beter, het leven van de anderen wordt niet meer bepaald door het autisme. Zijzelf heeft echter ‘levenslang’ en ik merk dat ik als moeder nét even vaker bij haar incheck. ‘Jij kent me, jij weet wat ik nodig heb als ik het zelf niet weet’, zegt ze dan.
Dat haar droom in vervulling mag gaan
Als ze terug is, ga ik haar helpen om die baan te vinden waar zij volledig tot bloei mag komen. Ik gun mijn dochter dat haar droom in vervulling gaat, na al haar harde werken. Ik kijk in ieder geval uit naar de autismeweek en hoop met heel mijn hart dat mensen met autisme in de nabije toekomst mee kunnen doen, op hun tempo en voorwaarden. Wie weet volgt de rest dan vanzelf.
Wat betekent rust voor jou? Ik hoor het graag! Ik kijk uit naar je antwoord. Samen kunnen we het verschil maken. corine@hetvitaliteit-atelier.nl
2 reacties
Wouw Corine proficiat voor je dochter en jou. Wat dapper en knap dat ze het heeft gehaald en ze zichzelf blijft uitdagen. Alleen op vakantie, dat doen ‘normale’ mensen niet eens gemakkelijk. Chapeau voor haar. Chapeau voor jou! 🩷
Ik lees hier zoveel (h)erkenning rondom het leven met autisme. Zowel voor je dochter als voor jou. De special needs blijven, soms acuut en soms op de achtergrond. Dat vraagt meebewegen. Dank je wel voor dit mooie blog Corine.