Al een tijdje heb ik niets van mijn oudste dochter gehoord. Inmiddels weet ik dat dat niet veel goeds betekent. Als ik haar bel, zie ik haar verdriet. Ik denk dat ik wel kan raden waar de schoen wringt.
Haar kleine-meisjes-droom
Ik blijk het bij het juiste einde te hebben. Over een maand studeert ze af en mag ze zich eindelijk dierenarts noemen. Haar kleine-meisjes-droom gaat in vervulling! Of toch niet? Sinds het ontstaan van de droom en nu ontdekten we een grote spelbreker: er werd autisme vastgesteld bij haar. Ik vond een coach voor haar, die haar leerde wat autisme voor haar betekent en hoe zij mét autisme haar leven kon vormgeven.
Ook ik leerde in de afgelopen jaren, met vallen en opstaan, haar gebruiksaanwijzing kennen.
Een inkijkje in haar leven
Toen ze 21 was, liep ze tegen een aantal uitdagingen aan waar ze zelf niet goed uitkwam. We zochten en vonden wederom een coach en ze vroeg of ik bij het intakegesprek wilde zijn. Haar coach stelde wat vragen en mijn dochter keek naar mij. Ze had me gevraagd of ik het woord wilde doen, want ‘jij kan het beter verwoorden dan ik.’ Ik begon te vertellen, waarop haar coach me onderbrak. “Ik wil het graag van jou horen” zei ze tegen dochterlief. Ze begon te vertellen waar ze tegenaan liep in het dagelijks leven. Voor het eerst kreeg ik écht een inkijkje. Uiteindelijk brak ze en barstte ze in tranen uit.
Dat autisme zoveel impact kan hebben op dagelijkse dingen
Ik was in shock en voelde pijn in mijn moederhart. Nooit had ik geweten dat het leven met autisme zóveel impact kon hebben op dagelijkse activiteiten. Haar reis van Capelle aan den IJssel naar de universiteit van Utrecht bijvoorbeeld, zorgde ervoor dat zij zich al uitgeput voelde als de dag nog nauwelijks was gestart. De geuren, kleuren en drukte waarmee ze in aanraking kwam, putten haar volledig uit.
Om nog beter bij haar aan te sluiten volgde ik tot twee keer toe een autisme-belevingscircuit. Over mijn laatste ervaring schreef ik dit blog.
Ze was kapot
En nu is ze bijna dierenarts. Aan de telefoon vertelt ze me dat afstuderen ook betekent dat ze een baan dient te zoeken. “Kan ik dit wel?” snikt ze. Ze herinnert me aan haar laatste stage in een dierenartspraktijk. Het draaien van een late dienst, gevolgd door een vroege dienst, brak haar al snel op. Met wat aanpassingen kon ze haar stage voltooien, maar aan het einde was ze niet moe, ze was kapot! “Als ik heb gewerkt moet ik nog koken. En voor alles is opgeruimd, is het 21 uur en dan is de avond alweer bijna om. Wanneer heb ik dan tijd voor mijn vriendinnen en om me te ontspannen?”
Ik luister naar haar en durf haar niet te zeggen dat dit voor veel mensen, inclusief mijzelf, de dagelijkse realiteit is. Ik ben niet anders gewend en heb me nooit afgevraagd of dit wel normaal is. Nu ik haar aanhoor, ben ik het met haar eens: dit kan nooit de bedoeling zijn van het leven.
Neurodiversiteit op de werkvloer
Voor ‘gewone’ mensen is dit al een strijd, laat staan voor mensen met autisme. Maar gelukkig is er steeds meer aandacht voor neurodiversiteit op de werkvloer. Online onderzoek leert me het volgende:
‘Ongeveer 15-20% van de werknemers is neurodivergent, wat betekent dat hun brein anders functioneert dan de ‘norm’. Dit omvat autisme, ADHD, ADD, dyslexie, dyscalculie en hoogbegaafdheid. Neurodivergente medewerkers blinken vaak uit in probleemoplossend vermogen, oog voor detail en patroonherkenning.’
Als ik verder lees, blijkt zelfs dat tot 25% van de jonge dierenartsen als neurodivergent te worden bestempeld. De sterke punten van zo’n anders werkend brein zijn onder andere het creatief probleemoplossend vermogen, de uitzonderlijke focus en de compassie voor dieren. Maar er zijn ook uitdagingen – geluid, felle lichten en sterke geuren kunnen zorgen voor een stressvolle werkomgeving. In het artikel staan vervolgens aanbevelingen hoe neurodivergente werknemers ondersteund kunnen worden zodat zij gedijen.
Meedraaien in het moordende tempo van onze samenleving
In theorie klinkt dit prachtig en ik vraag me af of dit ooit werkelijkheid zal gaan worden. Op dit moment wordt van de meeste werknemers verwacht, neurodivergent of niet, dat zij meedraaien in het moordende tempo van onze samenleving. In 2024 had één op de vijf werknemers te maken met burn-out-klachten (bron). Steeds vaker vraag ik me af hoe we op dit punt zijn beland. Regels en protocollen lijken belangrijker dan het individu. Zou het niet veel fijner zijn om met een warm hart te kijken naar wat een ieder nodig heeft? Ik gun mijn dochter en haar generatie die nét de arbeidsmarkt opgaan werkplezier in plaats van werkstress. Sterker nog, ik gun dit elke werknemer, jong en oud.
Wat denk jij kunnen we dit tij keren? Denk je met me mee? Mail me naar corine@hetvitaliteit-atelier.nl.
